به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، پنجم اسفندماه صرفاً یک تاریخ در تقویم نیست؛ تلاقی اندیشه و عمل است. روزی که در آن بزرگداشت یکی از بزرگترین متفکران تاریخ ایران با هویت حرفهای میلیونها مهندس پیوند میخورد. این همزمانی تصادفی نیست، بلکه نشانهای از ریشههای عمیق مهندسی در سنت فکری ماست.
خواجه نصرالدین طوسی از آن دسته اندیشمندانی است که مرز میان علوم نظری و کاربردی را درنوردید. او نهتنها فیلسوف و منجم بود، بلکه نمونه کامل «مسئلهحلکن» در زمانهی بحران بهشمار میرفت؛ ویژگیای که امروز جوهره مهندسی محسوب میشود.
اگر مهندسی را هنر تبدیل دانش به راهحل بدانیم، خواجه نصیر قرنها پیش این تعریف را زندگی میکرد. از تنظیم ساختارهای علمی گرفته تا مدیریت رصدخانهی مراغه، او نشان داد که علم زمانی معنا مییابد که به سامانبخشی جهان واقعی منجر شود.
روز مهندسی در حقیقت یادآور این واقعیت است که مهندس فقط سازنده سازه و سیستم نیست؛ مهندس وارث یک سنت فکری است. سنتی که مسئولیت، دقت، عقلانیت و نگاه بلندمدت را در کنار هم مینشاند.
در اندیشه خواجه نصیر علم بدون اخلاق ناقص است. این نگاه، امروز بیش از هر زمان دیگری برای مهندسان ضروری است؛ در جهانی که فناوری میتواند هم نجاتبخش باشد و هم ویرانگر، مرز این دو را وجدان مهندسی تعیین میکند.
مهندسی مدرن، با تمام پیچیدگیهایش، هنوز بر همان اصول کلاسیک استوار است: فهم مسئله، تحلیل دقیق، انتخاب بهینه و مسئولیتپذیری نسبت به نتیجه. اصولی که در آثار و روش فکری دانشمندان بزرگی چون خواجه نصیر بهوضوح دیده میشود.
پنجم اسفند فرصتی است برای مکث. برای اینکه از خود بپرسیم آیا مهندسی امروز، همچنان به آن پیوند اصیل میان خرد و تعهد وفادار مانده است یا خیر. آیا صرفاً به «توانستن» میاندیشیم یا به «باید» هم توجه داریم؟
مهندس تنها حلکننده مسائل فنی نیست، او تصمیمساز آینده است. تصمیمهایی که میتوانند کیفیت زندگی، عدالت اجتماعی و پایداری محیطزیست را شکل دهند یا تخریب کنند.
خواجه نصیر در روزگاری پرآشوب زیست، اما علم را به ابزاری برای ثبات و پیشرفت بدل کرد. این پیام روشنی برای مهندسان امروز دارد: حتی در پیچیدهترین شرایط، میتوان با عقلانیت و دانش، مسیر ساختن را انتخاب کرد.
روز مهندسی روز تجلیل از مدرک یا عنوان شغلی نیست؛ روز پاسداشت یک منش است. منش دقت، صبوری، تفکر سیستمی و مسئولیتپذیری در برابر جامعه. در جهانی که سرعت تغییر سرسامآور است، مهندس باید بیش از همیشه متفکر باشد. فناوری بدون تفکر، تنها شتابی کور است؛ همانقدر خطرناک که توقف مطلق.
پیوند نام روز مهندسی با نام خواجه نصیر، یادآور این حقیقت است که مهندسی ایرانی از ابتدا بر پایه علم عمیق، نگاه کلنگر و اخلاق حرفهای بنا شده است.
مهندسان امروز وارث این سرمایه فکریاند. سرمایهای که اگر درست فهم و بهروز نشود، به فراموشی سپرده میشود و اگر آگاهانه ادامه یابد، میتواند آیندهای انسانیتر بسازد.
بزرگداشت خواجه نصیر، بزرگداشت عقلانیت در برابر آشوب است و روز مهندسی بزرگداشت کسانی است که این عقلانیت را به عمل تبدیل میکنند.
در این روز شاید بهترین تبریک بازگشت به اصل باشد؛ اینکه مهندسی را نه صرفاً یک حرفه، بلکه یک مسئولیت اجتماعی بدانیم. مسئولیتی که از گذشتهای پرافتخار میآید و به آیندهای ناشناخته میرود؛ پلی که تنها با دانش، اخلاق و تعهد میتوان آن را استوار نگه داشت.
پنجم اسفند روز یادآوری این پیوند است، پیوند اندیشه بزرگ با عمل مسئولانه؛ پیوند خواجه نصیر با مهندسان امروز. باشد که مهندسی همچنان راهی برای ساختن بماند؛ نه فقط سازهها، بلکه انسان، جامعه و فردایی شایستهتر.
انتهای پیام/481/