به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم،تووا هرتزل در یادداشتی که امروز یکشنبه در روزنامه معاریو منتشر شد، با بیان این مطلب اعتراف کرد که امروز شرایط انتخابات در اسرائیل صرفا به مسئله رقابت بین راستگرایان و چپ گرایان نیست بلکه پاسخ به این پرسش حیاتی خواهد بود که آیا اسرائیل همچنان یک ساختار دارای چارچوب‌های مشخص باقی مانده یا به فروپاشی از درون ادامه خواهد داد.
این تحلیلگر در یادداشت خود آورده است: وقتی پس از رویدادهای خشونت‌آمیزی که آشوبگران یهودی در سامره(کرانه باختری) و دره اردن به راه انداختند و نخست‌وزیر اصرار دارد آنها را «مشت کوچکی» توصیف کند، از گشت و گذارم در این مناطق بازگشتم، از من پرسیدند چه چیزی بیش از همه مرا شگفت‌زده کرده است.
لحظه‌ای طول کشید تا پاسخ را دریابم و بپذیرم که پاسخ این است: هیچ‌چیز.
خشونت و آواره‌سازی، چشم‌پوشی نیروهای امنیتی، چه رسد به همکاری آنها به شکل‌های مختلف؛ هیچ‌کدام شگفت‌زده‌ام نمی‌کند.
همه‌چیز ممکن است. تکان‌دهنده است؟ بله. خشم‌برانگیز است؟ قطعاً. خطرناک است؟ بی‌تردید. غافلگیرکننده است؟ نه.
دریافتم که به این واقعیت عادت کرده‌ام که در اسرائیل، تقریباً هیچ مرز، قاعده و هنجاری وجود ندارد. همچنین دریافتم که انتخابات آینده صرفاً به راست و چپ، یهودیان و اعراب، مذهبی‌ها و سکولارها یا هر شکاف مشابه دیگری محدود نخواهد شد؛ بلکه موضوع اصلی این خواهد بود که آیا اسرائیل مطابق هنجارهایی عمل خواهد کرد که به نهادهای آن اجازه فعالیت می‌دهند و تداوم موجودیتش را تضمین می‌کنند یا نه؟
وقتی فاش می‌شود که مشاوران نزدیک به نخست‌وزیر تحت بررسی امنیتی قرار نگرفته‌اند، دیگر جای تعجب نیست که برجسته‌ترین آنها حتی پس از افشای همکاری‌شان با قطر در طول جنگ، همچنان از این کشور حمایت مالی و هزینه‌های زندگی دریافت کند.
چه کسی واقعاً تعجب می‌کند که پسران رهبر، در داخل و خارج از اسرائیل(فلسطین اشغالی)، از حمایت یک یگان نخبه برخوردارند، در حالی که رهبران تهدیدشده مخالفان پشت درها همچون دادخواهان درمانده می‌ایستند و برای تأمین امنیت خود التماس می‌کنند؟
چه کسی واقعاً تعجب می‌کند که مدیرکل وزارت حمل‌ونقل، یکی از بانفوذترین و ثروتمندترین وزارتخانه‌ها، تجربه حرفه‌ای خود را در «لیکودیا» کسب کرده است؟ یا اینکه مسئول ایمنی پرواز شرکت‌های هواپیمایی خارجی همچنان در سمت خود باقی مانده است؟
درست است که او پس از حادثه هواپیمای «فلای‌دبی» که نزدیک بود به فاجعه‌ای منجر شود، جرئت می‌کند در انظار عمومی ظاهر شود؛ اما رؤسای او چگونه اجازه چنین کاری را به وی می‌دهند؟
چه کسی تعجب می‌کند وقتی وزیرانی که به جنگ رأی می‌دهند، به این می‌بالند که نوه‌هایشان از خدمت سربازی فرار می‌کنند؟ یا وقتی وزیر پلیس به ارتکاب یک جرم جنایی محکوم شده است؟ یا وقتی وزیر آموزش‌وپرورش برای پنهان کردن داده‌ها تلاش می‌کند؟ چه رسد به اینکه وزارت دارایی به شغلی پاره‌وقت یا کاری جانبی تبدیل شده است.
چه کسی تعجب می‌کند که یک نفر هم‌زمان سمت‌های وزیر گردشگری، وزیر ساخت‌وساز و مسکن، وزیر بهداشت و وزیر رفاه و تأمین اجتماعی را بر عهده داشته باشد، گویی همه اینها مشاغلی پاره‌وقت هستند؟
حتی کسانی که هنگام گفتن «غیرممکن است» از علامت تعجب فراوان استفاده می‌کنند، می‌دانند که چنین چیزی کاملاً ممکن است؛ زیرا هر اتفاقی محتمل است. واقعیت این است که همه این اتفاق‌ها در اسرائیل رخ داده است و همچنان رخ می‌دهد. اگر این دولت در قدرت بماند، همه‌چیز همچنان ادامه خواهد یافت و حتی بدتر خواهد شد.
در آغاز کودتا، دوستی که از آمریکا مهاجرت کرده بود، به من گفت: «خب، در بدترین حالت، اسرائیل هم به یک دولت فاسد دیگر در خاورمیانه تبدیل خواهد شد». اما ماجرا به همینجا ختم نمی‌شود. وقتی هیچ مرز، قانون و معیاری وجود ندارد و امور برخلاف رویه‌ای پیش می‌روند... (اسرائیل) چگونه دوام خواهد آورد؟ باید حقیقت را بپذیریم: این مزیت‌ها حفظ نخواهند شد. فساد، سهل‌انگاری و فقدان صلاحیت حرفه‌ای در تمام بخش‌های خوب آن رخنه می‌کنند.
اسرائیل صرفاً به یک دولت فاسد دیگر در خاورمیانه تبدیل نخواهد شد؛ اساساً دیگر چنین دولتی وجود نخواهد داشت.
انتهای پیام/