به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، نمایشگاهی که قرار بود دیماه برگزار شود، حالا پس از چند بار تغییر تاریخ و مکان به شهر آفتاب رسیده است؛ اما تکلیف غرفهدارانی که برای حضور در دوره سوم هزینه کردهاند، همچنان یکی از سؤالهای مهم این رویداد است.
سومین نمایشگاه صنعت موسیقی ایران قرار بود خیلی زودتر از اینها برگزار شود؛ دیماه 1404، در مرکز همایش و نمایشگاه بینالمللی ایرانمال.
آن زمان همه چیز آماده به نظر میرسید؛ نمایشگاه معرفی شده بود، از حضور فعالان مختلف صنعت موسیقی سخن گفته میشد و امکان رزرو غرفه نیز برای متقاضیان فراهم شده بود.
اما نمایشگاه برگزار نشد.
دلیل اولیه، اتفاقات دیماه عنوان و برگزاری رویداد به زمان دیگری موکول شد. این پایان ماجرا نبود؛ بلکه آغاز یک سال پر از «قرار است» بود.
بررسیهای خبرنگار خبرگزاری تسنیم نشان میدهد برخی از شرکت کنندگان در سومین نمایشگاه صنعت موسیقی، گلایههایی جدی از برگزار کنندگان دارند. از این رو برآن شدیم تا در گزارشی به مرور روند برگزاری این رویداد بپردازیم.
دیماه تا خرداد؛ اولین تغییر
بعد از تعویق نخست، برگزارکنندگان اعلام کردند سومین نمایشگاه صنعت موسیقی قرار است 19 تا 22 خرداد برگزار شود. اما یک ابهام مهم وجود داشت: نمایشگاه کجا قرار بود برگزار شود؟
تاریخ اعلام شده بود، اما مکان مشخصی برای آن اعلام نشد.
برای نمایشگاهی که قرار است محل تعامل تولیدکنندگان ساز، واردکنندگان، آموزشگاهها، شرکتهای تجهیزات صوتی، مراکز استودیویی و دیگر فعالان این صنعت باشد، محل برگزاری موضوع کوچکی نیست.
با این حال، مخاطبان و غرفهداران باید منتظر میماندند.
شهریور؛ این بار «بوستان گفتوگو»
بعدتر تاریخ دیگری اعلام شد: 10 تا 13 شهریور. این بار حتی مکان هم مشخص بود؛ مجتمع نمایشگاهی بوستان گفتوگو.
به نظر میرسید پس از ماهها بلاتکلیفی، بالاخره نمایشگاه صاحب تاریخ و مکان شده است.
اما چندی بعد، دوباره همه چیز تغییر کرد.
در پیامی اعلام شد که مدیریت مجموعه نمایشگاهی بوستان گفتوگو با برگزاری نمایشگاه موسیقی در این مجموعه موافقت نکرده و بنابراین برنامهریزی برای برگزاری نمایشگاه در محل جدید آغاز شده است.
یعنی یک بار دیگر تاریخ و مکان نمایشگاه از نو باید تعیین میشد.
اینجاست که سؤال اصلی شکل میگیرد: در تمام این مدت، تکلیف غرفهدارانی که برای حضور در نمایشگاه برنامهریزی و هزینه کرده بودند چه بود؟
پول غرفهها؛ سؤال بیپاسخ ماجرا
نمایشگاه فقط یک رویداد فرهنگی نیست؛ برای بسیاری از شرکتکنندگان، یک فعالیت اقتصادی است.
غرفهدار باید از ماهها قبل برای حضور در نمایشگاه برنامهریزی کند، هزینه پرداخت کند، نیروی انسانی و تجهیزات در نظر بگیرد، محصولاتش را آماده کند و برای چهار روز حضور در نمایشگاه، برنامه فروش و تبلیغات داشته باشد.
