این حسگر در ابعادی در اندازه یک تراشه ساخته شده است. پایه اصلی این کامپوزیت از رشته های زنجیره ای مولکولی یا همان پلیمر است که از نمک هایی با نام سیال یونی ساخته شده و در دمای محیط به صورت مایع است. محققان برای ساخت این حسگر نوعی از نانوذرات معدنی را درون این پلیمر قرار داده تا نانوذرات با دی اکسید کربن برهمکنش نشان دهند.
زیرا پلیمر یا نانوذرات به تنهایی قادر به عبور الکتریسته از خود نیستند اما زمانی که این دو در نسبت های مشخص با یکدیگر ترکیب شوند، می توان هدایت الکتریکی نانو کامپوزیت ها را افزایش داد.
جریان یا هدایت الکتریکی این نانوکامپوزیت ها در دمای اتاق به غلظت CO2 بستگی دارد. این موضوع در حالی است که در حسگرهای فعلی، مواد شیمیایی استفاده شده و برای فعالیت نیاز به گرم شدن دارند.
منبع:مهر