وحید عباسزاده، نقاش مشهدی در گفتوگو با خبرنگار تسنیم از مشهد اظهارکرد: نزدیک به دو دهه است که بهصورت حرفهای در عرصه نقاشی فعالیت می کنم و در کنار خلق آثار، تجربه آموزش هنر را نیز انجام می دهم علاقه ام به نقاشی از سالهای نوجوانی شکل گرفت و به مرور به مسیر اصلی زندگی حرفهای من تبدیل شد.
وی افزود: بیش از هجده سال فعالیت،خودم را به یک سبک یا تکنیک محدود نکردم و در زمینههای مختلف نقاشی کسب تجربه دارم ،چرا که در کنار خلق آثار سالها نیز به آموزش هنر پرداختم زیرا باور دارم انتقال تجربه و دانش، بخشی از مسئولیت هر هنرمند است، حضور در نمایشگاهها و رویدادهای هنری داخلی و بینالمللی نیز فرصت ارزشمندی برای آشنایی با نگاههای متفاوت و توسعه دیدگاه حرفهای ام بوده است.
این نقاش مشهدی گفت:هدفم صرفاً ثبت یک تصویر نیست، بلکه تلاش میکنم لایههای پنهان شخصیت و تجربههای انسانی را به تصویر بکشم.
عباسزاده خاطرنشان کرد:همیشه معتقد بودهام که هر انسان داستانی برای روایت دارد، چهرهها، نگاهها و حتی سکوت افراد میتوانند حامل احساسات و تجربههایی باشند که شاید نتوان آنها را با کلمات بیان کرد. به همین دلیل، انسان همواره مهمترین سوژه آثار من بوده و هدفم صرفاً ثبت یک تصویر نیست، بلکه تلاش میکنم لایههای پنهان شخصیت و تجربههای انسانی را به تصویر بکشم.
وی تأکید کرد: آموزش برای من تنها انتقال تکنیک نیست، همیشه تلاش کردهام هنرجویان را به داشتن نگاه مستقل، خلاقیت و تفکر تشویق کنم. معتقدم هنرمند واقعی کسی است که بتواند نگاه شخصی خود را پیدا کند، نه اینکه صرفاً آثار دیگران را تکرار کند
این نقاش سبک رئالیسم با اشاره به اینکه هنر هیچگاه جدا از اقتصاد نبوده،اما تفاوت امروز در شدت این وابستگی است، اضافه کرد:در گذشته نیز هنرمندان وابسته به دربارها، کلیساها یا حامیان مالی بودند، اما امروز بازار جهانی هنر، شبکههای اجتماعی، گالریها و سرمایهگذاریهای خصوصی نقش تعیینکنندهتری پیدا کردهاند البته این موضوع هم فرصت ایجاد کرده و هم تهدید.
عباسزاده تصریح کرد:گاهی ارزش اقتصادی یک اثر از ارزش هنری آن پیشی میگیرد. ممکن است اثری تنها به دلیل تبلیغات گسترده یا حمایت بازار ارزش پیدا کند، در حالی که آثار ارزشمند بسیاری دیده نمیشوند.
وی افزود: اگر معیار اصلی فقط فروش باشد، هنرمند ممکن است به سمت تولید آثاری برود که صرفاً مطابق سلیقه بازار باشند، نه بر اساس اندیشه و نگاه شخصی خود ، هنر زمانی ماندگار میشود که ابتدا بر پایه اندیشه و کیفیت شکل بگیرد و سپس بتواند جایگاه اقتصادی خود را پیدا کند، نه برعکس.
این هنرمند مشهدی در خصوص نقش شبکههای اجتماعی عنوان کرد: شبکههای اجتماعی فرصت بزرگی برای دیده شدن هنرمندان ایجاد کردهاند و این موضوع را نمیتوان نادیده گرفت اما از سوی دیگر، گاهی سرعت انتشار محتوا باعث شده مخاطب فرصت تأمل روی آثار را از دست بدهد امروز بسیاری از آثار در چند ثانیه دیده و فراموش میشوند، در حالی که هنر نیازمند مکث، گفتوگو و تفکر است.
وی افزود: وقتی هنرمند برای ادامه فعالیت فقط به فروش وابسته باشد، ممکن است ناخواسته از تجربههای تازه فاصله بگیرد ، در حالی که بسیاری از جریانهای مهم تاریخ هنر، ابتدا از نظر اقتصادی موفق نبودند، اما بعدها مسیر هنر جهان را تغییر دادند.
عباسزاده خاطرنشان کرد: آنچه بیشتر احساس میشود، نیاز به زیرساختهای حرفهایتر، ارتباط گستردهتر با بازارهای بینالمللی، حمایت از هنرمندان مستقل و توسعه فضاهای گفتوگوی تخصصی درباره هنر است ، هرچه تعامل هنرمندان ایرانی با جامعه جهانی بیشتر شود، فرصت معرفی هنر ایران نیز افزایش خواهد یافت.
این هنرمند مشهدی ادامه داد : هنرمند فقط تولیدکننده تصویر نیست ، او بخشی از حافظه فرهنگی جامعه است گاهی یک اثر هنری میتواند بیش از صدها صفحه متن، درباره یک دوره تاریخی یا یک احساس انسانی سخن بگوید ، به همین دلیل مسئولیت هنرمند فراتر از تولید یک اثر زیباست؛ او باید نسبت به جامعه، فرهنگ و انسان مسئول باشد.
نقاش سبک رئالیسم یادآور شد: فناوری، هوش مصنوعی و اقتصاد دیجیتال آینده هنر را تغییر خواهند داد، اما چیزی که هرگز تغییر نمیکند نیاز انسان به احساس، معنا و روایت است ، تکنولوژی ابزار است، اما خلاقیت همچنان از ذهن و تجربه انسانی سرچشمه میگیرد.به همین دلیل معتقدم هنر اصیل همیشه جایگاه خود را حفظ خواهد کرد.هنر زمانی ماندگار میشود که بتواند انسان را وادار به دیدن، اندیشیدن و احساس کردن کند؛ حتی اگر جهان پیرامونش دائماً در حال تغییر باشد.
انتهای پیام/282