به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، بازار سهام پس از چند ماه صعود پرشتاب، حالا در نقطهای قرار گرفته که فاصله میان ادامه روند صعودی و آغاز یک اصلاح کوتاهمدت کمتر از گذشته شده است؛ جایی که شاخص کل در آستانه 7.5 میلیون واحد قرار دارد و همزمان افزایش نسبت P/E و رشد عرضهها، ضرورت توجه بیشتر به کیفیت این صعود را مطرح کرده است.
این در شرایطی است که رشد نماگر اصلی بازار در شرایطی ادامه پیدا کرده که ارزش معاملات در سطوح بالایی قرار دارد و نقدینگی همچنان در گردش است. بنابراین، کارشناسان معتقدند با استناد به رشد قابلتوجه قیمتها، نمیتوان پایان روند صعودی بازار سهام را محتمل دانست؛ هر چند سرعت رشد بازار سهام باعث شده بخشی از متغیرهای هشداردهنده نیز اکنون اهمیت بیشتری پیدا کنند.
در این راستا، یکی از مهمترین این متغیرها، نسبت قیمت به سود بازار سهام است؛ جایی که P/E بورس تهران به محدوده بالاتر از 9 واحد رسیده است؛ و افزایش این نسبت به خودی خود به معنای گران بودن تمام سهام بازار نیست، اما نشان میدهد بخشی از رشد قیمتها جلوتر از رشد سود شرکتها حرکت کرده است.
در چنین شرایطی، ادامه روند صعودی بیش از گذشته به عملکرد واقعی شرکتها وابسته میشود؛ بنابراین اگر سودآوری بنگاهها بتواند خود را با رشد قیمت سهام هماهنگ کند، افزایش P/E میتواند تا حدودی تعدیل شود. اما اگر گزارشهای مالی نتوانند انتظارات شکلگرفته در بازار را پوشش دهند، حساسیت سرمایهگذاران نسبت به ارزشگذاری افزایش خواهد یافت.
از این منظر، گزارشهای مالی 6ماهه شرکتها که در هفتههای آینده منتشر میشوند، میتوانند یکی از مهمترین محرکهای بازار سهام باشند.
در کنار متغیرهای بنیادی، رفتار نقدینگی نیز همچنان نقش تعیینکنندهای در تالار شیشهای دارد؛ چرا که رسیدن ارزش معاملات نزدیک به 50 هزار میلیارد تومان در بورس، نشان میدهد این بازار از عمق و تحرک قابلتوجهی برخوردار است. ضمن این که چنین سطحی از معاملات با بازاری که صرفا بر موج هیجان حرکت میکند، تفاوت دارد. در عین حال، حجم بالای معاملات میتواند به معنای افزایش فعالیت فروشندگان و شناسایی سود نیز باشد.
البته در شرایطی که شاخص به یک مقاومت مهم نزدیک شده، صرف افزایش ارزش معاملات نمیتواند سیگنال صعودی قطعی تلقی شود؛ و کارشناسان بر این باورند باید دید این نقدینگی در سمت تقاضا باقی میماند یا بخشی از آن در حال خروج از سهام رشد یافته و انتقال به گروهها و نمادهای دیگر است.
در مجموع از منظر تکنیکال نیز محدوده 7.5 میلیون واحد به یک آزمون جدی برای بازار سهام است؛ و شاخص بورس طی ماههای گذشته نشان داده که توانایی عبور از مقاومتهای قبلی را دارد؛ بنابراین شکست این محدوده نیز غیرممکن نیست. بر این اساس اگر شاخص کل بتواند از این سطح عبور کند و در معاملات بعدی بالای آن تثبیت شود، احتمال ادامه حرکت صعودی افزایش پیدا میکند. در این صورت، محدودههای بالاتر، از جمله 9 میلیون واحد، میتوانند در افق میانمدت مورد توجه معاملهگران قرار گیرند. البته رسیدن به چنین سطوحی مستلزم آن است که جریان نقدینگی، عملکرد نمادهای بزرگ و متغیرهای بنیادی همچنان از بازار حمایت کنند.
در مقابل، اگر شاخص در عبور از مقاومت ناکام بماند و فشار عرضه افزایش پیدا کند، شکلگیری اصلاح قیمتی سناریوی قابلتوجهی خواهد بود. چنین اصلاحی الزاما به معنای تغییر روند اصلی نیست؛ و بازار سهام پس از یک دوره رشد سنگین، برای بازتنظیم قیمتها و کاهش هیجان خرید، ممکن است وارد دورهای از استراحت شود.
در این سناریو، محدوده 7 میلیون واحد میتواند از نظر روانی اهمیت داشته باشد و در صورت تشدید فشار فروش، سطوح پایینتر نیز مورد توجه قرار خواهند گرفت. ضمن این که محدوده 6.4 تا 6.6 میلیون واحد نیز میتواند یکی از نواحی مهم حمایتی شاخص باشد. البته شدت و عمق اصلاح، بیش از هر چیز به رفتار نقدینگی و واکنش سرمایهگذاران در برابر افت قیمتها بستگی دارد.
در این میان نکته مهم این است که اصلاح احتمالی را نباید لزوما تهدیدی برای روند میانمدت بازار سهام دانست؛ چرا که حتی یک اصلاح 6 تا 15 درصدی، در صورت حفظ ساختار صعودی، میتواند بخشی طبیعی از حرکت بازار سرمایه باشد. درمقابل کاهش قیمتها در چنین شرایطی میتواند فرصت تازهای برای ورود سرمایههایی ایجاد کند که پس از رشد سریع ماههای گذشته، منتظر نقطه مناسبتری برای ورود ماندهاند.
انتهای پیام/