به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، بورس تهران در هفته سوم بهمنماه صحنه تقابل دو نیروی متضاد بود؛ از یکسو انتشارخبرهای مثبت پیرامون مذاکرات که در ابتدای هفته موجی از تقاضا ایجاد کرد و از سوی دیگر تشدید نااطمینانیهای سیاسی و فشار فروش که در ادامه مسیر شاخصها را نزولی کرد. در نهایت شاخص کل با عقبنشینی به محدوده 4 میلیون واحد و شاخص هموزن با افت تا سطح یک میلیون واحد، به کف کانالهای مهم تکنیکال برخورد کردند؛ سطوحی که اکنون نقش تعیینکنندهای در مسیر کوتاهمدت بازار دارند.
این در شرایطی است که تصویر صنایع بورسی اما یکدست نبود. از میان 51 گروه فعال بورسی، 18 صنعت موفق شدند هفته را با بازدهی مثبت به پایان برسانند؛ و در صدر جدول، گروههای شوینده، خردهفروشی و فعالیتهای مهندسی قرار گرفتند؛ صنایعی با ماهیت عمدتا ریالی که بهدلیل اتکای بیشتر به تقاضای داخلی و حساسیت کمتر به متغیرهای بینالمللی، در فضای افزایش ریسک سیستماتیک به پناهگاه نسبی سرمایهها تبدیل شدند. به باور کارشناسان این چرخش نقدینگی به سمت صنایع داخلی را میتوان نشانهای از تغییر استراتژی معاملهگران در شرایط ابهام دانست.
در مقابل، گروه حفاری برای دومین هفته متوالی ضعیفترین عملکرد را ثبت کرد و بیش از 5 درصد افت داشت، و صنایع دارویی و وسایل خانگی نیز در زمره صنایع منفی هفته قرار گرفتند؛ موضوعی که نشان میدهد حتی برخی گروههای تدافعی نیز از فشار عرضه در امان نماندهاند. این واگرایی رفتاری میان صنایع، حاکی از فضای انتخابمحور و محتاطانه بازار است.
برخی معتقدند از منظر متغیرهای کلان، تداوم نوسانات نرخ ارز، رشد بازدهی اوراق بدهی و ابهام در روند مذاکرات، همچنان سایهای سنگین بر تصمیمات سرمایهگذاران انداخته است. در چنین شرایطی، ارزش معاملات خرد و جریان پول حقیقی بهعنوان دو متغیر کلیدی، هنوز نشانهای از بازگشت قدرتمند تقاضا مخابره نمیکنند. ضمن این که کاهش عمق بازار سهام و افزایش رفتارهای تودهوار، ریسک نقدشوندگی را نیز به یکی از دغدغههای اصلی سهامداران تبدیل کرده است.
بر این اساس برای هفته پیشرو، محدوده 4 میلیون واحد در شاخص کل و یک میلیون واحد در شاخص هموزن، بهعنوان مرزهای سرنوشتساز تلقی میشوند. در صورت حفظ این سطوح حمایتی و انتشار سیگنال سیاسی مثبت، میتوان انتظار شکلگیری یک موج بازگشتی کوتاهمدت و بهبود نسبی تقاضا را داشت؛ بهویژه در گروههای ریالی که در هفته گذشته نشانههایی از تابآوری بروز دادهاند.
اما در سناریوی بدبینانه، از دست رفتن این حمایتها میتواند بازار سهام را وارد فاز جدیدی از اصلاح کند و فشار فروش را به سایر صنایع نیز تسری دهد. در این حالت، تمرکز سرمایهگذاران احتمالا بر صنایع با جریان نقد پایدار و نسبتهای ارزندگی پایینتر خواهد بود.
انتهای پیام/