به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، افشین علا، شاعر، در یادداشتی به دغدغههای آقای شهید ایران در حوزه فرهنگ اشاره کرد. این یادداشت که برای انتشار در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار گرفته به این شرح است:
شاید همگان توقع داشته باشند در این روزهای وداع و تشییع امام شهید، به بیان مضامین سوگ و اندوه بسنده کنیم. اما من میخواهم در محاصره غم و وحشت ناشی از این فقدان جگرسوز نیز از زیباییها و برازندگیهای رهبر شهیدمان سخن بگویم. ازجمله میراثی که امام شهید برای اهالی قبله و قلم به جا نهادند.
باید بگویم که در این میان، شاعران یکی از خوشاقبالترین اقشار جامعه در زمان حیات امام شهید بودند؛ زیرا آن یگانه دوران علاوه بر این که شاعری چیرهدست و منتقدی تیزبین بودند و بر مبانی شعر فارسی اشراف بینظیری داشتند، همواره به شاعران زمانه خود توجه پدرانه و استادانه میکردند؛ به گونهای که آنها را نه فقط به نام، که با آثار و احوالشان میشناختند و پیگیر نظرات و مطالباتشأن بودند.
برخلاف رویه تشریفاتی و رسمی بسیاری از مقامات و مسئولان، این توجه و عنایت به دیدارهای سالانه ماه مبارک رمضان محدود نمیشد. بین امام شهید و ما رشته اتصال محکمی وجود داشت که فراتر از اینها بود. در واقع ایشان شاعران را در قالب افرادی نمیدیدند که در مناسبتها باید به سراغشان رفت و بعد رهایشان کرد؛ کاری که اغلب مسئولان بر اساس نگاهی مناسبتی و فرمایشی به آن مشغولاند. اما امام شهید شاعران را زینتالمجالس نمیدانستند. بلکه برای تفکر، مشی و نظر آنها احترام قائل بودند. ایشان اصحاب هنر و ادب و فرهنگ را صاحب اندیشه میدانستند و به آنها مجال میدادند که در ساحات گوناگون نقشآفرینی کنند.
به همین دلیل است که میگویم ما خوشاقبال بودیم. اما همین خوشاقبالی سبب شد که پس از شهادتشان جزو بداقبالترین اقشار این ملت باشیم. چراکه پدر، تکیهگاه، استاد، دلیل راه و بزرگترین حامی خود را از دست دادهایم. درست است که همه عاشقان ایشان در این سوگ سهمگین شریکاند. اما شاعران بیش از بسیاری دیگر از سوگواران، احساس یتیمی و تنهایی میکنند.
بگذریم... و اما درخصوص دلیل این همه توجه و محبت امام شهید به شاعران، باید بگویم دلیلش این بود که ایشان به معنای واقعی کلمه، یک "حکیم" بودند. حکیمی مجاهد که در 37 سال رهبری خود توانست ملتی تنها و مظلوم را و کشوری در محاصره و تحریم را به قدرتی تعیینکننده در منطقه و جهان تبدیل کنند. برای نیل به این جایگاه نیز فقط به تقویت بنیه دفاعی و نظامی ایران اکتفا نکردند؛ بلکه تقریباً به اندازه تمام تأکیداتشان بر لزوم استقلال، کسب قدرت، دشمن ستیزی و... بر لزوم حراست از گنجینه زبان فارسی هم اصرار و اهتمام خستگیناپذیری داشتند. اینکه میگویم حکیم، به همین دلیل است. کدام رهبر و پادشاه مقتدری را در تاریخ میشناسید که جامع این صفات عدیده و گاه متناقضنما باشد؟ به راستی امام شهید با آن همه دغدغه و مسئولیت طاقتسوز که بر دوش امام امت اسلامی و رهبر ایران بزرگ است، چرا به این گونه امور هم ورود میکردند؟ مخصوصا به حیطهای تخصصی چون ضرورتها و الزامات حفظ و مانایی زبان فارسی!
به نظر من دلیلش این بود که آن حکیم مجاهد بر دلایل مانایی و استواری فرهنگ و تمدن کهن ایران اشراف داشتند و میدانستند زبان شیرین و شیوای فارسی دری که قرنهاست به این زبان سخن میگوییم، یکی از دلایل ماندگاری فرهنگ و تمدن این سرزمین کهن است. سرزمینی که در طول تاریخ، هم از درون و هم از بیرون، مورد طمع و چپاول و کشتار ظالمان و جباران بوده است. اما شگفتا که ملت ایران از تمام مقاطع سخت و بنیانسوز تاریخ خود، مثل ققنوسی که از دل خاکستر برمیخیزد، سالم و سربلند بیرون آمده است.
این رویینتنی ملت ایران حاصل ویژگیهای منحصر به فرد آئین و سرزمین ماست. در این میان، موهبت زبان و ادب متعالی فارسی از مهمترین عوامل است. همان حقیقتی که امام شهید آن را کشف کرده بود و برای رسیدن ما به قلهای که همیشه نویدش را میداد، به حراست از آن اهتمام مجاهدانهای داشت.
دریغ و درد که بسیاری از انذارها و مطالبههایشان شنیده نشد و متولیان امر، با سطحینگری و شتابزدگی از آنها گذشتند.
اما ما شاعران با قامتی خمیده و دلی خونین وظیفه داریم در فقدان آن راهنمای فرزانه از جا برخیزیم و در صدد عمل به وصایا و آموزههای بیشمار ایشان باشیم. راه دشواری است، بهویژه در فراق امام شهید. خدا کند از این آزمون سخت، سربلند بیرون بیاییم.
انتهای پیام/