به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، در دوران پهلوی برخی از فرماندهان ارتش این رژیم بهحدی جنایت و کشتار انجام میدادند که بهدلیل شدت این خونریزیهایشان به «قصاب» مشهور شدند؛ افرادی مانند:
سپهبد امیراحمدی مشهور به قصاب لرستان
سرتیپ البرز مشهور به قصاب بلوچستان
سرهنگ دولّو مشهور به قصاب ترکمنصحرا
و سپهبد اویسی مشهور به قصاب تهران
و بزرگترین جنایتکارِ قرن اخیر در ایران یعنی رضاشاه هم که بهقول چارلز سی هارت وزیر مختار آمریکا، در مرز توحش بود.
اما قصاب تهران:
ماجرای قصاب تهران به راهپیمایی 17 شهریور یا همان جمعه سیاه بازمیگردد؛ پس از راهپیمایی آرامِ مردم تهران در 13 شهریور (عید فطر) و حضور نیممیلیونی مردم تهران در راهپیمایی 16 شهریور، دولت شریفامامی موسوم به دولت «آشتی ملی» حکومت نظامی اعلام کرده در 17 شهریور، مردم تهران را از زمین و هوا به رگبار بست.
در روز 17 شهریور کشتار بزرگی اتفاق افتاد که غلامعلی اویسی از شخصیتهای کلیدی دوران پهلوی، فرماندهی آن را بهعهده داشت. نام اویسی بهدلیل ارتباطات عمیق با آمریکاییها در بیش از 50 سند از اسناد لانه جاسوسی ذکر شده است.
فاجعه 17 شهریور صدها و بلکه هزاران شهید بهجای گذاشت، در اسناد لانه جاسوسی آمده است: «نماینده امنیتی گفت که تظاهرات و برخوردهای عظیمی در منطقه میدان ژاله وجود داشته است و بیش از 4000 یا احتمالاً نزدیک به 4500 نفر کشته شدهاند، علاوه بر این چند صد نفر در دیگر مناطق پایین شهر کشته شدهاند.»
در سند دیگری آمده است: «گزارشات رسمی رسانههای گروهی در ارقام 58 کشته و 205 زخمی شمارششده توسط بیمارستانها را اعلام نمودند. چندین شاهد عینی آمریکایی و اروپایی اشاره بر این داشتهاند که این رقم بایستی خیلی بیشتر باشد. یک کارمند آمریکایی ساکن نزدیک میدان ژاله میگوید رقم کشتهشدگان فقط برای آن منطقه بایستی 200 نفر باشد.»
در ادامه سند آمده است: «یک شاهد آلمانی قابل اعتماد که در منطقه زندگی میکند گزارش میدهد که از هلیکوپترها بهطرف خرابکاران خیابانی[!] تیراندازیهایی صورت گرفت.»
برخی از پژوهشگران مانند یرواند آبراهامیان نیز به سرکوب مردم توسط هلیکوپترهای نظامی اشاره کردهاند: در مناطق جنوبی تهران برای پراکنده کردن جمعیت از بالگردهای نظامی استفاده شد. یک روزنامهٔ اروپایی در این رابطه نوشت؛ «این بالگردها کوهی از اجساد متلاشیشده را بهجای گذاردند.»
میشل فوکو فیلسوف معروف فرانسوی نیز دراینباره میگوید: «وقتی پس از کشتار ماه سپتامبر (17 شهریور57) به ایران وارد شدم به خودم میگفتم که با شهری وحشتزده روبهرو خواهم شد چون در آنجا چهار هزار نفر کشته شده بودند.»
بهگفته اسدالله عَلَم وزیر دربار و نخست وزیر شاه در جریان کشتار 15 خرداد نیز شاه به اویسی دستور شلیک بهسمت مردم را میدهد که اویسی نیز اطاعت امر میکند، اسدالله علم در خاطراتش مینویسد: «شاه فرمودند؛ "در جریان 15 خرداد ناچار شدم چندین دفعه بهشدت به اویسی که آن وقت فرمانده گارد بود بگویم؛ مجبورید تیراندازی کنید."»
اویسی بهعنوان شخصی بیرحم و جنایتکار، مورد نفرت مردم بوده است. بهروایت اسناد لانه جاسوسی، مردم او را «جلاد جمعه» مینامند و در ایران همه از او میترسند.
آبراهامیان در سند دیگری به دستور اویسی مبنی بر مینگذاری در مسیر عزاداران حسینی(ع) در عاشورای 57 اشاره دارد، اسناد زیادی از خرابکاریهای اویسی پس از انقلاب اسلامی بهویژه در منطقه کردستان وجود دارد. اویسی، ربیعی و خسروداد نقشه کودتا را در ساختمانی در خیابان شاهعباس کشیدند. آنها تهران را به 6 منطقه تقسیم کردند و هر منطقه را به یک ژنرال واگذار نمودند.
آبراهامیان در ادامه میگوید: ناگفته نماند که اویسی نیز مانند همه سران پهلوی، با سرقت انبوهی از اموال مردم ایران از کشور فرار کرد! بر اساس یکی از اسناد لانه جاسوسی، نام اویسی در فهرست 120 مقام خارجکننده وجوه فراوان ارز دیده میشود.
نویسنده: حجتالاسلام والمسلمین جبار امرایی، پژوهشگر تاریخ معاصر
انتهای پیام/+