به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، حرکت کاروان مردمی دوچرخه‌سواران ترکیه از «دیاربکر» تا میناب، صرفاً یک سفر ورزشی یا یک برنامه نمادین نیست؛ این حرکت می‌تواند روایتی انسانی از پیوند ملت‌ها باشد؛ روایتی که در آن، مرزهای جغرافیایی جای خود را به همدلی، دوستی و همراهی مردم می‌دهد.
این کاروان در حالی مسیر طولانی خود را به مقصد میناب طی می‌کند که پرچم‌های ایران، ترکیه و فلسطین را با خود همراه دارد و کوله‌پشتی‌هایی برای کودکان میناب حمل می‌کند. همین تصاویر ساده، ظرفیت آن را دارد که به یک پیام رسانه‌ای اثرگذار در سطح منطقه تبدیل شود؛ پیامی که به جای سخن گفتن از پشت تریبون، با حرکت مردم و در میان مردم روایت می‌شود.
از سوی دیگر، انتخاب میناب به عنوان مقصد این سفر، اهمیت ویژه‌ای دارد. حضور دوچرخه‌سواران در این منطقه و ادای احترام به شهدای دانش‌آموز، می‌تواند این حرکت را از یک سفر مردمی به نمادی از همدردی با خانواده‌های شهدا و مردم ایران تبدیل کند.
در جهان امروز که دیپلماسی عمومی بیش از گذشته به ارتباط مستقیم ملت‌ها وابسته شده است، چنین حرکت‌هایی می‌تواند بخشی از ظرفیت دیپلماسی فرهنگی و مردمی جمهوری اسلامی ایران باشد؛ ظرفیتی که گاهی یک تصویر، یک پرچم، یک کودک و یک دوچرخه می‌تواند بیش از ده‌ها ساعت برنامه رسمی آن را به مخاطب منتقل کند.
به نظر می‌رسد سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی می‌تواند این حرکت را به یک رویداد رسانه‌ای و فرهنگی بین‌المللی تبدیل کند؛ از ثبت حرفه‌ای لحظه‌به‌لحظه مسیر و تولید محتوای چندزبانه گرفته تا برگزاری آیین استقبال در میناب، دیدار با خانواده شهدای دانش‌آموز و اهدای کوله‌پشتی‌ها به کودکان منطقه.
حتی می‌توان پیشنهاد کرد مستندی کوتاه با عنوان «رکاب دوستی؛ از دیاربکر تا میناب» تولید و روایت این سفر در رسانه‌های ایران، ترکیه و شبکه‌های اجتماعی منتشر شود.
این کاروان می‌تواند نشان دهد که گاهی برای ساختن پلی میان ملت‌ها، کافی است چند نفر رکاب بزنند و یک پیام انسانی را در جاده‌ها با خود حمل کنند.
گاهی برای رساندن یک پیام، نیازی به تریبون‌های بزرگ و سالن‌های رسمی نیست؛ کافی است چند انسان با یک باور مشترک، رکاب دوچرخه‌های خود را به حرکت درآورند و جاده را به رسانه‌ای برای دوستی تبدیل کنند.
مهدی رضا، فعال رسانه‌ای حوزه مقاومت
انتهای‌پیام