به گزارش خبرگزاری تسنیم، حجتالاسلام علی امیری، کارشناس مسائل دینی، به مناسبت میلاد حضرت محمد مصطفی پیامبر اسلام (ص) یادداشتی نوشته که برای انتشار در اختیار تسنیم قرار گرفته است.
مشروح اینیادداشت در ادامه میآید؛
قرآن کریم در یک جمله کوتاه اما تکاندهنده درباره پیامبر اسلام (ص) میفرماید: ««إِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِیمٍ؛ در حقیقت، تو به نیکوخُلقی عظیم آراستهای.» اما این «اخلاق بزرگ» دقیقاً یعنی چه؟ منظور قرآن فقط یک لبخند ساده نیست؛ منظور همان اخلاقی است که در کف جامعه و در برخورد روزمره با مردم جریان دارد. اخلاقی مثل ایستادگی روی حق، صبر کردن در برابر آزار دیگران، بخشش اشتباهات آدمهای نادان، مهربانی و تواضع.
همین خوشاخلاقی و جذب قلبها، یکی از بزرگترین معجزات پیامبر بود. یادتان هست در فتح مکه چه کرد؟ وقتی پس از سالها جنگ و دشمنی وارد مکه شد، به جای انتقام، عفو عمومی اعلام کرد. همین یک رفتار کریمانه، تمام نقشههای دوستان و دشمنان را خراب کرد و دلها را برای همیشه برد.
امام حسین (ع) روزی از پدرش امام علی (ع) درباره رفتار روزمره پیامبر سؤال میکند. پاسخ امام علی (ع) تصویر فوقالعادهای از یک انسان بینقص میسازد: پیامبر همیشه خوشرو و خندان بود. هرگز تندخو، سنگدل، بدزبان یا عیبجو نبود. هیچکس از او ناامید نمیشد و هرکس به در خانهاش میآمد، دست خالی برنمیگشت.
جالب اینجاست که ایشان سه عادت را کلاً از زندگیاش حذف کرده بود: بحث و جدل بیهوده، پرحرفی و دخالت در کارهای دیگران. در برخورد با مردم هم سه کار را ترک کرده بود: بدگویی، سرزنش کردن، و کنجکاوی برای پیدا کردن عیبهای پنهان مردم. وقتی حرف میزد، چنان کلماتش نافذ و تأثیرگذار بود که همه در سکوت و احترام گوش میدادند و وقتی سکوت میکرد، دیگران با احترام شروع به صحبت میکردند.
عارف بزرگ، رشیدالدین میبدی، چقدر زیبا این سبک زندگی و تواضع بینظیر او را توصیف کرده است:
«سیدی که در تواضع آنچنان بود که یک قرص نان از درویش میگرفت و کل دنیا را به یک درویش میبخشید، بیآنکه منتی بگذارد.
با یک یتیم راز میگفت و به جبرئیل ناز میکرد. با یک غریب همسفره میشد و اصلاً به بهشت فکر نمیکرد. به دیدن پیرزنی میرفت و از عرش و کرسی میگذشت. ردای خود را برای زن بیوهای پهن میکرد. او همان محمد امین، مصطفی و ابوالقاسم بود.»
بیایید صادق باشیم؛ اگر این اخلاق بینظیر و این سعه صدر نبود، آن جامعه خشن و سرسخت عربستان هرگز در آغوش اسلام نمیآمد. قرآن هم صراحتاً میگوید اگر پیامبر تندخو و سنگدل بود، مردم از دور و برش پراکنده میشدند.
حالا نوبت ماست. پیامبر (ص) آمده تا به ما نشان دهد چگونه باید زندگی کرد. بیایید در همین روزمرگیهایمان، با کمی مهربانی بیشتر، کمی بخشش و کمی خوشاخلاقی، از تاریکیهای خودخواهی و بدخلقی بیرون بیاییم و راه درست را پیدا کنیم. شاید این همان راهی باشد که ما را در همین دنیا به او نزدیکتر میکند.
انتهای پیام/