علی اکبر غریب‌شاهی که در بازی‌های پاراآسیایی 2026 ناگویا موفق به کسب مدال نقره شد، درباره مصدومیتش در این بازی‌ها به خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم گفت: باید طلایی می‌شدم؛ چون در بالاترین سطح آمادگی قرار داشتم و حتی از پارالمپیک پاریس هم آماده‌تر بودم. متاسفانه یک هفته قبل از مسابقه‌ام و در زمان جابجایی بین تختخواب و ویلچر، دچار آسیب‌دیدگی از ناحیه آرنج دست چپ شدم. درد زیادی داشتم و تا پیش از حضور در مسابقه، به درمان پراختم و استراحت کردم تا کمی بهتر شود.
وی ادامه داد: قرار بود اولین وزنه اعلامی، 252 کیلوگرم باشد، چون واقعاً آماده بودم، اما کادر فنی گفت با توجه به مصدومیت و دردی که دارم، ریسک نمی‌کند و کار را با وزنه 245 کیلوگرمی شروع کنم. تصورم این بود که کار را در حرکت دوم تمام می‌کنم و بدون زدن وزنه سوم به طلا می‌رسم، اما زمانی که زیر وزنه دوم رفتم، به یک‌باره دستم از آرنج به سمت پشت بازو رفت و تیر کشید؛ آنقدر که غیر قابل تحمل بود و وزنه زدن دیگر امکان نداشت. واقعاً ناراحت شدم که نتوانستم همچون سال‌های گذشته باز هم به قهرمانی برسم و مدال طلا را به ارمغان بیاورم.
دارنده مدال طلای پارالمپیک 2024 پاریس عنوان کرد: MRI انجام می‌دهم تا ببینم وضعیت مصدومیتم چگونه است. امیدوارم مشکل خاصی نباشد و بتواند خیلی زود به میادین بازگردم و باز هم برای کشورم افتخارآفرینی کنم.
غریب‌شاهی درباره واکنش‌ها به این این مدال و مصدومیت گفت: فکر نمی‌کردم مردم اینقدر به من لطف داشته باشند و مورد توجه قرار بدهند. امیدوارم لیاقت این را داشه باشم که این لطف را جبران کنم. برای بازگشت لحظه‌شماری می‌کنم. خیلی دوست داشتم که طلا بگیرم و آن را به مردم و مادران ایران تقدیم کنم، اما آنقدر ناراحت بودم که رویم نشد که مدال نقره را تقدیم‌شان کنم و واقعاً شرمنده شدم.
غریب‌شاهی درباره حمایت‌های محسن بختیار دیگر مدال‌آور پاراوزنه‌برداری ایران از او پس از مصدومیتش که بازتاب خوبی در فضای مجازی داشت، گفت: بختیار یک ورزشکار بزرگ است. او قبل از آنکه از مدال خودش صحبت کند، به مدال نقره و مصدومیت من در صفحه شخصی‌اش پرداخت، در حالی که می‌توانست این کار را نکند. او روح بزرگی دارد و امیدوارم در یک رویداد بزرگ بتوانیم در کنار هم مدال بگیریم و آن را تقدیم مردم کنیم.
انتهای پیام/