به گزارش خبرگزاری تسنیم از قزوین، فاطمه لطفی، شاعر خوشذوق و با قریحه قزوینی در مدح و رثای ایران عزیزمان شعری سرودهاند که تقدیم نگاهتان میشود.
با سروها هم ریشه و هم خانواده
با زخمهایش همچنان او ایستاده
سبز و اصیل و استوار و با اراده
این ریشهدار تا ابد آزاد، ایران
از تیزی تیغ و تبر ترسی ندارد
از هرزهای بی ثمر ترسی ندارد
از تندباد خیرهسر ترسی ندارد
این نام را هرگز نبر از یاد: ایران
بر چهرهٔ برگو برش رنگ خزان نیست
میروید و محتاج دست این و آن نیست
چشمش به چشم هیچکس جز آسمان نیست
بارانتر از تَرواژهٔ خرداد، ایران
آغوش واکرده برای لالههایش
پروانهها همصحبت دردآشنایش
گنجشکها مستانه میمیرند پایش
عشقی به شیرینقصه فرهاد، ایران
ای برقرارِ سربلندِ خیره بر نور
ای چشم ظلمت از نگاه روشنت دور
ای سرنوشت دشمنانت آتش و گور
آجر به آجر خانهات آباد ایران!
انتهای پیام/