به گزارش خبرگزاری تسنیم، گاه، تاریخ از گذشته آغاز نمیشود؛ از آینده بازمیگردد، تا در قلب انسان خانه کند. کربلا از همین راز زاده شده است. حادثهای نبود که در روزی از روزها رخ دهد؛ افقی بود که زمان، هر بار به آن میرسد، خود را از نو میشناسد.
کربلا ایستاده پیش روی انسان
از همین رو، کربلا ایستاده است؛ نه در پشت سر انسان، بلکه پیش روی او، همچون سپیدهای که هر بامداد، نام نور را دوباره تلفظ میکند. اربعین از کنار مزارها آغاز نمیشود؛ از جایی آغاز میشود که حافظه، خواب را ترک میکند. اما حافظه، اینجا دفتر خاطرات نیست؛ رودی است که از ژرفای جان میگذرد و هرچه را به فراموشی تن داده است، دوباره به روشنایی میخواند. گام برمیدارد، نفس میکشد، میبیند و در سکوت خود، وجدان را از نو میآفریند.
اربعین زبان انسان
از همینجاست که اربعین از مرزهای یک مناسبت عبور میکند. به زبان انسان بدل میشود؛ زبانی که هرگاه کرامت زخمی شود، بیآنکه کسی آن را بیاموزد، بر لبها جاری میگردد. هر انسانی که آزادگی را از ترس بزرگتر بداند، و حقیقت را از آسودگی عزیزتر بشمارد، بیآنکه بداند، در امتداد همان نوری گام برمیدارد که مبدأ و منشأ آن کربلاست.
حسین (ع)، در این افق، تنها نامی در تاریخ نیست. حضوری است که هر بار انسانی از فروش روح خویش سر باز میزند، دوباره متولد میشود. او به ما آموخت که گاه، جسم بر خاک میافتد تا ارزشها بر آسمان بایستند؛ و پیروزی، پیش از آنکه در میدان دیده شود، در ژرفای وجدان شکوفه میدهد.
اربعین پاسدار آینده
از اینرو، اربعین نگهبان گذشته نیست؛ پاسدار آینده است. نمیگذارد حقیقت، زیر غبار تکرار خاموش شود؛ زیرا خاطره، اگر به آگاهی نرسد، تنها اندوهی زیباست؛ اما آنگاه که به آگاهی بدل شود، ستارهای میشود که شبهای تاریخ را جهت میبخشد.
دور شدن از جهان عادت کرده به ظلم
زائر کربلا، تنها راه میان دو شهر را نمیپیماید. او از فاصله میان دو گونه زیستن عبور میکند؛ از تاریخی که در کتابها میماند، به تاریخی که در جان انسان نوشته میشود. هر قدم، اندکی دور شدن از جهانی است که به ظلم عادت کرده، و اندکی نزدیکتر شدن به جهانی که هنوز میتواند حقیقت را باور کند.
راز اربعین همین است؛ حافظهای که راه میرود تا انسان، خویشتن را گم نکند. نوری که بر زمین قدم میزند تا وجدان، حتی در بلندترین شبهای تاریخ، طلوع را از یاد نبرد.
نویسنده: آیتالله احمد مبلغی، عضو مجلس خبرگان رهبری
انتهای پیام/