به گزارش خبرگزاری تسنیم، پنجره نقلوانتقالاتی باشگاه استقلال خوزستان با تلاشهای حدوداً سه ماهه مدیران این باشگاه و پس از بستن هفت پرونده باز شد تا آبیهای اهوازی سرانجام در لیگ برتر فوتبال بتوانند به بازیکنان جدید خود فرصت بازی بدهند. پشت این دستاورد مدیران باشگاه، روایتهایی از قراردادهای عجیب و تصمیمات بحثبرانگیز نهفته است.
پروندههایی که بسته شد؛ پرسشهایی که باقی ماند
شهرام هزاریان رئیس و سخنگوی هیئت مدیره باشگاه استقلال خوزستان، پس از باز شدن پنجره نقلوانتقالاتی باشگاه، از اتفاقاتی پرده برداشت که در بهترین حالت میتوان نام «سوءمدیریت» را بر آن نهاد. مواردی چون پرداخت 60 میلیارد تومان به بازیکنی که بابت آن بازی نکرد یا کسی که شبهاتی درباره پاره بودن رباط صلیبی او قبل از عقد قرارداد وجود داشت. این بازیکن پول سال اول خودش را گرفته و تلاش میکند قرارداد سال دوم خودش را نیز دریافت کند.
مدیرعامل سابق، محور بحرانها
همچنین در شرایطی که استقلال خوزستان از جذب بازیکن محروم بود، با یک بازیکن قرارداد داخلی بست و مبلغ قرارداد او را به شکل کامل پرداخت کرد! عقد قراردادهای متعدد با بازیکنان و مربیان خارجی متعدد در شرایطی که باشگاه مشکل مالی داشت، عدم ثبت قرارداد سال دوم تیوی بیفوما که سبب شد پرسپولیس بدون پرداخت پول رضایتنامه بتواند این بازیکن را جذب کند (پرونده هنوز در جریان است) و عدم پرداخت هزینه شکایت از پرسپولیس بابت این پرونده، از موارد مشکوکی بود که در استقلال خوزستان به چشم میخورد.
کیوان بابادی که بهعنوان مدیرعامل باشگاه فعالیت میکرد، مقصر اصلی نابسامانیهایی است که بر 21 پنجره نقلوانتقالاتی استقلال خوزستان (سه پنجره بسته به ازای هر پرونده) قفل زده بود. او در روز 18 آذر 1404 در شرایطی استعفا کرده بود که مدیران گروه ملی صنعتی فولاد ایران قصد اعمال تغییر مدیریتی در باشگاه داشتند.
جایی برای پاسخگویی هست؟
مشخصاً اعضای مجمع عمومی هر شرکت یا باشگاه باید فردی را که مدیریت او تا این حد مشکوک یا ضعیف است، در نشست مجمع بازخواست کنند. با این وجود، خبری از این موضوع در مجمع شرکت گروه ملی فولاد یا باشگاه استقلال خوزستان منتشر نشد. این فرد در انتخابات شورای شهر تهران ثبت نام کرد و صلاحیت او تأیید شد! در شرایطی که مشخص نیست آیا کارنامه مدیریتی در تأیید یا رد صلاحیت افراد تأثیرگذار است یا خیر.
آیینهای از بحران مدیریت در ورزش
آنچه در استقلال خوزستان رخ داد، تنها یک نمونه از الگویی تکراری در فوتبال ایران است. از استقلال و پرسپولیس گرفته تا دیگر باشگاهها، مدیرانی بودهاند که پنجرههای نقلوانتقالات باشگاههای خود را با تصمیمات غیرکارشناسی بستند یا بازیکنان بیکیفیت خارجی را آوردند و هزینه میلیاردی روی دست باشگاهها گذاشتند، اما پای آنها هیچگاه به میز پاسخگویی باز نشده است. سکوت نهادهای نظارتی هم فضایی امن برای این مدیران فراهم کرده تا پس از عملکرد ضعیف، همچنان برای صندلیهای جدید دندان تیز میکنند.
انتهای پیام/