به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، پیامبر(ص) برای هر روز از ماه رمضان دعایی ذکر فرمودهاند و دعای روز دهم این ماه مبارک به شرح زیر است:
بسمالله الرحمن الرحیم
اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُتَوَکِّلِینَ عَلَیْکَ
وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْفَائِزِینَ لَدَیْکَ
وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ إِلَیْکَ
بِإِحْسَانِکَ یَا غَایَةَ الطَّالِبِینَ
اى خدا مرا در این روز از آنان که بر تو توکل کنند و نزد تو فوز و سعادت یابند قرار ده و مرا از آنان که مقربان درگاه تو باشند قرار ده به حق احسانت اى منتهاى آرزوى طالبان.
آیت الله مجتهدی تهرانی (ره) دعای دهمین روز ماه رمضان را این گونه شرح میداد: «اَللّهُمَّ اجْعَلْنی فیهِ مِنَ الْمُتَوَکِّلینَ عَلَیکَ» میگوییم خدایا من را در ماه رمضان از کسانی قرار بده که متوکل باشم و بر تو توکل کنم و چشمم به دست دیگری نباشد.
شخص عربی، بدهکاری زیادی داشت. نزد امام حسین (ع) رفت و عرض کرد که بدهکاری دارم، خواستم به کریمی مراجعه کنم و به همین دلیل خدمت شما آمدم. حضرت فرمود: «سه مسأله میپرسم؛ اگر یکی را جواب دادی، ثلث قرضت را میپردازم، اگر دو تا را جواب دهی دو ثلث آن را میدهم و اگر تمام آنها را پاسخ دهی، تمام قرضت را میپردازم.»
مرد عرب گفت که آخر من پاسخ کسی چون تو را بدهم؟ که امام فرمود: «جدم میفرمود: الاحسان به قدر معرفه. اگر بدانم چیزی بلدی قرضت را میدهم.» و بعد سؤال کرد: «بهترین چیزها در عالم چیست؟» عرب گفت: بهترین چیزها ایمان به خداست و ایمان به رسول خدا و ایمان به شما خاندان اهل بیت علیهم السلام. سؤال دوم را اینگونه پرسید که «زینت انسان به چیست؟» عرب گفت: زینت عالم به حلم، زینت ثروتمند به بخشش و زینت فقرا به صبر است.
حضرت فرمود که «اگر اینها نباشند؟» عرب گفت: باید آتشی از آسمان بیاید و اینها را از بین ببرد. عالمی که حلم ندارد، ثروتمندی که بخشش ندارد و فقیری که صبر ندارد، باید از بین بروند.
امام حسین (ع) فرمود: «نجات از مهالک به چیست؟» عرب گفت: توکل به خدا. امام حسین (ع) تمام قرضهای آن شخص عرب را پرداخت کرد و یک انگشتر نیز از دستشان خارج کرده و دست مرد عرب کرد.
این حدیث را گفتم تا به این نکته اشاره کنم که ماه رمضان و روزه ما را موفق کند تا به خدا توکل کنیم. من از صفر شروع کردم و با توکل به این مرحله رسیدم. طلاب جوان هم باید با توکل به درس و تحصیل خودشان ادامه دهند.
«وَاجْعَلْنی فیهِ مِنَ الْفاَّئِزینَ لَدَیکَ»: خدایا من رستگار باشم و نه شقی. اگر رستگار باشم در روز قیامت اهل بهشت میشوم.
«وَاجْعَلْنی فیهِ مِنَ الْمُقَرَّبینَ اِلَیکَ»: خدایا من را از مقربان درگاهت قرار بده. اینکه آدم مقرب درگاه الهی باشد خوب است، نه اینکه خدا او را عقب بزند. گاهی خدا غضب میکند و بندگان باید حواسشان را جمع کنند.
«بِاِحْسانِکَ یا غایهَ الطّالِبینَ» که در پایان دعا آمده است، یعنی به حق احسانت ای کسی که نهایت طالبین تویی. یعنی از هر جا که آدم ناامید میشود پیش خدا میرود.
هر جا که میخواهی بدانی دعایت مستجاب شده است، به دلت نگاه کن. ببین اگر ناامید از همه جا هستی، بدان که آن دعا مستجاب شده است. خدا خودش میفرماید: به عزت و جلال خودم قسم که قطع میکنم امید کسی را که به غیر از من امید دارد.
انتهای پیام/