به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان، خانه کیانپور در محله بیدآباد اصفهان واقع شده، محلهای که در دوره صفویه یکی از محلات مهم و اعیاننشین شهر بوده. بیدآباد در مجاورت محله عباسآباد و نزدیک به میدان نقش جهان قرار داشته و بسیاری از تجار و درباریان صفوی در این محدوده سکونت داشتند. با انتقال پایتخت از اصفهان به تهران در دوره قاجار، رونق این محله کاهش یافت، اما همچنان بهعنوان یکی از محلات اصیل شهر باقی ماند.
قدمت دقیق بنای خانه کیانپور به اواسط دوره قاجار، حدود 150 تا 200 سال پیش بازمیگردد. این بنا در دورهای ساخته شده که معماری مسکونی ایران تحت تأثیر دو جریان عمده بود: تداوم سنت معماری صفوی و ورود تدریجی عناصر معماری غربی. خانه کیانپور نمونهای از تداوم سنت صفوی در دوره قاجار است
ساختار معماری، الگوی چهارصفه
خانه کیانپور از الگوی چهارصفه پیروی میکند، رایجترین الگوی معماری مسکونی در ایران از دوره صفوی به بعد. در این الگو، حیاط مرکزی بهعنوان فضای باز اصلی عمل میکند و اتاقها و تالارها در چهار جبهه آن قرار میگیرند. این ساختار ریشه در معماری کهن ایران دارد و در دوره صفوی به اوج بلوغ خود رسید.
در خانه کیانپور، هر جبهه از حیاط برای یک فصل طراحی شده: جبهه جنوبی (تابستاننشین) با ارتفاع بیشتر و سایهاندازی مناسب برای روزهای گرم، جبهه شمالی (زمستاننشین) با پنجرههای کوچکتر برای حفظ گرما، و جبهههای شرقی و غربی برای فصول معتدل.
تالار شاهنشین
تالار شاهنشین در جبهه جنوبی، مهمترین فضای خانه است. این تالار با ارتفاع بلند و سقف گنبدی، فضایی رسمی برای پذیرایی از مهمانان بوده. سقف گنبدی این تالار ریشه در معماری صفوی دارد و یادآور تالارهای عالیقاپو و چهلستون است؛ اما در مقیاسی کوچکتر و متناسب با یک خانه مسکونی. تزیینات تالار شامل گچبری، آینهکاری و نقاشیهای دیواری است. آینهکاری که در دوره صفوی رواج یافت، در دوره قاجار به اوج خود رسید و در خانههای اعیان بهکار میرفت. نقاشیهای دیواری تالار نیز به سبک نقاشی قاجاری، با تأکید بر طرحهای گل و مرغ و مناظر طبیعی اجرا شده است.
پنجرههای ارسی با شیشههای رنگی، یکی از عناصر شاخص معماری خانه است. ارسی در معماری ایرانی به پنجرهای گفته میشود که بهجای لولا، با مکانیزم قرقره و وزنه بالا و پایین میرود. این نوع پنجره در دوره صفوی بهویژه در بناهای سلطنتی رایج بود و در دوره قاجار به خانههای اعیان نیز راه یافت. شیشههای رنگی ارسیها (معمولاً به رنگهای قرمز، آبی، سبز و زرد) نور خورشید را فیلتر میکنند و بازی نور و رنگ در فضای داخلی ایجاد میکنند. این تکنیک ریشه در معماری ساسانی دارد و در دوره صفوی با تأثیرپذیری از معماری بیزانس و ارمنستان توسعه یافت.
ایوانهای خانه در جبهه جنوبی و شمالی قرار دارند. ایوان در معماری ایرانی فضایی نیمهباز است که ارتباط بین حیاط و اتاقها را برقرار میکند. ایوان جنوبی با ستونهای چوبی یا آجری، فضایی سایهدار برای نشستن در روزهای گرم فراهم میکند. این عنصر از معماری هخامنشی (تخت جمشید) تا دوره معاصر در معماری ایران تداوم داشته.
مصالح و تکنیکهای ساخت خانه
آجر، ماده اصلی ساخت خانه کیانپور است. آجرهای قاجاری معمولاً به ابعاد 5×20×20 سانتیمتر و به رنگ قرمز متمایل به نارنجی هستند. آجرکاری در این خانه به دو صورت اجرا شده: آجرکاری ساده در نماهای فرعی و آجرکاری خفته-راسته در نماهای اصلی که الگویی تزیینی ایجاد میکند. طاقهای خانه عمدتاً به شکل قوس جناقی (تیزدار) و قوس کمانی (مطلق) اجرا شده. قوس جناقی ریشه در معماری سلجوقی دارد و در دوره صفوی و قاجار تداوم یافت. این نوع قوس علاوه بر زیبایی، بار سقف را بهخوبی به دیوارها منتقل میکند.
