به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، بررسی موضعگیریهای اخیر کشورهای عضو گروه 7 به سرکردگی ایالات متحده، نشاندهنده یک رویکرد «مزورانه» در قبال تحولات داخلی ایران است. در حالی که این کشورها با تمسک به کلیدواژه «حقوق بشر» سعی در فشار بر ایران دارند، حقایق میدانی و اسناد امنیتی روایت کاملاً متفاوتی را بازگو میکنند.
نگاهی به سه روز التهاب
نقطه کانونی اختلاف روایت تهران و غرب، در ماهیت حوادث رخ داده در بازه زمانی 18 تا 20 دیماه 1404 (8 تا 10 ژانویه) نهفته است. دادههای موجود نشان میدهد که تجمعات اولیه مردم ماهیتی کاملاً مسالمتآمیز داشته است، اما با ورود سازمانیافته عناصر تروریست، فضا به سمت خشونت کشیده شد.
برخلاف ادعای سرکوب اعتراضات، واقعیت این است که در این سه روز، هستههای تروریستی که مستقیماً توسط رژیم صهیونیستی تجهیز شده بودند، وارد میدان شدند. نتیجه این «تروریسم وارداتی»، حمله مستقیم به معترضین و نیروهای انتظامی و مجری قانون بود که منجر به شهادت و مجروح شدن تعداد زیادی از شهروندان و مدافعان امنیت شد.
ردپای تلآویو و واشنگتن در خشونتها
اسناد و مدارک متقن جمعآوری شده توسط مراجع امنیتی، جای انکاری باقی نمیگذارد که رژیم اسرائیل نقش مستقیمی در سازماندهی و تسلیح تروریستهای مسلح داشته است. فراتر از اسناد محرمانه، مواضع آشکار نیز گواه این مدعاست؛ بیانیهها و اظهارات صریح مقامات فعلی و سابق آمریکا و اسرائیل در روزهای یادشده، عملاً نقش «اتاق فرمان» برای ترغیب به خشونت و کشتار مردم را ایفا کرده است. بنابراین، گروه 7 در حالی ایران را متهم میکند که خود متهم ردیف اول حمایت از این خشونتهاست.
بحران مشروعیت اخلاقی گروه 7
بخش دیگری از پاسخ تهران، هدف قرار دادن جایگاه اخلاقی صادرکنندگان بیانیه است. کشورهای عضو گروه 7 که اکنون در جایگاه مدعیالعموم نشستهاند، خود کارنامهای شرمآور در نقض فاحش حقوق بشر دارند.
حمایت همهجانبه این کشورها از رژیم صهیونیستی و بیعملی محض در برابر «نسلکشی و امحای استعماری ملت فلسطین»، آنان را به همدست مستقیم جنایات اسرائیل تبدیل کرده است. چنین مجموعهای اساساً فاقد صلاحیت و اعتبار لازم برای قضاوت درباره وضعیت حقوق بشر در سایر کشورهاست.
از خرداد 1404 تا امروز
ملت ایران فراموش نکرده است که همین مدعیان امروز، در خردادماه 1404 چه موضعی داشتند. حافظه جمعی ایرانیان گواه است که مقامات آمریکا، انگلیس، آلمان، کانادا و دیگر اعضای این گروه، از تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی علیه ایران که منجر به کشتار صدها ایرانی شد، حمایت کردند. کسانی که دستانشان به خون ایرانیان در خردادماه آلوده است، نمیتوانند در دیماه دلسوز مردم ایران باشند.
تفکیک «اعتراض» از «تروریسم»
موضع اصولی جمهوری اسلامی در این میان کاملاً شفاف است:
1. تعهد به حقوق بنیادین: صیانت از حقوق مردم طبق قانون اساسی، از جمله «حق اعتراض مسالمتآمیز»، یک تعهد قانونی، اخلاقی و انسانی است.
2. خط قرمز امنیت: دفاع از حاکمیت ملی و تمامیت سرزمینی در برابر «تهدید و تعرض بیگانه» و «تروریسم وارداتی» غیرقابل مذاکره است.
خط قرمز
مسیر تعامل با ایران از دالان تهدید و بیانیههای مداخلهجویانه نمیگذرد. کشورهای گروه 7 اگر واقعاً نگران حقوق بشر هستند، باید به جای استفاده ابزاری از این مفاهیم برای پوشش تروریسم، به دخالت در امور داخلی ایران و تحریمهای ظالمانه و غیرقانونی علیه ملت پایان دهند. امنیت شهروندان و نظم عمومی، خط قرمزی است که با هیچ بیانیه سیاسی معامله نخواهد شد.
منبع: مشرق
انتهای پیام/