خبرگزاری تسنیم ـ وجیهه فتاحی ـ مرز مهران| هنوز آفتاب کاملاً بر زمین ننشسته است که موجی از زائران، آرام و بیصدا از گیتهای مرزی عبور میکنند؛ مردانی با کولههای کوچک، زنانی که دست کودکانشان را محکم گرفتهاند و پیرمردانی که عصا به دست، قدمهای آخر سفر را بر خاک وطن میگذارند. خستگی در چهرههایشان پیداست، اما برق نگاهشان چیز دیگری میگوید؛ انگار هنوز دلشان در کوچههای کربلا، کنار ضریح حسین(ع) جا مانده است.
.
مرز مهران، این روزها دیگر فقط یک گذرگاه جغرافیایی نیست؛ مرز، روایت عاشقانی است که کیلومترها راه را پشت سر گذاشتهاند تا به دعوت سیدالشهدا(ع) لبیک بگویند و حالا با خاطرهای از زیارت، اشک و دعا به خانه بازمیگردند.
هر چند ثانیه، گروهی دیگر از گیت عبور میکنند. برخی پرچم ایران را بر دوش دارند، برخی تسبیح در دست گرفتهاند و بعضی هنوز زیر لب زیارت عاشورا یا صلوات زمزمه میکنند. کودکی که خسته روی شانه پدر خوابش برده، مادری که ساک سفر را با یک دست و دست فرزندش را با دست دیگر گرفته و پیرمردی که با لبخندی آرام، گویی تمام سختی مسیر را فراموش کرده است؛ همه تصویری از بزرگترین اجتماع انسانی جهان را با خود به ایران آوردهاند.
در این سوی مرز، مأموران، نیروهای خدماتی، امدادگران و خادمان اربعین نیز بیوقفه مشغول خدمت هستند؛ از هدایت زائران گرفته تا ساماندهی مسیرها و تسهیل تردد. چرخ خدمت در مرز لحظهای از حرکت نمیایستد، زیرا میدانند هر زائر، مهمان سیدالشهدا(ع) است.
اربعین تنها یک سفر نیست؛ مدرسهای است که در آن، قومیت، زبان، سن و موقعیت اجتماعی رنگ میبازد. در این مسیر، همه یک مقصد دارند و یک نام را زمزمه میکنند؛ «حسین».
چهرههای آفتابسوخته زائران، کفشهایی که هزاران قدم را تاب آوردهاند و ساکهایی که بیش از لباس، خاطره در خود جای دادهاند، روایتگر سفری هستند که پایانش به مرز ختم نمیشود. بسیاری از زائران معتقدند بازگشت از کربلا، پایان راه نیست؛ آغاز مسئولیتی است که باید در زندگی روزمره نیز ادامه پیدا کند.
آنچه در این روزها در مرز دیده میشود، تنها جابهجایی میلیونها نفر نیست؛ اینجا نمایشگاهی از همدلی، صبر، ایثار و ایمان است. جایی که مردم، با وجود خستگی راه، لبخند میزنند، به یکدیگر کمک میکنند و سهمی از عشق حسینی را با هم تقسیم میکنند.
مرز دوباره آرام خواهد شد، موکبها جمع میشوند و مسیرها به روال عادی بازمیگردند؛ اما آنچه در دل زائران باقی میماند، خاطره قدمهایی است که برای حسین(ع) برداشته شد؛ خاطره سفری که هر سال تکرار میشود، اما هر بار روایتی تازه از عشق و دلدادگی میآفریند.
اربعین، پایان یک سفر نیست؛ آغاز دلتنگی برای زیارتی دیگر است؛ دلتنگی برای مسیری که از مرز آغاز میشود و به قلبهای عاشق ختم میشود.
انتهای پیام/