دیوارهای داخلی با کاهگل پوشیده شده و روی آن با گچ اندود شده. کاهگل عایق حرارتی طبیعی است و در تابستان خنکی و در زمستان گرمی فضا را حفظ میکند. گچبریهای تزیینی نیز در تالار شاهنشین و برخی اتاقها دیده میشود.
تحولات دوره قاجار در معماری خانه
خانه کیانپور در دورهای ساخته شده که معماری ایران در حال گذار بود. از یک سو، سنت معماری صفوی همچنان ادامه داشت و از سوی دیگر، تأثیرات معماری غربی از طریق سفرهای اروپایی شاهزادگان قاجار و ورود معماران خارجی به ایران در حال نفوذ بود. در این مجموعه تاریخی، این تأثیرات محدود و عمدتاً در تزیینات داخلی دیده میشود. برای مثال، استفاده از شیشههای رنگی بزرگتر در ارسیها و تنوع رنگهای بهکار رفته در نقاشیهای دیواری، نشانههایی از این تأثیرپذیری است. با این حال، ساختار کلی خانه همچنان وفادار به سنت معماری ایرانی-اسلامی باقی مانده است.
موقعیت شهری و بافت محله
محله بیدآباد در دوره صفوی یکی از محلات یهودینشین اصفهان بود و کنیسههای متعددی داشت. در دوره قاجار، با مهاجرت تدریجی یهودیان به محله جوباره، بیدآباد به تدریج به محلهای با جمعیت مسلمان تبدیل شد. خانه کیانپور در این بافت تاریخی واقع شده و نزدیک به حمام علیقلی آقا (دوره صفوی) و مسجد علیقلی آقا است. کوچههای باریک و پیچدرپیچ محله، که امروز دسترسی به خانه را دشوار میکند، در گذشته بخشی از سیستم دفاعی و امنیتی محلههای تاریخی ایران بوده است. این کوچهها بهگونهای طراحی میشدند که ورود غریبهها را دشوار و امنیت ساکنان را تأمین کنند.
اطلاعات دقیقی از مالکان اولیه خانه در دست نیست. آنچه مشخص است، این بنا تا اواخر دوره پهلوی بهعنوان خانه مسکونی استفاده میشده و پس از مدتی متروکه شده است. در دهه 1380، آقای کیانپور (نام خانوادگی فعلی خانه از اوست) این بنا را خریداری و مرمت آن را آغاز کرد. مرمت با نظارت سازمان میراث فرهنگی انجام شد و تلاش شد اصالت بنا حفظ شود.
جایگاه خانه در تاریخ معماری ایران
خانه کیانپور نمونهای از معماری مسکونی طبقه متوسط رو به بالای جامعه قاجاری در اصفهان است. این خانه نه در زمره بزرگترین یا مجللترین خانههای قاجاری اصفهان قرار میگیرد (مانند خانههای تجار بزرگ یا حاکمان)، اما از نظر حفظ ساختار اصیل چهارصفه و تزیینات متناسب، نمونهای ارزشمند محسوب میشود.
آنچه خانه کیانپور را از نظر تاریخی مهم میکند، تداوم سنت معماری صفوی در دوره قاجار است. در حالی که در تهران، معماری قاجاری به سرعت به سمت الگوهای غربی گرایش یافت، در اصفهان و شهرهای سنتیتر، معماری مسکونی تا اواخر دوره قاجار همچنان به سنت صفوی وفادار ماند. خانه کیانپور گواه این تداوم تاریخی است.
خانه کیانپور بخشی از میراث معماری مسکونی ایران در دوره قاجار است که ریشه در سنت صفوی دارد. ساختار چهارصفه، ایوانها، تالار شاهنشین، پنجرههای ارسی و آجرکاری از عناصر شاخص آن هستند. این بنا پس از مرمت در دهه 1380، از وضعیت متروکه خارج شد و امروز بهعنوان یک اثر تاریخی قابل بازدید است. ارزش اصلی آن در بازنمایی تداوم معماری صفوی در دوره قاجار و حفظ هویت معماری ایرانی در برابر تغییرات شتابان دوره معاصر است.
انتهای پیام/170