به گزارش خبرگزاری تسنیم، فرمول یک ممکن است در ابتدای دهه آینده شاهد یکی از مهمترین تغییرات فنی خود باشد. بر اساس پیشنهادهای مطرح شده، FIA در حال بررسی امکان استفاده از موتورهای V8 توربوشارژ با حجم 2 تا 2.3 لیتر است؛ طرحی که می‌تواند ساختار فنی پیشرانه‌ها را دستخوش تغییر کند.
این پیشنهادها با هدف ایجاد تعادل بهتر میان قدرت، هزینه، پیچیدگی فنی و جذابیت رقابت‌ها مطرح شده‌اند. مقررات جدید در صورت تصویب ممکن است از سال 2030 یا 2031 اجرایی شوند؛ هرچند تصمیم نهایی هنوز به بررسی‌های فنی و توافق میان طرف‌های مختلف وابسته است.
افزایش سهم موتور احتراق داخلی
یکی از محورهای اصلی طرح پیشنهادی، بازنگری در نحوه توزیع قدرت میان موتور احتراق داخلی و بخش الکتریکی پیشرانه است. طبق ارقام مطرح شده، توان الکتریکی می‌تواند به حدود 200 کیلو وات برسد؛ بخشی از این توان به صورت استاندارد و بخش دیگر از طریق سامانه «پوش‌توپس» (Push-to-pass) در اختیار رانندگان قرار گیرد.
هدف از این تغییرات، دستیابی به مجموع قدرتی در حدود 900 اسب بخار عنوان شده است. با این حال، میزان قدرت نهایی و جزئیات فنی سامانه هیبریدی به مقرراتی بستگی خواهد داشت که در نهایت تصویب می‌شوند.
تغییر نسبت قدرت موتور احتراق داخلی به سامانه الکتریکی می‌تواند بر نحوه رانندگی، مدیریت انرژی و راهبرد تیم‌ها در طول مسابقه تأثیر بگذارد. از این منظر، مسئله فقط بازگشت به یک نوع موتور قدیمی‌تر نیست، بلکه بازتعریف رابطه میان فناوری احتراق داخلی و انرژی الکتریکی در نسل آینده خودروهای فرمول یک است.
کاهش وزن خودروها و هزینه توسعه
کاهش وزن خودروها نیز یکی دیگر از اهداف مطرح شده در این طرح است. بر اساس پیشنهادهای اولیه، وزن خودروها ممکن است حدود 80 کیلوگرم کاهش یابد؛ تغییری که در صورت تحقق می‌تواند بر شتاب‌گیری، ترمزگیری و رفتار خودروها در پیچ‌ها تأثیر بگذارد.
هزینه‌های سنگین توسعه پیشرانه‌ها نیز از دیگر موضوعات مورد توجه FIA است. طبق ارقام مطرح شده، بودجه سالانه توسعه موتور که حدود 190 میلیون دلار برآورد شده، ممکن است تا 50 درصد کاهش پیدا کند.
کاهش هزینه‌ها می‌تواند فشار مالی وارد بر تولیدکنندگان را کمتر کند و در بلندمدت به پایداری اقتصادی رقابت‌ها کمک کند. با این حال، دستیابی به چنین هدفی به میزان ساده‌سازی فناوری‌ها، محدودیت‌های توسعه و نحوه اجرای مقررات جدید بستگی خواهد داشت.
اختلاف‌نظر درباره شیوه تولید موتور
یکی از مسائل مهم در تدوین مقررات آینده، نحوه تأمین پیشرانه‌هاست. دو گزینه اصلی مطرح شده است: نخست، سازگار کردن معماری موتورهای فعلی با مقررات جدید و دوم، استفاده از موتوری استاندارد که یک تأمین‌کننده مستقل آن را تولید کند.
گزینه دوم می‌تواند هزینه‌های توسعه را کاهش دهد و دسترسی تیم‌ها به پیشرانه را ساده‌تر کند. با این حال، تولیدکنندگان فعلی موتور در فرمول یک ترجیح می‌دهند توسعه پیشرانه‌ها همچنان در اختیار خودشان باقی بماند؛ موضوعی که می‌تواند مذاکرات بر سر مقررات آینده را پیچیده کند.
برای سازندگان، موتور تنها یک قطعه فنی نیست، بلکه بخشی از هویت مهندسی و رقابتی آنها محسوب می‌شود. از همین رو، هرگونه تغییر در ساختار توسعه و تولید پیشرانه باید میان کاهش هزینه‌ها و حفظ انگیزه سرمایه‌گذاری شرکت‌ها تعادل ایجاد کند.
انتهای پیام/