به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، سروآباد، سرزمینی که کوههای استوارش سالها شاهد ایستادگی مردانی بوده که آرامش امروز را با خون و جان خود رقم زدند؛ دیاری که هر وجب از خاکش روایتگر دلاوری فرزندانی است که در سختترین روزها، سنگر خدمت و دفاع را انتخاب کردند. در میان این نامهای ماندگار، نام شهید محسن زمانی همچون چراغی روشن در حافظه مردم این دیار میدرخشد؛ پاسداری که زندگیاش با عشق به مردم، تعهد به آرمانهای انقلاب و پایبندی به مسیر خدمت معنا یافت.
محسن زمانی از آن مردانی بود که بزرگیشان نه در هیاهو، بلکه در سکوت رفتار و اخلاصشان دیده میشد. مردی از جنس ایمان و مسئولیت؛ کسی که لباس پاسداری را تنها یک عنوان نمیدانست، بلکه آن را عهدی برای حفاظت از امنیت و آرامش مردم میدید. او باور داشت پاسدار بودن یعنی همیشه آماده بودن؛ آماده برای ایستادن در برابر خطر، حتی زمانی که سایه تهدید بر سرزمینش سنگینی میکند.
در روزگاری که دشمنان امنیت این سرزمین، آرامش مردم کردستان را نشانه گرفته بودند، فرزندان این دیار در خط مقدم ایستادند. پایگاههای مرزی، سنگر مردانی بود که با کمترین امکانات و بیشترین ایمان، مقابل ناامنیها ایستادگی میکردند. پایگاه دزلی در سروآباد نیز یکی از همان سنگرهایی بود که شاهد حضور جوانانی شد که جان خود را برای دفاع از مردم تقدیم کردند.
شهید محسن زمانی در همان مسیر مقدس، در حالی که مسئولیت پاسداری از امنیت مردم را بر دوش داشت، ناجوانمردانه هدف حمله دشمنان قرار گرفت و به فیض عظیم شهادت نائل آمد. شهادت او تنها پایان یک زندگی نبود؛ آغاز روایتی ماندگار از مردی بود که نامش با ایثار، شجاعت و فداکاری گره خورد.
سالها از آن روزهای پرحادثه گذشته است، اما یاد و خاطره شهدایی چون محسن زمانی همچنان در خانههایشان زنده است؛ در نگاه پدر و مادر، در خاطرات خانواده، در بغضی که هنگام یادآوری آخرین دیدارها مینشیند و در افتخاری که هیچگاه رنگ کهنگی نمیگیرد.
خبرنگار تسنیم در بیست و سومین روایت «خونهای ماندگار» این بار به سروآباد آمده است؛ به خانهای که هنوز عطر حضور شهید محسن زمانی در آن جاری است؛ تا از مردی روایت کند که آرام زیست، صادقانه خدمت کرد و با خون پاکش برگ دیگری از دفتر پرافتخار ایستادگی مردم کردستان را رقم زد.
روایتی از زندگی، مجاهدت و شهادت پاسداری که در دزلی ماندگار شد؛ روایتی از شهید محسن زمانی که خانوادهاش آن را با اشک، افتخار و خاطراتی فراموشنشدنی بازگو میکنند.
در میان مردمان دیار کوهستانی سروآباد، نامهایی وجود دارد که با گذر زمان نهتنها فراموش نمیشوند، بلکه به نماد ایستادگی، خدمت و فداکاری تبدیل میشوند. مردانی که زندگی آرام و بیادعایشان، سرشار از مسئولیتپذیری و عشق به مردم بود و پایان راهشان، شهادتی پرافتخار رقم زد.
شهید محسن زمانی فرزند فتاح، یکی از همین مردان ماندگار است؛ پاسداری که سالها از عمر خود را در مسیر خدمت سپری کرد و در سختترین شرایط، لباس خدمت را بر زمین نگذاشت. او برای مردم منطقه تنها یک نیروی نظامی نبود، بلکه انسانی دلسوز، خوشاخلاق و همراه بود که بسیاری از همرزمان و اطرافیانش خاطراتی شیرین از رفتار و منش او دارند.
محسن زمانی در 17 مردادماه سال 1359 در شهرستان سروآباد متولد شد؛ منطقهای که مردمانش همواره با فرهنگ ایثار، غیرت و پایبندی به ارزشهای انسانی شناخته شدهاند. او در چنین محیطی رشد کرد و از همان سالهای جوانی، مسیر خدمت و مسئولیت را انتخاب کرد.
سالهای حضور شهید زمانی در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، روایتگر مردی است که خدمت را تنها یک شغل نمیدانست، بلکه آن را وظیفهای انسانی و اعتقادی میدید. او سالها در کنار نیروهای خود فعالیت کرد و با روحیهای صمیمی، جایگاهی ویژه میان همکارانش پیدا کرد.
در گردان امام سجاد(ع)، شهید زمانی بهعنوان نیرویی پرتلاش و مسئولیتپذیر شناخته میشد. مسئولیت تدارکات گردان، اگرچه در ظاهر پشت صحنه یک مجموعه نظامی است، اما نیازمند دقت، تعهد و توجه ویژه به نیازهای نیروهاست؛ ویژگیهایی که به گفته خانواده و نزدیکان، در شخصیت محسن زمانی بهخوبی دیده میشد.
