به گزارش خبرگزاری تسنیم، رائد فریدزاده در اولین روز حضورش در روسیه در دوازدهمین مجمع فرهنگ های متحد که در شهر سنپترزبورگ برگزار می شود شرکت کرد و در سخنانی گفت: برای من مایه مسرت و خرسندی است که فرصتی فراهم شده است تا در این رویداد مهم بین المللی و در این شهر بزرگ فرهنگ و هنر سخن بگویم؛ آن هم در نشستی که با نام جناب آقای نیکیتا میخالکف، یکی از چهرههای برجسته و تأثیرگذار سینمای معاصر جهان، گره خورده است.
رئیس سازمان سینمایی ایران با اشاره به عنوان این نشست «بدیلهای فرهنگ از نگاه بسگون: معنا و اهمیت جایزه سینمایی پروانه الماسی» با بیان اینکه پرسشی مهم پیش روی ما قرار می گیرد اظهار کرد: سینما چگونه میتواند در جهانی که بیش از هر زمان دیگری با تفاوتهای فرهنگی، تاریخی و تمدنی مواجه شده، پیوند ایجاد کند؟ پاسخ این پرسش در ماهیت خود سینما نهفته است: سینما با نور پدید می آید و بیش و پیش از همه فضایی است برای دیدن و دیده شدن. با روایت امکان دیدن جهان و تجربه آن از منظر دیگری فراهم میآید.
وی ادامه داد: ما در سینما فراتر از چهره، خانه و سرزمین را میبینیم؛ شیوهای از "در جهانبودن" را تجربه میکنیم. تماشای هر فیلمی از فرهنگی دیگر، امکان دیدن خود است در آینه دیگری. آینه نه فقط در فرهنگ و شعر و عرفان ایرانی و اسلامی بلکه در فرهنگ و سنن مردمان این خطه با "آشکار شدن و ظهور حقیقت" پیوند خورده است.
فریدزاده با بیان اینکه آینه گردانی سینما گاهی چیزی را برای ما عیان میکند که پیشتر از آن آگاه نبودیم گفت: این همان جادوی سینماست: دیدن خویش در آینه دیگری و دیدن دیگری در فضای آشنای خود.
معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بابیان اینکه از فردوسی، حافظ و مولانا تا داستایفسکی، تولستوی و چخوف، هنر همواره راهی برای پرسش از انسان و هستی بوده است اظهار کرد: هستی انسان با درد عجین و مانوس است. سینما گاه روایتگر و آینه گردان درد و فقدان است: یک صندلی خالی؛ خانهای که کسی دیگر به آن بازنمیگردد؛ و جای خالی چهرهای در قاب. اینجاست که سینما فقط آنچه را هست نشان نمیدهد؛غیاب را قابل دیدن میکند.
فریدزاده با اشاره به جنگ تحمیلی اخیر در ایران گفت: ما در چند ماه گذشته با فاجعه ای مواجه شدهایم که نه تنها برای خانواده بلکه برای ملتی دردی عمیق و تسکینناپذیر بوده است: فاجعه شهادت کودکان مظلوم در میناب و لامرد و نقاط دیگر ایران. هیچ کلمه و تصویری نمیتواند تمامی درد پدر و مادری را که فرزندش را از دست داده است بیان کند. این درد، در بنیاد خود یگانه است. اما به واسطه سینما این درد شخصی می تواند بیآنکه یگانگی خود را از دست بدهد، به حافظه عمومی مبدل میشود.
رئیس سازمان سینمایی توضیح داد: سینما گاهی، آینه جای خالی چیزی است که دیگر در برابر ما نیست. سینما با روایت درد و رنج و فقدان و شادی و امید حس مشترکی ایجاد می کند که بر آن اساس فهم دیگری میسر می شود.
وی با تقدیر از برگزارکنندگان این نشست به ویژه آقای میخالکوف برای فراهمکردن امکانی برای دیدن، دیده شدن و گفتگو و فهم گفت: اهمیت رویدادی همچون «پروانه الماسی» در این نکته نهفته است: روایتِ دیگر از منظری دیگر برای فهم خویش و جهان. پروانه و شمع در فرهنگ و ادبیات فارسی پیوندی ناگسستنی داشته اند. پروانه در پی نور و حقیقت است و آنچنانپیش می رود که در دل آن بسوزد و رستگار شود. پایبندی و تعهد به حقیقت و روایتگری آن بن مایه بدیل فرهنگی، فرهنگ تمامیتخواه و یکجانبه نگر است.
بنا بر این گزارش این برنامه بخشی از نشست وزرا و معاونان فرهنگ کشورهای حاضر و بحث در خصوص همکاری های سینمایی با محوریت آکادمی اوراسیا و جایزه پروانه الماسی بود که از ایران سید عباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در این نشست حاضر است.
انتهای پیام/