به گزارش خبرگزاری تسنیم، فوتبال مدرن بیش از هر زمان دیگری بر نظم تاکتیکی و قدرت جمعی تکیه دارد. از زمانی که تیم‌های برخوردار از ساختار دفاعی مستحکم و هماهنگی گروهی به موفقیت‌های بزرگ رسیدند، نقش بازیکنان منفرد در تعیین سرنوشت مسابقات بیش از پیش در چارچوب یک سیستم تیمی تعریف شد.
این تحول به معنای کمرنگ شدن نقش ستاره‌ها نیست. موفقیت تیم‌هایی مانند رئال مادرید با هدایت زین‌الدین زیدان بیش از برخی تیم‌های مبتنی بر نظم تاکتیکی، به توانایی‌های فردی بازیکنان وابسته بود. با این حال، اصل اساسی فوتبال همچنان پابرجاست: موفقیت پایدار به هماهنگی جمعی نیاز دارد.
همین مسئله، انتخاب بهترین بازیکن جهان را به چالشی پیچیده تبدیل می‌کند. چگونه می‌توان عملکرد فردی را در ورزشی ارزیابی کرد که نتیجه آن به همکاری 11 بازیکن وابسته است؟ آیا باید به بازیکنی پاداش داد که تیمش جام‌های بیشتری کسب کرده یا به ستاره‌ای که با وجود ناکامی تیمی، عملکردی استثنایی داشته است؟
درس تاریخی استنلی متیوز
نخستین دوره توپ طلا در سال 1956 برگزار شد و استنلی متیوز، ستاره انگلیسی بلکپول به عنوان برنده انتخاب شد. این انتخاب از منظر امروزی بحث‌برانگیز به نظر می‌رسد؛ بلکپول آن فصل در لیگ دسته اول انگلیس به مقام دوم رسید اما 11 امتیاز با منچستریونایتد فاصله داشت و در دور سوم جام حذفی نیز حذف شد.
در آن زمان، بازیکنانی مانند دانکن ادواردز و تامی تیلور از منچستریونایتد، برت تراوتمان، دروازه‌بان منچسترسیتی و آلفردو دی‌استفانو، ستاره رئال مادرید نیز می‌توانستند مدعی این جایزه باشند. دی‌استفانو نقش مهمی در قهرمانی رئال مادرید در نخستین دوره جام باشگاه‌های اروپا داشت؛ تراوتمان نیز با وجود شکستگی گردن در فینال جام حذفی انگلیس به میدان رفته بود.
متیوز در 38 سالگی توپ طلا را به دست آورد؛ موضوعی که این پرسش را مطرح می‌کند که آیا جایزه نخست بیشتر از آنکه بازتاب عملکرد یک فصل باشد، پاداشی برای سال‌ها درخشش و ماندگاری او در سطح اول فوتبال بود؟
شاید همین ویژگی، یکی از جنبه‌های مهم فلسفه توپ طلا باشد. این جایزه الزاماً نباید تنها به بازیکنی برسد که بیشترین جام‌ها را کسب کرده است. گاهی عملکرد فردی، استمرار درخشش و تأثیرگذاری یک بازیکن، حتی بدون مجموعه‌ای از افتخارات تیمی، ارزش تقدیر دارد.
چرا انتخاب برنده توپ طلا دشوار شده است؟
بر اساس معیارهای اعلام شده توپ طلا، عملکرد فردی، دستاوردهای تیمی و رفتار حرفه‌ای و ورزشی از مهمترین عوامل انتخاب برنده هستند. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که این معیارها به نتایج متفاوتی منتهی شوند.
پاری‌سن‌ژرمن با هدایت لوئیس انریکه به موفقیت‌های بزرگ اروپایی دست یافته اما انتخاب بهترین بازیکن از میان ستاره‌های این تیم آسان نیست. عثمان دمبله در دوره قبلی این رقابت‌ها برنده شد و خویچا کواراتسخلیا نیز می‌تواند به دلیل نقش‌آفرینی در موفقیت‌های تیمی مورد توجه قرار گیرد. با این حال، عملکرد ملی بازیکنان و نتایج جام جهانی نیز ممکن است در ارزیابی نهایی تأثیرگذار باشد.
آرسنال نیز با وجود موفقیت در لیگ برتر انگلیس و رسیدن به فینال لیگ قهرمانان اروپا بیشتر به واسطه قدرت جمعی خود شناخته می‌شود تا درخشش یک ستاره کاملاً مسلط. از سوی دیگر، موفقیت تیم ملی اسپانیا حاصل هماهنگی و قدرت خط میانی آن بود؛ عاملی که انتخاب یک بازیکن مشخص را دشوار می‌کند.
رئال مادرید نیز فصلی بدون جام را پشت‌سر گذاشته و همین مسئله می‌تواند شانس بازیکنانی مانند کیلیان امباپه، جود بلینگام و وینیسیوس جونیور را تحت تأثیر قرار دهد. لیونل مسی هم با وجود لحظه‌های درخشان در جام جهانی به دلیل حضور در لیگ فوتبال آمریکا با محدودیت‌هایی در ارزیابی عملکردش در سطح باشگاهی روبرو است.
هری کین؛ گزینه‌ای برای پاداش دادن به ثبات
در چنین شرایطی، هری کین می‌تواند یکی از گزینه‌های جدی باشد. مهاجم انگلیسی بایرن مونیخ در فصل مورد اشاره، آمار گلزنی چشمگیری ثبت کرده و توانایی خود را در تبدیل فرصت‌ها به گل بار دیگر نشان داده است.
کین فصل گذشته در 51 مسابقه باشگاهی 61 گل به ثمر رساند و در جام جهانی نیز شش بار گلزنی کرد. این ارقام نشان می‌دهند که او نه تنها در سطح باشگاهی، بلکه در رقابت‌های ملی نیز از قدرت تمام‌کنندگی بالایی برخوردار بوده است.
البته گلزنی در بوندس‌لیگا به تنهایی تضمینی برای کسب توپ طلا نیست و موفقیت‌های تیمی همچنان نقش مهمی در انتخاب برنده دارند. با این حال، وقتی رقابت میان مدعیان نزدیک باشد و هیچ بازیکنی برتری مطلقی نداشته باشد، استمرار درخشش می‌تواند به عاملی تعیین‌کننده تبدیل شود.
توپ طلا؛ پاداش افتخار یا استمرار؟
تجربه سال 1956 نشان می‌دهد که انتخاب برنده توپ طلا همیشه تابع یک فرمول مشخص نبوده است. گاهی جام‌ها و موفقیت‌های تیمی تعیین‌کننده هستند و گاهی عملکرد فردی و استمرار در سطح بالا اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.
در فصلی که مدعیان اصلی هر کدام با پرسش‌هایی درباره عملکرد باشگاهی یا ملی خود روبرو هستند، هری کین می‌تواند از این وضعیت سود ببرد. شاید در نهایت، همان منطقی که بیش از هفت دهه پیش به انتخاب استنلی متیوز انجامید، بار دیگر بر نتیجه نهایی تأثیر بگذارد: ارزش‌گذاری بر ثبات، کیفیت فردی و استمرار درخشش، حتی در غیاب یک فصل بی‌نقص از نظر افتخارات تیمی.
انتهای پیام/