به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، امروز، یکم اردیبهشتماه در تقویم ملی ایران به نام پزشک نامگذاری شده است؛ روزی برای پاسداشت انسانهایی که گاهی در سختترین لحظات زندگی، نخستین پناه بیماران و خانوادههای آنان هستند؛ کسانی که میان درد، اضطراب و نگرانی مردم ایستادهاند تا امید را دوباره به زندگی بازگردانند.
پزشکی تنها یک حرفه و شغل نیست؛ مسئولیتی است که با جان انسانها پیوند خورده است. پزشک در بسیاری از لحظهها نه فقط درمانگر یک بیماری، بلکه همراهی برای عبور از بحرانیترین روزهای زندگی یک انسان است؛ از کودکی که نخستین نفسهایش را با کمک پزشک آغاز میکند تا بیماری که آخرین امید خود را در اتاق درمان جستوجو میکند.
پشت هر روپوش سفید، ساعتها مطالعه، سالها آموزش، کشیکهای طولانی، شببیداریها و تصمیمهایی پنهان است که گاهی در چند ثانیه باید گرفته شوند؛ تصمیمهایی که میتوانند مرز میان نگرانی و آرامش، درد و سلامت و حتی مرگ و زندگی را رقم بزنند.
جامعه پزشکی ایران در سالهای گذشته با وجود همه دشواریها، بار سنگینی را بر دوش کشیده است. دوران شیوع کرونا یکی از روشنترین نمونههای فداکاری پزشکان و کادر درمان بود؛ روزهایی که بسیاری از مردم از ترس بیماری در خانهها ماندند، اما پزشکان و پرستاران در خط مقدم مبارزه ایستادند و سلامت جامعه را بر آسایش شخصی خود ترجیح دادند.
با این حال، واقعیت این است که حوزه سلامت با چالشهای جدی نیز مواجه است؛ چالشهایی که اگر بهدرستی مدیریت نشوند، هم پزشکان دلسوز را خسته میکند و هم اعتماد عمومی را تحت تأثیر قرار میدهد.
یکی از دغدغههای مهم جامعه پزشکی، فشار کاری بالا، کمبود نیروی انسانی در برخی مناطق، فرسودگی شغلی و مسئولیت سنگین ناشی از تصمیمهای درمانی است. پزشکی که ساعتها در اتاق عمل یا بخشهای بیمارستانی فعالیت میکند، نیازمند حمایت، امنیت شغلی و شرایط مناسب برای ارائه بهترین خدمت به مردم است.
در مناطق کمتر برخوردار و نقاط دورافتاده استان کردستان، این مشکلات گاهی چند برابر میشود. پزشکانی که با کمترین امکانات، کیلومترها دور از مراکز بزرگ درمانی خدمت میکنند، شایسته توجه و حمایت بیشتری هستند؛ چراکه عدالت درمانی زمانی محقق میشود که دسترسی به خدمات سلامت برای همه مردم، فارغ از محل زندگی و شرایط اقتصادی، امکانپذیر باشد.
از سوی دیگر، مردم نیز مطالبات بهحقی دارند. بیمار زمانی که با درد و نگرانی وارد مراکز درمانی میشود، انتظار دارد با احترام، انصاف و مسئولیتپذیری با او رفتار شود. سلامت، حوزهای نیست که در آن کوچکترین بیتوجهی بتواند نادیده گرفته شود؛ زیرا موضوع، مستقیماً با جان انسانها ارتباط دارد.
اکثریت پزشکان کشور، انسانهایی متعهد و دلسوز هستند که با وجدان کاری، دانش و اخلاق حرفهای، خدمت به مردم را اولویت خود قرار دادهاند؛ اما همانگونه که در هر جامعهای ممکن است تخلف در برخی حوزهها رخ دهد، در جامعه پزشکی نیز مواردی وجود داشته که رفتارهای نادرست، اعتماد عمومی را خدشهدار کرده است.
