به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، علی نصیری، رئیس ستاد پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران اظهار کرد: بارها درباره استفاده از مترو بهعنوان محل پناه گرفتن در شرایط بحران صحبت شده است، اما این موضوع الزاماتی دارد که باید مورد توجه قرار گیرد.
وی ادامه داد: زمانی که خطوط یک تا هفت متروی تهران احداث شدند، همه الزامات پدافند غیرعامل در طراحی آنها پیشبینی نشده بود. متروی تهران اساساً با هدف حملونقل عمومی ساخته شده است، در حالی که در برخی کشورها، از جمله روسیه و بعضی کشورهای متخاصم، مترو از ابتدا با کارکرد پناهگاهی و بهعنوان یک سازه پدافندی طراحی شده است.
رئیس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران گفت: متروی تهران در شرایطی ساخته شد که کشور از نظر منابع با محدودیتهایی مواجه بود و در آن مقطع، نگاه غالب بر توسعه حملونقل قرار داشت. طبیعتاً اگر قرار بود تمام استانداردها و الزامات پدافندی از ابتدا در خطوط مترو رعایت شود، هزینه ساخت و توسعه آنها به شکل قابل توجهی افزایش پیدا میکرد و ممکن بود تعداد خطوط احداثشده نیز کاهش یابد. در آن مقطع، اولویت کشور توسعه شبکه حملونقل بود.
وی ادامه داد: اما در خطوط جدید مترو، این موضوع متفاوت است. خطوط 8، 9، 10 و 11 که در آستانه احداث قرار دارند، مطالعات پدافند غیرعامل را در طراحی خود لحاظ کردهاند و ملاحظات مربوط به این حوزه در آنها پیشبینی شده است. بنابراین، مشکلات و محدودیتهایی که در خطوط هفتگانه موجود وجود دارد، در خطوط چهارگانه جدید تکرار نخواهد شد.
نصیری گفت: در مورد خطوط فعلی نیز مجموعه مترو تهران همکاری بسیار خوبی داشته است و لطفی مدیرعامل شرکت بهرهبرداری متروی تهران و همکارانشان در این زمینه حداکثر همکاری را انجام دادهاند و حدود 82 ایستگاه و فضای مربوط به مترو را برای بررسی و استفاده در شرایط اضطراری معرفی کردهاند.
وی افزود: در طول جنگ نیز با وجود اینکه مترو از نظر برخی زیرساختها مانند سرویسهای بهداشتی، تهویه، مسائل امنیتی و تأمین مواد غذایی با محدودیتهایی مواجه بود و الزامات لازم برای حضور گسترده و طولانیمدت مردم در این فضاها بهطور کامل فراهم نبود، درهای مترو به روی مردم باز بود و امکان استفاده از آن وجود داشت.
رئیس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران بیان کرد: البته باید تأکید کرد که مترو برای همه افراد، در همه شرایط، محل پناه گرفتن نیست. اگر فردی در داخل منزل خود قرار دارد و حملهای اتفاق میافتد، خروج از خانه و قرار گرفتن در خیابان و اصطلاحاً «اکسپوز» کردن خود برای حرکت به سمت مترو یا پناهگاه، لزوماً اقدام درستی نیست.
وی تصریح کرد: در چنین شرایطی، برای فردی که داخل خانه است، اولویت این است که در همان فضای داخلی ساختمان و ترجیحاً در طبقات زیرزمینی یا فضاهایی که چند متر زیر سطح زمین قرار دارند، پناه بگیرد. در استانداردها نیز این موضوع مورد توجه قرار گرفته است.
نصیری اضافه کرد: در تقسیمبندی پناهگاهها، پناهگاه سطح یک مربوط به پناهگاههای ویژه و راهبردی است که الزامات خاصی برای مقابله با تهدیدات بسیار شدید، از جمله تهدیدات هستهای دارند. آنچه در بحث پناهگاههای عمومی شهری مورد نظر است، عمدتاً پناهگاههای سطح سه است. سطح چهار نیز بیشتر به مفهوم «جانپناه» نزدیک است تا پناهگاه. بنابراین، تمرکز اصلی ما در موضوع پناهگاه عمومی، بر پناهگاههای سطح سه است که ویژگیها، ظرفیتها و الزامات مشخصی دارند و این موارد نیز در دستورالعملهای مربوط بهطور دقیق تعیین شده است.
.
انتهای پیام/