حالا تصور کنید تاریخ نمایشگاه چند بار تغییر کند و محل برگزاری نیز از ایرانمال به گزینهای دیگر، سپس بوستان گفتوگو و در نهایت شهر آفتاب منتقل شود.
در چنین شرایطی، پرسش درباره وضعیت وجوه پرداختشده کاملاً طبیعی است.
در فراخوان اولیه نمایشگاه، حتی برای انصراف غرفهداران نیز شرایط مشخصی اعلام شده بود؛ از جمله اینکه در صورت انصراف در بازه زمانی مشخص، بخشی از وجه پرداختی مسترد میشود و برای انصراف در فاصله کمتر از یک ماه تا برگزاری، وجهی مسترد نخواهد شد.
اما اکنون که خودِ نمایشگاه بارها با تغییر تاریخ و مکان مواجه شده، پرسش مهمتر این است: اگر غرفهداری دیگر امکان یا تمایل حضور در تاریخ و مکان جدید را نداشته باشد، وضعیت وجهی که پیشتر پرداخت کرده چگونه تعیین میشود؟
آیا این وجه به او بازگردانده میشود؟
آیا مبلغ پرداختی به حضور در نمایشگاه جدید منتقل میشود؟
آیا غرفهدار باید شرایط جدید را بپذیرد؟
و مهمتر از همه، آیا برگزارکنندگان گزارشی شفاف از وضعیت ثبتنامها و مبالغ دریافتشده ارائه خواهند کرد؟
اینها سؤالهایی است که نمیتوان صرفاً با اعلام یک تاریخ جدید از کنارشان عبور کرد.
یک نمایشگاه؛ چند تاریخ و چند مکان
مرور تقویم سومین نمایشگاه صنعت موسیقی، تصویر عجیبی به دست میدهد:
قرار بود 30 دی تا 3 بهمن 1404 در ایرانمال برگزار شود.
برگزاری به تعویق افتاد.
بعد تاریخ 19 تا 22 خرداد اعلام شد؛ بدون اعلام محل برگزاری.
بعد نمایشگاه به 10 تا 13 شهریور موکول شد و بوستان گفتوگو بهعنوان محل برگزاری معرفی شد.
بعد بوستان گفتوگو هم از فهرست کنار رفت.
و حالا، پس از ماهها انتظار، مقصد نهایی شهر آفتاب اعلام شده است؛ 14 تا 17 مهرماه 1405.
چه چیزی در این میان تغییر نکرده؟
عنوان نمایشگاه.
اما تقریباً همه چیز دیگر، از زمان تا مکان، بارها تغییر کرده است.
شهر آفتاب؛ انتخابی برای رونق یا یک مانع تازه؟
برگزارکنندگان میگویند شهر آفتاب از امکانات و استانداردهای لازم برای برگزاری نمایشگاه برخوردار است و برای تسهیل رفتوآمد علاقهمندان نیز تمهیداتی در نظر گرفته خواهد شد.
این توضیح البته یک سؤال دیگر را به میان میآورد.
نمایشگاه صنعت موسیقی قرار است برای چه کسی برگزار شود؟
اگر هدف اصلی، رونق کسبوکارهای موسیقی است، مخاطب باید بتواند به نمایشگاه دسترسی داشته باشد. اگر هدف، ارتباط مستقیم تولیدکننده و مصرفکننده است، تعداد بازدیدکنندگان اهمیت پیدا میکند.
و اگر قرار است این رویداد به یک نمایشگاه تخصصی و مرجع برای صنعت موسیقی تبدیل شود، انتخاب محل برگزاری باید بخشی از همین استراتژی باشد، نه صرفاً انتخاب یک فضای استاندارد نمایشگاهی.
