به گزارش خبرنگار فرهنگی تسنیم، اکبر عبدی را بیشتر بهعنوان بازیگر سینما و تلویزیون میشناسند اما اینبازیگر فقید، پیشینه تئاتری دارد و اتفاقا بازیاش در خیلی از نقشهای ماندگار سینمایی و تصویریاش، بهخاطر همین پیشینه تئاتری بود. اگر داوود میرباقری که خود خواستگاه تئاتری دارد، از اکبر عبدی بهعنوان نقش اصلی «آدمبرفی» (1373) استفاده کرد، علتش همان حال و هوای تئاتری «عشق آباد» است که سال 1375 در تئاتر شهر اجرا میشد.
بازیهای ساختارمند و تئاترگونه اکبر عبدی را در دیگر آثار میرباقری هم شاهد بودیم؛ هم در «امام علی(ع)»، هم در «معصومیت از دسترفته». هر دو نقشی که عبدی در این دو اثر مهم میرباقری ایفا کرد، کوتاه اما به یادماندنی بودند و مخاطب نمیتوانست فراموششان کند. در اولی نقش مترجم سفیر روم در درباره معاویه را ایفا کرد و در دومی ابونواس آسیابان را که مقابل جنس زن مقاومتی نداشت و در ازای گرفتن کیسهای زر، تهمت و افترای حمیرای یهود نسبت به ماریای نصرانی را بین مردم پخش کرد. اینکه در «آدمبرفی» هم نقش مردی را بازی کرد که برای مهاجرت به آمریکا، هویت مردانهاش را هم با ظاهر زنانه تاخت زد، بهخاطر همانتواناییهای تئاتریاش و حسابی بود که میرباقری روی اینتواناییها باز کرده بود.
اکبر عبدی در کارنامه تئاتریاش، 9 عنوان را ثبت کرده که بین اینآثار به جز کمدیها و نمایشهای اجتماعی، چندتئاتر دفاعمقدسی و آیینی هم به چشم میآیند و برای مخاطبان تئاتر خاطرهانگیز هستند. عبدی سال 1390 در نمایش «پنجره فولاد» سیدجواد هاشمی بازی کرد که درباره امام رضا (ع) و زائرانش بود. اما چند سال پیش از آن، در «از خاک تا افلاک» محمود فرهنگ هم بازی کرده بود که یکاثر دفاع مقدسی بود.
5 عنوان از نمایشهایی که اکبر عبدی روی صحنه داشت، با کارگردانی خودش اجرا شدند؛ «اکبر آقا آکتور تئاتر»، «مشدی عباد» (طی چندسال دوبار اجرا رفت)، «سوپر بقال ایرونی»، «رستوران عمواکبر» و «مش اکبر و دخترانش»، نمایشهایی هستند که اکبر عبدی روی صحنه برد و در «بنگاه تئاترال» محمود استاد محمد، «دوستان با محبت» رضا ژیان و دو نمایشی که از سیدجواد هاشمی و محمود فرهنگ نام بردیم هم بازی کرد.
«مش اکبر و دخترانش» آخرین تئاتری است که اکبر عبدی در آن بازی کرد؛ نوشته محمد درویش علیپور بود و سال 1396 با کارگردانی و تهیهکنندگی خودش در مجموعه فرهنگی و ورزشی دزاشیب روی صحنه رفت.
اکبر عبدی متولد 1339 بود و سال 1358 که دیپلم گرفت، بازیگری را با بازی در نمایش و تئاترهای بهاصطلاح غیرحرفهای و آماتور آغاز کرد. بازیگری در آثار تلویزیون را سال 1361 شروع کرد و اولین فیلم سینمایی (جنجال بزرگ) را هم سال 1363 بازی کرد. اولین مورد قابل توجه کارنامه تئاتریاش، «بنگاه تئاترال» محمود استادمحمد در سال 1371 است. کارنامه عبدی را که مرور کنیم، میبینیم هروقت فرصت داشته به تئاتر و خواستگاه اصلی بازیگری بازگشته است؛ همان خواستگاهی که اصل و اساس کار نمایش است و کارگردانهای مختلف سینما و تلویزیون ایران، به واسطه آن سراغ اینبازیگر میرفتند تا مخاطبان بیشتری را برای آثار خود تهیه و تدارک ببینند.
`انتهای پیام/