به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، ماه رمضان، ماهی که رسول اکرم(ص) سرآغازش را رحمت، میانهاش را مغفرت و پایانش را آزادی از آتش دوزخ توصیف فرمودند، نه تنها یک رویداد زمانی، بلکه فرآیندی سهمرحلهای برای تحول بنیادین انسان است. با عطرآگین شدن فضا به بوی این ضیافت الهی، قلب مؤمنان و جوامع رنگ و بوی خدایی به خود میگیرد؛ ماهی که در آن، خداوند متعال، چشمه رحمت بیکران خود را برای آمرزش بندگانش میگشاید.
رمضان، در جوهر خود، ماه «بازگشت» است؛ بازگشتی به خویشتن حقیقی، دوری از زنگارهای دنیازدگی و یادآوری سفری کوتاه که مقصود از خلقت ما در این دنیای مادی بوده است. رایحه این ماه، بوی فطرت پاکی است که زیر انبوه تعلقات روزمره پنهان گشته. این ماه، زمان درک قیمت واقعی روح انسان است؛ بهایی که در معاملات دنیوی به سختی قابل محاسبه است. مولوی، این اصالت را به زیبایی تصویر کشیده است:
ما ز بالاییم و بالا میرویم ما ز دریاییم و دریا میرویم
ما از آن جا و از این جا نیستیم ما ز بی جاییم و بی جا میرویم
این ابیات، گویای منشأ متعالی روح انسان و حرکت پیوسته او به سوی مبدأ است. همت ما نباید صرفاً در ماندن یا کسب دستاوردهای موقت خلاصه شود، بلکه باید اوجگیرنده به سوی «رب اعلا» باشد. رمضان، پل ارتباطی است که این حرکت را تسهیل مینماید.
خداوند متعال، از سر رحمت گستردهاش، تمامی مقدمات این بازگشت و بهرهبرداری حداکثری از این ضیافت معنوی را فراهم آورده است. این تمهیدات، گنجینههایی عظیم هستند: بسته شدن زنجیرهای شیاطین که راه وسوسه را دشوارتر میکردند، و از سوی دیگر، نزول قرآن که هر آیه از آن، پاداشی معادل ختم کل کتاب دارد. در این بستر مهیا، سهم ما تنها برداشتن یک گام با اخلاص است؛ گامی در استقبال از خدایی که آغوش رحمتش برای ما گشوده است.
تأمل در ارزش این لحظات، آنگاه عمیقتر میشود که دریابیم چه کسانی که پارسال در میان ما بودند و قدر این ساعات را میدانستند، اکنون دیگر نیستند. حسرت آنان که آرزوی درک یک «العفو» در نیمهشب قدر یا طعم شیرین دعای افطار را دارند، باید ما را به هوشیاری وا دارد. این فرصت، فرصتی تکرارنشدنی در این برهه از عمر است.
عمر ما، عمری بوده که غالباً در غفلت، روزمرگی و دنیازدگی صرف شده و ناگزیر باید در برابر پروردگار پاسخگوی آن باشیم. حال که توفیق درک آستانه این ماه پربرکت را یافتهایم، دعا باید محوریترین خواسته ما باشد: توفیق بهرهمندی از سفره رحمت الهی و طلب کمی پرواز. لحظههای بی تو بودن، هرچند طولانی، در محضر حقیقت، چیزی جز لغو و بیهودگی نبودهاند. اگر مقدر است که این ماه را درک کنیم، خودت توفیق نزدیکی و پرواز را عنایت کن تا حاصل عمر، در همین چند دهه بگذرد، اما ارزشش در همان لحظات اتصال تعریف شود، چنانکه سعدی فرمود:
گر به همه عمر خویش با تو بر آرم دمی حاصل عمر آن دم است، باقی ایام رفت.
بیاییم در این رمضان، نخواهیم صرفاً روزه بگیریم؛ بخواهیم که آسمانی شویم.
یادداشت از: هاجر فرخنژاد، فعال رسانهای و خبرنگار
انتهای پیام/