به گزارش گروه دفاعی خبرگزاری تسنیم، سردار حسین نجات جانشین قرارگاه ثارالله تهران در مراسم افتتاح موزه دائمی اسرار سازمان منافقین طی سخنانی اظهار داشت: ما سازمانی پلیدتر، خبیثتر، ناپاکتر و خائنتر از سازمان مجاهدین خلق در ایران نداشتیم.
وی افزود: این سازمان در سال 44 با اعتراض به مهندس بازرگان که چرا ایشان مشی پارلمانتالیستی دارد لکن از انقلاب امام عقب افتاده، تأسیس شد.
سردار نجات ادامه داد: سازمان مجاهدین خلق با دو شعار، مبارزه با امپریالیسم و مبارزه با دیکتاتوری حرکت خود را آغاز کرد و معتقد بودند که تضاد ما با امپریالیسم تضاد آنتاگونیستی است یعنی هیچوقت آشتیپذیری با آمریکا نداریم.
جانشین قرارگاه ثارالله تهران عنوان کرد: این سازمان خط نفوذ و ایجاد انحراف در انقلاب و خط اقدام مسلحانه را بهعنوان راهبرد اصلی خود در پیش گرفت. در خط نفوذ تا دفتر ریاست جمهوری نفوذ کرده و توانستند فرد مورد علاقه آمریکا یعنی بنیصدر را با خود همراه کنند اما وقتی وی برکنار شد و خط نفوذ آنها بیثمر ماند، وارد فاز مسلحانه شدند.
سردار نجات اظهار داشت: بعد از آغاز فاز مسلحانه، نیروهای این سازمان در تمام کشور با نیروهای امنیتی درگیر شدند که ضربات سختی خوردند و پس از آن ادامه فعالیت در خانه تیمی را انتخاب کردند. در این مرحله خسارات زیادی مانند ترور شهید بهشتی و ترور شهیدان رجایی و باهنر را وارد کردند و حتی قصد ترور حضرت امام را نیز داشتند اما در ادامه واحد اطلاعات سپاه ضربات قابل توجهی را به مرکزیت و سازمان اجتماعی این سازمان وارد کرد که موجب شد از کشور خارج شوند و پس از آن در جریان دفاع مقدس بیشترین کمک را به صدام کردند.
وی گفت: بعد از عملیات مرصاد ما ضربات زیادی را در عراق به منافقین وارد کردیم که آخرینش همین ضربهای بود که به پادگان اشرف وارد شد و ما حدس میزنیم در جریان آن مسعود رجوی بخشی از بدنش را از دست داد و به همین دلیل تصویری از او نشان نمیدهند.
جانشین قرارگاه ثارالله تهران با اشاره به فعالیتهای جاسوسی منافقین، مطرح کرد: بسیاری از اطلاعات فعالیتهای هستهای و دانشمندان ما را منافقین به غربیها منتقل کردند و تقریباً در تمام فتنهها منافقین یک پای ثابت آن هستند. سازمانی که روزی در تضاد با آمریکا و سلطنت پدید آمد امروز یک پای همه برنامهریزیهای آنها شده است.
وی اظهار داشت: هر فردی که وارد سازمان منافقین میشود چنان توسط این سازمان استحاله فکری و روانی میشود که سازمان را بر همهچیز حتی روابط خانوادگی ترجیح داده و تبدیل به یک ابزار در دست سازمان میشود؛ این واقعاً موضوع غمانگیزی است.
انتهای پیام/