پدیدههایی مانند دریافت زیرمیزی، ترجیح منافع مالی بر سلامت بیمار یا رفتارهای غیرحرفهای از سوی معدودی افراد، نهتنها برخلاف اخلاق پزشکی است، بلکه به اعتبار هزاران پزشک شریف و فداکاری که سالها برای مردم تلاش کردهاند آسیب میزند.
مبارزه با چنین تخلفاتی نیازمند برخورد جدی و عادلانه است؛ نه برای تخریب جایگاه پزشکان، بلکه برای دفاع از شأن پزشکی و حفظ اعتماد میان مردم و جامعه درمانی. سلامت مردم نباید تحت تأثیر رفتارهای سودجویانه عدهای محدود قرار گیرد.
در کنار نقدها، باید قدردان پزشکانی بود که در سکوت، شب و روز کنار بیماران هستند؛ پزشکانی که گاهی دردهای بیماران را با خود به خانه میبرند، اما همچنان با صبوری به کار خود ادامه میدهند.
پزشکی، ترکیبی از علم و انسانیت است. دانش بدون اخلاق نمیتواند درمانگر واقعی باشد و مهارت بدون احساس مسئولیت، نمیتواند اعتماد جامعه را به دست آورد. پزشک موفق کسی است که در کنار تشخیص درست بیماری، رنج و نگرانی بیمار را نیز درک کند.
امروز بیش از هر زمان دیگری، نظام سلامت نیازمند نگاه جامع است؛ نگاهی که هم از پزشکان متعهد حمایت کند، هم با تخلفات برخورد کند، هم زیرساختهای درمانی را تقویت کند و هم شرایطی فراهم آورد که پزشک بتواند با آرامش بیشتری به وظیفه اصلی خود یعنی درمان انسانها بپردازد.
جامعه باید بداند که پزشکان نیز بخشی از همین مردم هستند؛ آنها دغدغههای اقتصادی، فشارهای کاری و نگرانیهای شخصی دارند، اما تفاوت بزرگ این است که در لحظات حساس زندگی دیگران، مسئولیت بزرگی بر دوش آنها گذاشته شده است.
از سوی دیگر، پزشکان نیز باید بدانند که اعتماد مردم بزرگترین سرمایه حرفه پزشکی است؛ سرمایهای که با سالها تلاش به دست میآید و با یک رفتار نادرست میتواند آسیب ببیند.
روز پزشک فرصتی است برای تجلیل از همه پزشکانی که با دانش، اخلاق و تعهد، چراغ امید را در دل بیماران روشن نگه میدارند؛ انسانهایی که ارزش کارشان را نمیتوان تنها با اعداد و درآمد سنجید، زیرا نتیجه تلاش آنان گاهی لبخند یک خانواده پس از بهبودی عزیزشان است.
در این روز باید از پزشکان مناطق محروم، متخصصان پرتلاش، پزشکان اورژانس، جراحان، پزشکان عمومی و همه فعالان حوزه سلامت قدردانی کرد؛ کسانی که هر روز با مسئولیتی بزرگتر از یک شغل معمولی روبهرو هستند.
اما این تقدیر زمانی کامل خواهد بود که در کنار تشکر از خدمات ارزشمند جامعه پزشکی، مشکلات و آسیبهای این حوزه نیز دیده شود؛ چراکه سلامت مردم، نیازمند نظامی است که در آن پزشک، بیمار و مسئولان هر سه در مسیر اعتماد و خدمت حرکت کنند.
یکم اردیبهشت، روز پزشک، یادآور حقیقتی ساده اما عمیق است؛ پشت هر درمان موفق، انسانی ایستاده که دانش، زمان، آرامش و گاهی تمام توان خود را برای نجات جان انسان دیگری هزینه کرده است. پاسداشت پزشک، در نهایت پاسداشت ارزشمندترین دارایی بشر یعنی «زندگی» است.
انتهای پیام/