به گزارش خبرگزاری تسنیم از زنجان، در روزی که آسمان و زمین کشور در هم آمیخته بود و شانههای خسته اما استوار مردم، میزبانیِ پیکر مطهری را به دوش میکشید، حاج ولیالله کلامی زنجانی، شاعر نامآشنا و دلسوخته اهلبیت (ع)، با سرودهای تازه و پرسوز، غبار از چشمان ظاهربین برگرفت.
او در «غزل تشییع» خود، با یادآوری سفر آسمانیِ این عاشقِ مدهوش، از زاویهای ملکوتی به این وداع نگریست و سرود که این نه مردم، بلکه سپاه نورند که پیکر این سید والامقام خراسانی را تا آستان خورشید هشتم، حضرت ابالحسن الرضا (ع) مشایعت میکنند؛ وداعی که با اشک و ناله تشییعکنندگان، به یک ضیافت آسمانی بدل شد.
"غزل تشییع"
این کیست عاشقان همه بر دوش میبرند
پر سوز شمع را، ز چه خاموش میبرند
نِی نِی، به روی دوش نه، وای از خطای چشم
او را سپاه نور در آغوش میبرند
روحش به عرش رفته و این جسم خسته را
بر بارگاه قدس کفن پوش میبرند
سیّد علیست نام و خراسانی است او
بر مضجع رضاش سر دوش میبرند
آغوش خویش باز نما یا ابالحسن
این عاشق شماست که مدهوش میبرند
انتهای پیام