به گزارش خبرگزاری تسنیم، تعویق جام ملت‌های آسیا تا دسامبر 2027 چندان غافلگیرکننده نبود؛ هرچند اعلام رسمی این تصمیم در روز سه‌شنبه زودتر از زمان‌بندی احتمالی اواخر نوامبر صورت گرفت. این تغییر برنامه، فرصت مهمی را از تیم ملی استرالیا گرفت اما در عین حال می‌تواند شرایط تازه‌ای برای پیشرفت این تیم و حتی آینده تونی پوپوویچ ایجاد کند.
استرالیا امیدوار بود در این رقابت‌ها برای دومین قهرمانی قاره‌ای خود تلاش کند. ژاپن با وجود ناکامی‌های اخیر پس از قهرمانی سال 2011 همچنان یکی از مدعیان اصلی محسوب می‌شد اما استرالیا نیز به عنوان قدرتی بزرگ در فوتبال آسیا شناخته می‌شود. این تیم در جام جهانی اخیر یکی از تنها دو نماینده آسیایی بود که به مرحله حذفی راه یافت و با توجه به شرایط رقبایی مانند قطر، کره جنوبی و ایران، که با افزایش سن بازیکنان یا تحولات قابل توجه مواجه هستند، می‌توانست در ژانویه برای قهرمانی رقابت کند.
پوپوویچ نیز تیمی جوان، بااستعداد و برخوردار از تجربه ارزشمند جام جهانی در اختیار داشت. استرالیا قرار بود در ادامه روند پیشرفت خود از بازی‌های اکتبر مقابل برزیل و دو دیدار تدارکاتی مناسب برابر قطر و اردن در نوامبر، تیمی آماده‌تر به عربستان ببرد. قطر و اردن، دو تیم حاضر در فینال جام ملت‌های آسیا 2023، می‌توانستند آزمون‌های مهمی برای استرالیا باشند.
حتی با وجود نگرانی درباره وضعیت آمادگی محمد توره و جوردی بوس، استرالیا از استعداد و انگیزه کافی برای کسب دومین عنوان قهرمانی آسیا برخوردار بود. با این حال، تعویق مسابقات الزاماً اتفاقی منفی نیست.
فرصت 11 ماهه برای نسل جدید
برگزاری جام ملت‌ها یک سال دیرتر، ممکن است به اعتبار این رقابت‌ها نیز کمک کند. مسابقات دیگر به عنوان رویدادی کم‌اهمیت در فاصله کوتاه پس از جام جهانی تلقی نخواهد شد و استرالیا فرصت بیشتری برای تکامل و تقویت ترکیب خود خواهد داشت.
این 11 ماه اضافه می‌تواند برای بازیکنانی مانند نستوری ایرانکوندا، پل اوکون-انگلستر، الساندرو سیرکاتی و لوکاس هرینگتون بسیار ارزشمند باشد. انتقال‌های اخیر این استعدادها به برخی از بزرگ‌ترین باشگاه‌ها و لیگ‌های اروپا، می‌تواند روند پیشرفت آنها را سرعت ببخشد و تا پایان سال آینده، بازیکنانی باتجربه‌تر در اختیار پوپوویچ قرار دهد.
همچنین بازیکنان مصدومی مانند بوس، توره و لوئیس میلر فرصت بیشتری برای بازگشت به شرایط مطلوب خواهند داشت. جوانانی که هنوز نتوانسته‌اند جایگاه خود را در تیم ملی تثبیت کنند نیز می‌توانند در این مدت توانایی‌های‌شان را به نمایش بگذارند.
البته این فرصت زمانی ارزشمند خواهد بود که مصدومیت‌های تازه‌ای رخ ندهد و بازیکنان باتجربه‌ای مانند جکسون ارواین و عزیز بهیچ بتوانند فرم فعلی خود را حفظ کنند. در فوتبال، داشتن فرصت بیشتر همیشه به معنای تضمین موفقیت نیست.
آینده پوپوویچ در هاله‌ای از ابهام
مهمترین پرسش فوری پس از اعلام تعویق، به آینده پوپوویچ مربوط می‌شود. ظاهراً پنجره بازی‌های ملی نوامبر آخرین فرصت این سرمربی 53 ساله برای هدایت استرالیا خواهد بود، زیرا قرارداد تمدید شده او که پیش از جام جهانی امضا شده بود، به جای عبارت مبهم «پس از جام ملت‌های آسیا»، اکنون در تاریخ مشخصی به پایان می‌رسد.
این شرایط چالشی غیرمنتظره برای پوپوویچ و فدراسیون فوتبال استرالیا ایجاد کرده است. سرمربی اصرار داشت قراردادش تنها تا پایان جام ملت‌ها اعتبار داشته باشد و اکنون تعویق مسابقات، برنامه‌های دو طرف را تغییر داده است. گراهام آرنولد در عراق نیز با وضعیت مشابهی روبروست، در حالی که ژاپن پیشتر اعلام کرده است حاجیمه موریاسو جای خود را به گو اویوا خواهد داد.
آیا اکنون تمدید قرارداد پوپوویچ تا 21 ژانویه 2028 راه‌حل ساده‌ای خواهد بود؟ با توجه به اینکه فدراسیون پیشتر قرارداد بلندمدت‌تری به او پیشنهاد کرده بود و مدیرانی مانند هدر گاریوک و مارتین کوگلر همواره از عملکردش تمجید کرده‌اند، احتمالاً در صورت تمایل سرمربی، تمدید قرارداد دشوار نخواهد بود.
اما مسئله اصلی این است که آیا پوپوویچ خود خواهان ادامه همکاری است؟ او شاید دلایل مشخصی برای نپذیرفتن قرارداد طولانی‌تر داشته باشد. این مربی ممکن است بخواهد دوباره به فضای فشرده و پرتنش فوتبال باشگاهی بازگردد. اعتبار پوپوویچ پس از رساندن استرالیا به مرحله حذفی جام جهانی افزایش یافته و عملکرد تیم مقابل برزیل و تمجید کارلو آنچلوتی از او نیز جایگاهش را تقویت کرده است. اگر به دنبال چالشی تازه باشد، فرصت آن را به دست آورده است.
معمای جانشینی
اگر پوپوویچ بماند اما یک سال بعد جدا شود، فدراسیون با چه گزینه‌ای مواجه خواهد شد؟ کوین ماسکات همواره یکی از گزینه‌های طبیعی جانشینی او به نظر می‌رسد؛ به ویژه اینکه قراردادش در لیگ چین به زودی پایان می‌یابد و احتمالاً در دسترس خواهد بود.
اگر پوپوویچ تصمیم به جدایی بگیرد، ماسکات باید گزینه‌ای جدی برای هدایت ساکروس باشد. با این حال، آیا او یا دیگر گزینه‌های مورد نظر فدراسیون حاضر خواهند بود یک سال منتظر بمانند؟ در حالی که مرحله مقدماتی جام جهانی از سپتامبر آغاز می‌شود، استرالیا نمی‌تواند آینده نیمکت خود را بدون برنامه‌ریزی روشن رها کند.
تعویق جام ملت‌های آسیا، مانند بسیاری از اتفاقات فوتبال استرالیا، هم فرصتی تازه و هم دردسری بزرگ به همراه دارد. اینکه فدراسیون چگونه از این شرایط استفاده کند، می‌تواند آینده تیم ملی را در سال‌های پیش‌رو تعیین کند.
انتهای پیام/