خبرگزاری تسنیم-محمدباقر صنیعی منش: جشنواره فیلم ونیز از سال گذشته تا جشنواره 83ام که امسال برگزار شد، شاهد یک تغییر جالب و جدی است؛ آن هم رویکرد ضداسرائیلی آن. اینبار در جشنواره فیلم ونیز مستند ضداسرائیلی نزا که سازندگان اسرائیلیاش یعنی یووال آبراهام و راشل سزور آن را ساختد 25 دقیقه تشویق شد.
«میکی زوهار» وزیر فرهنگ رژیم کودک کش اسرائیل در واکنش به این مستند این دو فیلمساز را به «خیانت» متهم و تهدید کرد برای سلب تابعیت اسرائیلی آنها اقدام خواهد کرد.
این رویکرد جشنواره فیلم ونیز البته بهواسطه دبیر جشنواره یا مسئولین برگزاری نیست زیرا چیزی که این فضا را در جشنواره ایجاد کرده صرفاً انتخاب و حضور فیلم و همینطور جایزه بردن آن نیست بلکه اعتراض مدافعین فلسطین علیه اسرائیل در فضای جشنواره و همینطور کنشهای کارگردان فیلمها در ضریب دادن آن بسیار اهمیت دارد.
سال گذشته نیز با برتری فیلم «صدای هند رجب»، فضای جشنواره ونیز علیه اسرائیل شد. این رویه در کنار جنبشی به نام همهباهم برای فلسطین که از مدتی قبل در حرکت بود باعث شد فضای هنری ضداسرائیلی و آمریکایی خصوصاً با جنگ علیه ایران گستردهتر شود و دامنه آن به کنش هنرمندانی مانند خاویر باردم، سوزان ساراندون، مارک رافالو و... برسد و در نهایت در یک سال گذشته شاهد اتفاقات بزرگی در عالم هنری و سینمایی علیه رژیم جعلی اسرائیل بودیم.
البته تغییری را که در فضای جشنواره ونیز رخ داده نباید به تنهایی دید بلکه باید آن را کنار تغییراتی که در دیدگاه تفکرات عموم مردم غرب رخ داده دید. مردمی که دیگر تاب تحمل هزینه دادن برای اسرائیل را در آمریکا و ممالک غربی ندارند.
طی روزهای قبل هم ویدیویی از تماشاگران یک استندآپ کمدی در فضای مجازی وایرال شد که به خاطر حمایتی که کمدین از اسرائیل کرده بود از سالن خارج شدند تا جایی که کمدین مفلوک مجبور شد برنامه را به تنهایی برای صندلیهای خالی اجرا کند.
بله! دنیا از شرق و غرب روزبروز در حال بیدارتر شدن است که اسرائیل و حامی تروریست آن یعنی آمریکا چه بلایی بر سر انسانیت و بشریت میآورند.
سازندگان نزا که خود اسرائیلی هستند اما علیه کودککشی اسرائیل فیلم ساختند و در جشنواره فیلم ونیز برنده جایزه بهترین مستند شدند
اما آنچه مایه دلسوزی و تعجب فراوان است رویکرد برخی افراد ظاهرا ایرانی، در فستیوالهای جهانی معتبر است. این «ما» تنها یک مای عادی نیست؛ جمعی است که خودش قربانی تجاوز و حمله دشمنان به این آب و خاک است تا جایی که در یک حمله تنها 168 کودک مظلوم کشته میشوند و صدها زن و مادر به شهادت میرسند.
اما درست جایی که باید این صدا به گوش مردم جهان برسد، یکباره صحبت از آزادی زنان میشود؛ آزادی که اگر نسخه ظاهریاش را هم در نظر بگیریم، مدتی است از حد گذشته و به افراط رسیده است. بنابراین بیان مسائل نخنمایی چون آزادی زنان در ایران، حرفهایی است که دیگر همه میدانند اسباب خوشآیند دشمنان آن «ما»ی ایرانیهاست.
با این حال مسأله صرفاً پرداختن به این جنس از صحبتها که در جشنوارههای خارجی ادامه داشته نیست بلکه صحبت بر سر این است که چرا فهم و درک یکسری مسائل در بین جماعتی که بازیگر یا هنرمند خوانده میشوند، وجود ندارد. فهمی که باعث میشود حرف از مردم جنگزده و مظلومان کشورمان که قربانی آزادی ظاهری غربی شدهاند، به زبان بازیگر جایزهگرفته جاری شود!
عجیب و غیرطبیعی نیست؟! خصوصاً در جشنوارهای که عیان است که بخشی از آن فضای ضداسرائیلی پیدا کرده و هیچ مشکلی برای موضعگیری علیه دشمنان ما ندارد. اینجا همان جایی است که مرز میان وجدان و تملق روشن میشود.
روزهای ایندوره جشنواره ونیز هم گذشت اما تصویر زشت و منفی که خانم بازیگر از خود در افکار عمومی ایران ساخت تا ابد باقی میماند؛ ننگی که منجر به خشم فزایندهای برای تمام آزادگان ایرانی با هر سلیقه و تفکری شده است.
انتهای پیام/