شهر آفتاب ممکن است از نظر امکانات نمایشگاهی ظرفیت مناسبی داشته باشد؛ اما فاصله آن از بخش قابلتوجهی از شهر تهران و تجربه نهچندان پررونق برخی رویدادهای برگزارشده در این مجموعه، این پرسش را ایجاد میکند که آیا مخاطب عمومی حاضر است برای دیدن نمایشگاه صنعت موسیقی چنین مسیری را طی کند؟
«چراغ کسبوکارها را روشن میکنیم»؛ اما چراغ اعتماد چه؟
مدیر سومین نمایشگاه صنعت موسیقی گفته است فعالان این حوزه بیش از 9 ماه با رکود کسبوکار مواجه بودهاند و هدف از برگزاری این نمایشگاه، کمک به رونق دوباره فعالیتهای اقتصادی و حرفهای صنعت موسیقی است.
این هدف، بدون تردید مهم است.
اما برای رونق یک صنعت، فقط برگزاری نمایشگاه کافی نیست.
اعتماد فعالان اقتصادی هم بخشی از همان صنعت است.
غرفهداری که ماهها منتظر برگزاری یک رویداد مانده، حق دارد بداند وضعیت ثبتنام و وجه پرداختی او دقیقاً چیست.
او حق دارد بداند اگر محل برگزاری تغییر میکند، آیا شرایط قرارداد او هم تغییر میکند یا نه.
حق دارد بداند اگر تاریخ جدید برایش مناسب نیست، امکان انصراف و دریافت وجه چگونه خواهد بود.
و حق دارد بداند نمایشگاهی که قرار بود دیماه برگزار شود و حالا به مهرماه رسیده، برای حل مشکلات غرفهداران چه تمهیدی اندیشیده است.
حالا وقت پاسخهای روشن است
برگزارکنندگان سومین نمایشگاه صنعت موسیقی حالا تاریخ نهایی را اعلام کردهاند و میگویند ثبتنام متقاضیان حضور ادامه دارد.
اما شاید پیش از آنکه تبلیغات نمایشگاه بیشتر شود و غرفههای جدید به فروش برسند، بهتر باشد چند سؤال اساسی پاسخ داده شود:
چند غرفهدار از دورهای که قرار بود دیماه برگزار شود، وجه پرداخت کردهاند؟
چه تعداد از آنها همچنان در نمایشگاه مهرماه حضور خواهند داشت؟
تکلیف کسانی که به دلیل تغییرات مکرر تاریخ و مکان امکان حضور ندارند چیست؟
آیا وجوه پرداختی انصرافدهندگان بازگردانده شده یا خواهد شد؟
و در نهایت، چرا باید یک رویداد تخصصی در حوزه صنعت موسیقی برای رسیدن به یک تاریخ و مکان قطعی، نزدیک به یک سال در رفتوآمد باشد؟
پولی که حدود یک سال خوابیده، سودش در جیب کیست؟
شرکت کنندگان در سومین نمایشگاه تخصصی صنعت موسیقی، از سال گذشته وجههای خود را پرداخت کردهاند. از آنجا که تعداد این شرکت کنندگان و غرفهها بالاست، پولی که در دست برگزار کنندگان است هم رقمی زیاد تلقی میشود.
این مبالغ چرا باید یک سال در اختیار برگزارکنندگان نمایشگاه باقی بماند؟
برگزار کنندگان نمایشگاه صنعت موسیقی به خوبی میدانستند که پس از آغاز جنگ رمضان، تا مدتها امکان برگزاری این رویداد فراهم نخواهد شد؛ پس چرا به بازپرداخت مبالغ به شرکت کنندگان اقدامی نکردند؟
شاید بهتر است که برگزار کنندگان این رویداد، پیش از آنکه چراغ کسبوکارهای موسیقی روشن شود، باید چراغ شفافیت درباره سرنوشت غرفهداران و وجوه پرداختی آنها روشن شده باشد. چرا که نمایشگاهی که قرار است نماد رونق یک صنعت باشد، نباید برای فعالان همان صنعت، نمادی از بلاتکلیفی و بیخبری باشد.
انتهای پیام/