به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، امت ایرانی، ملتی با عقلانیت و متدبر است. افزون براین بارها آیات قرآن همگان را به تعقل ترغیب کرده و این همه تاکید برای این است که باید ایمان را از مرحله احساس خیلی فراتر برد چرا که ماندن در این مرحله حق ایمان و امامت و ولایت را به درستی ادا نمیکند حتی اگر به اندازه کائنات در شهادت گریه و در ولادتها شادی کنیم.
اهمیت همگان باید براین باشد که مرحله احساس فرا رفته و ایمانمان را عملا به مرحله رشد یافتگی، عقلانیت محوری و بزرگ منشی ارتقا دهیم. بنابراین ضرورت دارد دیده اشک بار در سوگ امام موسی کاظم(ع) به بصیرت باز شود و این مهم دست یافتنی نیست مگر اینکه ایمانمان را به براساس آنچه این امام معصوم گفته نوسازی کنیم چرا که اگر فوران احساس به ارتقا معرفت نینجامد با همه پاکی آن را به سوی فرداهای بهتر نخواهد گشود و این موضوع مهم را باید در نظر داشته باشیم که بین گریستن برای امام معصوم(ع) تا گریه بر عزای خویشاوند تفاوت بسیار است. گریه امام معصوم (ع) انسان را از مرحله احساس به معرفت میرساند اما گریه بر خویشاوند فقط از بار غمهایی که بر قلبت سنگینی میکند، میکاهد.
افزون بر این امام موسی کاظم (ع) حرمتدار آبروی مردم نیز هستند و آنجا که میفرمایند: هر که خود [زبان] را از ریختن آبروی مردم نگه دارد، خداوند در روز قیامت از لغزشش میگذرد و هر که خشم خود را از مردم باز دارد، خداوند در قیامت خشمش را از او باز دارد. باید با مردم با مدارا رفتار کرد چرا که زبانی که از شمشیر هم تیزتر است آن هم در دریدن آبروی مردم نه تنها با ایمان خویشاوندی ندارد بلکه حرکتی ضد دینی نیز به حساب میآید.
اگر بخواهیم از منظری دیگر به این فرموده امام موسی کاظم(ع) بنگریم معنی آن این است که هر آن کس که آبروی مردم را میریزد و سعی میکند دیگران را در مقابل همگان بی آبرو کند باید اطمینان داشته باشد که در این دنیا گردبادی آبرویش را در هم خواهد پیچید. افزون براین باید در نظر داشته باشد که در آن دنیا یعنی قیامت نیز آن هنگام که کردار و گفتارش را در ترازویی نهند باید پاسخگوی ذره ذره رفتار و کردارش باشد.
هشدار این حدیث امام معصوم(ع) این است که جاده اعمال دو طرفه است یعنی هر طور که با مردم رفتارکنید همان گونه خدا باتو رفتار خواهد کرد. اگر با مردم به ناحق خشمگین شدید آماده باشید که حاصل بذری که کاشتهاید هم در این دنیا و هم آن دنیا باید درو کنید که این هشداری مکرر است برای اینکه چگونه در این دنیا زیست کنیم.
امام موسی کاظم (ع) در حدیثی دیگر نیز میفرمایند «خداوند بهشت را بر هرزهگویی کمحیا که باکی ندارد چه میگوید و یا به او چه میگویند، حرام کرده است» معنی این فرموده گهربار این است که هرکس بهشت میخواهد باید مراقب زبانش باشد و آن را به گفتههای هرزگونه باز نکند پس تاکید میشود در این روز چشمی که در سوگ امام موسی کاظم(ع) بارانی میشود به گفته آن حضرت باید بهاری پر بر و بار را به تماشا بنشیند.
اَللهُمَّ صَلِّ عَلى مُوسَى بنِ جَعفَرٍ وَصیِّ الاَبرارِ وَ اِمامِ الاَخیارِ وَ عَیبَةِ الاَنوارِ حَلیفِ السَّجدَةِ الطَّویلَةِ وَ الدُّموعِ الغَزیرَةِ وَ المُناجاةِ الکَثیرَة؛ اللٰهمّ صَلّ علیه و علی آبائه و ابنائه الطّیّبین الطّاهرین المعصومین و رَحمة الله و برکاته.
خدایا درود فرست بر موسی بن جعفر، جانشین نیکوکاران و پیشوای خوبان و خزانه انوار. کسی که همپیمان سجدههای طولانی و اشکهای سرشار و رازونیاز بسیار بود. خدایا بر او و بر پدران و فرزندان پاک و پاکیزه و معصوم او، درود و رحمت و برکات خودت را بفرست.
انتهای پیام/258