به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان برای رسیدن به خانه علافچیان باید از شلوغی خیابان ولی‌عصر اصفهان فاصله بگیرید و قدم به کوچه اژه‌ای بگذارید؛ کوچه‌ای که در بن‌بست نسترن به آرامش می‌رسد. همین مسیر پرپیچ‌وخم، خودش بخشی از تجربه است؛ چراکه کوچه‌های باریک و قدیمی، شما را پیش از رسیدن به عمارت، به دل تاریخ می‌برند. این بنا در تاریخ 20 اسفند 1385 با شماره ثبت 18100 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
از صفویه تا قاجار؛ دو قرن در یک خانه
داستان این عمارت به دوره صفویه بازمی‌گردد، زمانی که بخش شرقی حیاط آن به عنوان اسلحه‌خانه استفاده می‌شد و نقشی نظامی در شهر داشت؛ اما در دوره قاجار، این بنا چهره‌ای تازه به خود گرفت؛ عمارتی با ایوانی بلند بر روی آن ساخته شد و خانه به یکی از بزرگان شهر تعلق گرفت. این تداوم تاریخی، از کاربری نظامی تا مسکونی اشرافی، نشان می‌دهد که این بنا در طول قرن‌ها همواره جایگاهی ویژه در بافت شهر داشته است.
ایوانی که آسمان را لمس می‌کند
شاخص‌ترین عنصر خانه علافچیان، ایوان بلند آن با ارتفاعی حدود 17 متر است که با شکوه تمام بر فراز حیاط قد برافراشته. این ایوان مرتفع تنها یک عنصر زیباشناختی نیست؛ در معماری اقلیمی خانه نیز نقشی کلیدی دارد و به تهویه و خنک‌ماندن فضا در تابستان‌های گرم اصفهان کمک می‌کند.
در پای این ایوان، حیاط مرکزی با حوض آب در میانه آن، قلب تپنده خانه است؛ جایی که آب، نور و سبزی در هم می‌آمیزند و آرامش را به هر بیننده‌ای هدیه می‌دهند. اتاق‌های اطراف حیاط نیز با تزئینات سنتی و معماری قاجاری طراحی شده‌اند و هر یک روایتگر بخشی از زندگی روزمره خانواده‌ای اصیل در آن دوران هستند.
حیات دوباره؛ از عمارت اشرافی تا اقامتگاه بومگردی
خانه علافچیان پس از سال‌ها، با بازسازی‌ای دقیق، حیاتی دوباره یافته است. امروزه این عمارت به اقامتگاه بومگردی و هتل «خان‌نشین» تبدیل شده و میزبان گردشگران ایرانی و خارجی است. این مجموعه دارای 10 اتاق اقامت، رستوران و کافی‌شاپ است که در فضایی اصیل و تاریخی به مهمانان خدمات ارائه می‌دهد.
بازدید یا اقامت در این مجموعه نیازمند هماهنگی قبلی است. این تغییر کاربری، نمونه‌ای موفق از احیای بناهای تاریخی است؛ جایی که گذشته و حال در هم می‌آمیزند و گردشگر می‌تواند در دل یک عمارت قاجاری شب را به صبح برساند و طعم زندگی اصیل ایرانی را از نزدیک تجربه کند.
انتهای پیام/170