به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، امام حسین(ع) و قرآن دو روی یکسکهاند. «کتابالله» و «عترت» از هم جدا نمیشوند. به یقین، آنان که از این دو کنارهگیری کردهاند، گمراهاند و کسانی که تنها به یکی دل بستهاند، به سرمنزل مقصود نخواهند رسید و در نیمهراه خواهند ماند.
رستگاران، کسانی هستند که در پرتو قرآن، راه امام حسین(ع) و امام علی(ع) را برگزینند. مگر نهاینکه گفته میشود: همه زمینها کربلا و همه روزها عاشوراست.
انسان همواره دو راه در پیش دارد:
راه نخست: راه حسین(ع) و همه پاکان؛ راهی که هدفش حفظ قرآن، دفاع از حق و عدالت است. این راه خداست که فطرت انسان آن را میجوید.
راه دوم: راه ناپاکان؛ سرمنزلش دنیاطلبی، هرزهجویی و خیانت است و پیروانش یزیدیان تاریخاند. این راه شیطان است.
انسان در این دوراهی،مختار است تا با انتخاب مسیر، سرنوشت ابدی خویش را رقم زند.
امام حسین(ع): تجسم قرآن زنده
امام حسین(ع) از قرآن جدایی ندارد. او متن مجسم قرآن، پاسدار قرآن و شهید راه قرآن است. قرآن کریم، این سند الهی که باطل را به آن راهی نیست، در آیات متعددی به والاترین مقام امام حسین(ع) نزد خداوند اشاره کرده است:
1. آیه تطهیر «إِنَّمَا یُرِیدُاللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَكُمْ تَطْهِیرًا» (احزاب: 33).
همگان، حتی نویسندگان کتب معروف اهلسنت، شأن نزول این آیه را درباره پیامبر(ص)، امام علی(ع)، حضرت فاطمه(س)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) میدانند؛ زمانی که پیامبر(ص) آنان را زیر عبای خویش گرد آورد و فرمود: «پروردگارا، اینان اهلبیت مناند. پس هر پلیدی را از ایشان بزدای و پاکشان گردان».
این آیه،گواه الهی بر طهارت ذاتی اهلبیت(ع) و بلندای مقام آنان است. قاتلان امام حسین(ع) با پاکی و حقانیت او جنگیدند. آن حضرت با فدا کردن خود و عزیزانش ثابت کرد خون بر شمشیر پیروز میشود و سر بریدهاش مدال افتخاری بر سینه اسلام گردید.
2. آیه مباهله «فَمَنْحَاجَّكَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِینَ» (آلعمران: 61).
در روز مباهله با مسیحیان نجران،پیامبر(ص) تنها چهار نفر را به همراه آورد: امام حسین(ع) را در آغوش، دست امام حسن(ع) را در دست، حضرت فاطمه(س) را پشتسر و امام علی(ع) را همراه خویش.
آیا«ابناءنا» (فرزندان ما) در این آیه، جز امام حسن و امام حسین(ع) میتوانند باشند؟ امام حسین(ع) در آن صحنه، کوچکترین مدافع حقانیت اسلام بود که بعدها خونش نجاتدهنده این دین شد. تا زمانی که خون او در رگهای این دین جاری است، هم او زنده است و هم دینش.
3. آیه مودت «قُلْلَا أَسْأَلُكُمْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى» (شوری: 23).
در این آیه، خداوند از پیامبر(ص) میخواهد که مزد رسالتش را تنها دوستی با خویشاوندانش (اهلبیت) قرار دهد. آیا این خواسته پیامبر(ص) زیاد بود؟ این خواستهای است که رستگاری انسانها در گرو آن است.
چرا دوستی با این خاندان،که تجلیگاه حق است، تا بدانجا بر مخالفان گران آمد که به دشمنی و کینه انجامید؟ «إِنَّ الْحُسَیْنَ مِصْبَاحُ الْهُدَى وَسَفِینَةُ النَّجَاة».
4. سوره فجر و زوال باطل
بسیاری از مفسران، شأن نزول سوره فجر را به امام حسین(ع) نسبت دادهاند. «وَقُلْجَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا» (اسراء: 81).
وقتی امام حسین(ع) به شهادت رسید، با خون او حق زنده شد («جَاءَ الْحَقُّ») و پندار باطل ستمگران که میخواستند با ریختن خون حق، در این دنیای فانی ماندگار شوند، نابود گردید («وَزَهَقَ الْبَاطِلُ»).
در روز قیامت، هنگامی که ندا میآید: «بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ» (تکویر: 9)، قاتلان امام حسین(ع) در پیشگاه خداوند از کدام گناه نکرده او سخن خواهند گفت؟
نویسنده: بتول جمشیدیان، پژوهشگر حوزه معارف اسلامی
انتهای پیام »