به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، هرگاه نام عاشورا به میان میآید، ذهن انسان تصویر دستانی را به خاطر میآورد که تاریخ را بر خود نقش زدند. دستهایی که از همان آغاز بوی وفاداری و شجاعت میدادند و با هر حرکت، حقیقتی را بر جهان فریاد میزدند. ابوالفضل العباس(ع) نه تنها علمدار سپاه حسین(ع) بود، بلکه نماد ایثار و صداقت در مواجهه با ظلم و مرگ شد.
این دستان که عطش حسین(ع) را بر لبان خود جا دادند، داستانی بلند و بیپایان را روایت میکنند. نوزادی که نامش آغاز الفبای معرفت بود، الف… ب… ابوالفضل، بزرگ شد تا با قامت و دل خود، پیوندی ناگسستنی با عشق و وفاداری برقرار کند. او کسی نبود که فقط در کنار حسین(ع) ایستاده باشد؛ او با هر حرکتش پیام جوانمردی را در جهان فریاد زد.
عباس(ع) فراتر از یک سرباز، فراتر از یک علمدار بود. او نگهبان ارزشها و اصولی شد که تا امروز یادآور شجاعت انسانهاست. در جریان عاشورا، هنگامی که فرات تشنه لبان تشنگان را پیش روی سپاه حسین(ع) گذاشت، عباس(ع) با دلی پر از عشق و وفاداری، خود را به آب رساند. او همه عطش را بر خود تحمیل کرد تا عطش برادر و یارانش فروکش کند. مشکی که آب در آن ریخت، تنها یک ظرف نبود؛ نماد تمام جوانمردیها و فداکاریهای یک انسان بود که حاضر شد خود را در راه حقیقت فدا کند.
در کنار حسین(ع) و زینب(س)، عباس(ع) ایستاد. قامتش، سرمه چشم عشق بود و نگاهش، چراغ راه انسانهایی که بعدها میخواستند درس وفاداری و شجاعت بیاموزند. هیچکس جز علی(ع) راز این دستان را نمیدانست و هیچ کس جز حسین(ع) مظلومیت و عاطفه آنان را درک نکرد. اما حتی پس از قرنها، میتوان رد پای عباس را در دل تاریخ یافت؛ در لحظهای که ایثار و شجاعت با هم عجین شدند، و انسانیت معنا پیدا کرد.
اگر بخواهیم عاشورا را در قالبی ملموس تصور کنیم، میتوان آن را به یک جدول هزاران خانهای تشبیه کرد. ستونهای افقی، تاریخ را نمایش میدهند و ستونهای عمودی، شخصیتها و مفاهیم عاشورایی مانند عشق، شجاعت، ایثار و وفاداری را به تصویر میکشند. هر خانه، یک لحظه یا یک روایت است؛ لحظهای که دست عباس(ع) بر فرات کشیده شد، یا هنگامی که حسین(ع) به شهادت رسید، یا زینب(س) پیام عاشورا را به جهان رساند.
این جدول نه تنها یک ثبت تاریخی است، بلکه تصویری از عشق و ایثار است که در افقهای زمان جاری میماند. هر خانه، هر ستون و هر خط آن، یادآور ارزشهایی است که هیچگاه کهنه نمیشوند و هیچ تاریخ نمیتواند آن را پاک کند. عاشورا روزی بود که با حسین(ع) و عباس(ع) آغاز شد و هیچگاه پایان نپذیرفت؛ چرا که حقیقت آنان، بیپایان و جاودانه است.
عباس(ع) با قامت، دستان و وفاداریاش، یادآور انسان کامل است؛ انسانی که شجاعت و ایثار را نه در شعار، بلکه در عمل نشان داد. او با علمداری، با ایستادگی در برابر ظلم و با لبان خشکیده از عطش، یادگار بزرگ انسانی شد که هر نسلی میتواند از آن درس وفاداری، عشق و شجاعت بیاموزد. هرگاه نام عاشورا برده میشود، نام عباس(ع) همیشه در کنار آن خواهد بود، چون او خود نماد راستین حقیقت، وفاداری و جوانمردی است.
هاجر فرخنژاد، خبرنگار و فعال رسانهای
پایان پیام/258