برادر شهید از او بهعنوان انسانی «خیلی با معرفت» یاد میکند؛ مردی که با همه خوب رفتار میکرد و احترام به دیگران را سرلوحه زندگی خود قرار داده بود. همین اخلاق نیکو سبب شده بود که نهتنها خانواده، بلکه همرزمان و دوستانش نیز دلبسته منش و رفتار او باشند.
شهید زمانی در کنار مسئولیتهای اجتماعی و نظامی، دغدغه خانواده نیز داشت. او پدری مهربان برای چهار فرزند بود؛ فرزندی 20 ساله از همسر نخست و سه فرزند خردسال از همسر دوم که کوچکترین آنها حدود دو سال دارد. شهادت او برای خانوادهای با فرزندان کمسن، داغی بزرگ و جبرانناپذیر برجای گذاشت.
وی با وجود مشکلات جسمی و شرایط سخت زندگی، همچنان به خدمت ادامه داد. به گفته برادرش، حتی زمانی که به دلیل مشکلاتی مانند کمردرد، پیگیر بازنشستگی بود، به دلیل نیاز مجموعه و درخواست فرماندهان، ماند و به مسیر خدمت ادامه داد.
محسن زمانی از آن دسته نیروهایی بود که حضورش برای مجموعه ارزشمند بود؛ انسانی که وقتی میتوانست راه آسانتر را انتخاب کند، ترجیح داد همچنان در میدان بماند و مسئولیتی را که بر عهده گرفته بود، به پایان برساند.
سرانجام این پاسدار فداکار، در 11 اسفندماه، در ماه مبارک رمضان، در پایگاه دزلی سروآباد به شهادت رسید و پیکر مطهرش در زادگاهش، دزلی سروآباد، آرام گرفت؛ اما یاد و خاطرهاش در میان خانواده، همرزمان و مردم منطقه باقی ماند.
برادر شهید محسن زمانی در پاسخ به سؤالات خبرنگار تسنیم اینگونه روایت کرد:
تسنیم: خودتان را معرفی کنید و چه نسبتی با شهید دارید؟
محمد - برادر شهید محسن زمانی هستم.
تسنیم: شهید محسن زمانی متولد چه سالی بودند؟
محسن فرزند فتاح، متولد 17 مردادماه سال 1359 در سروآباد بود.
تسنیم: شهید متأهل بودند؟
بله، متأهل بودند و چهار فرزند دارند. یک فرزند 20 ساله از همسر اولشان دارند و سه فرزند دیگر از همسر دوم که حدود هفت، چهار و دو ساله هستند.
تسنیم: از ویژگیهای اخلاقی شهید بگویید.
محسن واقعاً آدم خیلی خوبی بود؛ خیلی با معرفت و مهربان بود. با همه خوب رفتار میکرد؛ هم با مردم و هم با نیروهایی که با او کار میکردند. هر کسی او را میشناخت، از اخلاق و رفتار خوبش تعریف میکرد.
تسنیم: شهید چه مدت در سپاه خدمت کردند؟
حدود 18 تا 20 سال در سپاه خدمت کرد. در گردان امام سجاد(ع) بود و مسئولیت تدارکات گردان را بر عهده داشت.
تسنیم: از آخرین لحظات قبل از شهادت چه خاطرهای دارید؟
آن روز خانه بود و مشغول کار بود. من با او تماس گرفتم و پرسیدم کجایی؟ گفت خانه هستم. بعد از مدتی دوباره تماس گرفتم که همسرش جواب داد و گفت اتفاقی افتاده است. بعد فهمیدیم که محسن به شهادت رسیده است.
تسنیم: شهادت ایشان چه زمانی اتفاق افتاد؟
در 11 اسفندماه، در ماه مبارک رمضان، در پایگاه دزلی سروآباد به شهادت رسید.
تسنیم: از مسئولان چه انتظاری دارید؟
انتظار داریم به خانواده شهید بیشتر رسیدگی شود. بچههای محسن خیلی کوچک هستند و شرایط سختی دارند. وسیله نقلیه و امکانات کافی ندارند و نیاز است مسئولان توجه بیشتری به وضعیت این خانواده داشته باشند.
تسنیم: آخرین حرفتان درباره برادرتان چیست؟
محسن انسان بسیار خوبی بود. همه کسانی که با او بودند، از اخلاق و معرفتش میگویند. من سالها با او زندگی کردم و میدانم چه آدم بزرگواری بود. نبودنش برای ما سخت است، اما به داشتن چنین برادری افتخار میکنیم.
شهید محسن زمانی از جمله پاسدارانی بود که خدمت را در سکوت و بیهیاهو انجام داد؛ مردی که نامش با اخلاق، مسئولیتپذیری و فداکاری گره خورد. امروز مزار او در دزلی سروآباد، یادآور مجاهدتی است که برای امنیت این سرزمین انجام شد و روایتی است از نسلی که آرام زیستند، اما بزرگ رفتند.
به گزارش تسنیم؛ روایت شهادت محسن زمانی، تنها روایت از دست دادن یک نیروی نظامی نیست؛ روایت فقدان پدری است که فرزندان خردسالش چشمانتظار بازگشت او بودند و روایت مردی است که سالها برای امنیت و آرامش مردم تلاش کرد.
اکنون خانواده این شهید، بهویژه فرزندان کمسنوسال او، نیازمند توجه و حمایت جدیتر هستند. رسیدگی عملی به مشکلات آنان، بخشی از مسئولیتی است که جامعه و مسئولان در قبال این خانوادههای فداکار بر عهده دارند.
انتهای پیام/