به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، دویست و بیست و ششمین شماره از پادکست «در عمق» که به بررسی مهمترین روندها، تحولات و همچنین شخصیتها در غرب آسیا و جهان میپردازد، روز سهشنبه 14 بهمن ماه 1404 ضبط و منتشر شد. در این شماره «علیرضا مجیدی»، کارشناس مسائل غرب آسیا موضع دولتهای عربی به حمله نظامی به ایران را بررسی کرده است.
پرسشهای اصلی این شماره:
- موضع دولت های عربی نسبت به حمله نظامی آمریکا به ایران چیست؟
- زیربنای مخالفت دولت های عربی با این اقدام را تشریح کنید.
مواضع کشورهای عربی در قبال حمله احتمالی ایالات متحده به ایران در سال 2026، به «سه بهعلاوه یک» دسته قابل تقسیم است:
مخالفین فعال (عربستان، عراق، قطر، عمان): علاوه بر مخالفت صریح، دیپلماسی فعالی دارند؛ از یکسو برای منصرف کردن واشنگتن رایزنی میکنند و از سوی دیگر برای اخذ امتیاز با تهران مذاکره مینمایند.
مخالفان منفعل (امارات، مصر): مخالفت خود را اعلام کردهاند اما دیپلماسی فعالی برای پیشگیری ندارند.
مخالفان خاموش (بحرین، کویت): شواهد نشاندهنده مخالفت آنهاست، اما به دلایلی (مانند ملاحظات نسبت به ترامپ) سکوت کردهاند.
موضع مبهم (اردن): موضع رسمی ندارند، اما میزبانی اردن از ناوگان هوایی آمریکا، احتمال همراهی پنهان آنان با حمله را تقویت میکند.
چرخش استراتژیک کشورهای عربی از رویکرد منفعلِ سابق به مخالفت جدی کنونی، ناشی از چهار عامل حیاتی است که توسط استراتژیستهای جنوب خلیج فارس مطرح میشود:
- ایران به مثابه سد در برابر اسرائیل: تضعیف جمهوری اسلامی، مانع مقابل جاهطلبیهای اسرائیل را از میان برداشته و به نتانیاهو اجازه میدهد قواعد امنیتی خود را بر منطقه تحمیل کند.
- هراس از واکنش ایران: کشورهای میزبان پایگاههای آمریکا نگراناند که به دلیل جبر جغرافیا و آسیبپذیری بالا، هدف اقدامات تلافیجویانه ایران قرار گیرند.
- فرار سرمایه: اقتصاد این کشورها (بهویژه امارات) بر سرمایه و نیروی کار خارجی استوار است. ناامنی خلیج فارس موجب فرار سرمایه و بحران اقتصادی خواهد شد.
- هراس از فروپاشی دولت مرکزی: تضعیف تهران منجر به آنارشی و جنگ داخلی شده و ایران را به «انبار باروت» تبدیل میکند که ناامنی و سلاحهای سنگین را به کشورهای همسایه سرایت خواهد داد.
انتهای پیام/