بهگزارش خبرگزاری تسنیم، برنامه گفتوگوی ویژه تسنیم در این بخش به موضوع فرامتن تشییع میلیونی پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب با پرویز امینی، استاد دانشگاه و جامعه شناس سیاسی پرداخته است.
پرویز امینی با اشاره به این رویداد کمنظیر تاریخی گفت: نکتهای که میتواند ورودی دیگری به ما بدهد و ما را از مسیر دیگری وارد مواجهه با تشییع کند، این است که تشییع در چه بستری و کانتکستی در حال وقوع است. یک نگاه این است که تشییع را مستقل از سایر عوامل و زمینهای که در آن شکل میگیرد بررسی کنیم، اما به نظر من آنچه اهمیت دارد، این است که تشییع در بستر یک شرایط جنگی اتفاق میافتد.
وی معتقد است تشییع مستقلاً معنای دیگری پیدا میکند و به عناصری که در آن ظهور دارند، رنگ و بوی دیگری میدهد یا دستکم آن عناصر را تقویت میکند. اگر تشییع، نوعی پیوند و همبستگی عاطفی میان رهبری و جامعه است، هنگامی که در شرایط جنگی ظهور پیدا میکند، پیام دیگری نیز درباره نسبت ما با جنگ و نسبت جامعه ایران با جامعهای که در تقابل با ما قرار دارد، منتقل میکند.
این استاد دانشگاه در ادامه افزود: در جنگ، از جامعه چه انتظاری وجود دارد؟ جامعه در شرایط جنگی قرار است چه کارکردی داشته باشد؟ جنگ چهلروزه با اجتماعات خیابانی آغاز شد. همزمان با اینکه در میدان نبرد و بخش نظامی، جنگ پیش میرفت، اجتماعاتی نیز در خیابانها شکل گرفت که حالتی خودجوش داشت و تمهید نهادی گستردهای پشت آن نبود.
امینی با اشاره به اجتماعات مردم در خیابانها طی جنگ 40 روزه گفت: این اجتماعات برای چه شکل گرفت؟ یکی از کارکردهای آن، جلوگیری از تکرار تجربه هجده و نوزده بود. همچنین، میدان نبرد را از نظر انگیزشی، اجتماعی و سیاسی تقویت، پشتیبانی و حمایت میکرد.
به گفته این جامعه شناس کارکرد دیگر این اجتماعات، نمایش تابآوری اجتماعی بود؛ اینکه با وجود جنگ و محدودیتها و هزینههایی که به همراه دارد، آمادگی پذیرش این هزینهها برای دفاع از کشور، استقلال و امنیت ملی وجود دارد. بنابراین، حضور مردم در خیابانها، نمایش تابآوری اجتماعی نیز بود.
امینی همچنین معتقد است این اجتماعات نشان میداد که انسجام اجتماعی در جامعه وجود دارد. اگر در گذشته اختلاف، نزاع یا تفرقی وجود داشته، این فضای اجتماعی نشان میدهد که جامعه در برابر متجاوز و تهدیدکننده، وضعیتی منسجم و همبسته دارد. بنابراین، این اجتماعات همه این کارکردها را به نمایش میگذاشت.
وی در ادامه افزود: وقتی به تشییع میرسیم، همه این مؤلفهها همچنان وجود دارد. تشییع دیگر فقط یک اقدام نمادین یا عملی احترامآمیز نسبت به رهبری و یا صرفاً بروز پیوندهای عاطفی نیست. این مؤلفهها وجود دارد، اما علاوه بر آن، تشییع یک اقدام جنگی و یک کنش جنگی نیز هست.
امینی درباره شبهات این تشییع نیز تاکید کرد: تشییع پیکر رهبر شهید نوعی رزمایش اجتماعی بود و جامعه در آن، خود را به نمایش گذاشت. در رزمایش، آمادگیها، تواناییها، قدرت اجتماعی و تابآوری اجتماعی به نمایش گذاشته میشود. تشییع نیز یک عمل جنگی است؛ هرچند عمل نظامی نیست، اما آمادگی، تابآوری، اراده برای دفاع و استواری و استمرار جامعه را نشان میدهد.
.
وی همچنین تصریح کرد: این استواری برای دفاع از کشور و استمرار آن اهمیت دارد؛ زیرا نزدیک به چهار ماه از آغاز جنگ گذشته و ناظران بیرونی و طرفهای درگیر در جبهه متخاصم میخواهند ببینند زمینههای اجتماعی چه تغییراتی کرده و وضعیت پشتیبانی اجتماعی چگونه است و وقتی تشییع با این فضا و این گستره برگزار میشود، خود یک اقدام جنگی محسوب میشود؛ یعنی نوعی رزمایش اجتماعی است که استمرار استواری جامعه برای دفاع ملی را به نمایش میگذارد.
این جامعه شناس در پایان گفت: تشییع باید در بستر و زمینهای که در آن شکل گرفته، تحلیل شود؛ بستری که در آن جامعه در شرایط جنگی قرار دارد و تشییع نیز مفهومی جنگی پیدا میکند.»
انتهای پیام/