به گزارش خبرنگاراقتصادی خبرگزاری تسنیم, در تبیین استراتژیهای ملی جمهوری اسلامی ایران، مقوله «تولید» همواره فراتر از یک فعالیت اقتصادی ساده، به عنوان ابزاری برای استقلال و اقتدار ملی نگریسته شده است.
در این میان، نگاه رهبر شهید انقلاب به جامعه کارگری، نگاهی جامع بود که در آن، کارگر نه تنها یک نیروی اجرایی، بلکه «محور حرکت» و «ستون فقرات» اقتصاد تولیدی کشور معرفی میشد.
1. سیر تحول شعارهای سال؛ از «همت» تا «سرمایهگذاری»نگاه راهبردی رهبر شهید به اقتصاد، در نامگذاری شعارهای سال بهوضوح قابل مشاهده است. این مسیر که از سالهای ابتدایی رهبری آغاز شد، از سال 1387 رویکردی عمیقاً اقتصادی یافت تا در برابر فشارهای خارجی، مقاومتی سازمانیافته ایجاد کند. از شعار «همت مضاعف، کار مضاعف» در سال 1389 و «جهاد اقتصادی» در سال 1390، تا «تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی» در سال 1391، همگی گامهایی در جهت بومیسازی اقتصاد بود. این مسیر در سالهای گذشته با «اقتصاد مقاومتی» (1396)، «حمایت از کالای ایرانی» (1397) و «جهش تولید» (1399) تکامل یافت و در نهایت، آخرین سال حیات ایشان در سال 1404 با شعار «سرمایهگذاری برای تولید» به اوج رسید؛ شعاری که نشاندهنده گذار از تولید ساده به سوی توسعه سرمایهای و پایدار در صنعت ملی بود.
2. کارگر؛ محور حرکت و مایه سربلندی در بیانات رهبر شهید، جایگاه کارگر در جایگاه «قهرمان اقتصادی» تعریف شده بود. ایشان بارها تأکید کردند که اگر کشوری مایل به داشتن یک اقتصاد پیشرفته و مستقل باشد، باید به قشر کارگر اهمیت دهد؛ چرا که کارگر، ستون فقرات اقتصاد تولیدی است. از نظر ایشان، نقش کارگر در جامعه باید به گونهای معرفی شود که «مایه سربلندی» باشد. این نگاه، کارگر و کارآفرین را نه در تقابل، بلکه به عنوان «دو همکار در خط مقدم نبرد اقتصادی» میدید که هر دو در مسیر رسیدن به یک هدف واحد، یعنی ثروتمند شدن جامعه و کشور، تلاش میکنند.
3. تولید به عنوان جبهه مقابله با استکبار
رهبر شهید انقلاب، تولید ملی را یک اقدام اقتصادی صرف نمیدیدند، بلکه آن را یک «سیاست دفاعی» در برابر استکبار میشناختند. ایشان صراحتاً هشدار دادند که هدف نهایی فشار اقتصادی و تحریمها، «از کار انداختن تولید کشور» است تا ملت تهیدست و محتاج شده و استقلال خود را از دست بدهد.در این تحلیل، ایستادگی کارگران در کارگاهها و کارخانهها، به مثابه حضور در صف مقدم جنگ تعریف شد. ایشان معتقد بودند که مقاومت کارگران در برابر توطئههای دشمن برای توقف تولید، باعث شد تا کشور حتی در سختترین سالهای تحریم، رشد اقتصادی خود را حفظ کند و از فروپاشی صنعتی مصون بماند.
4. دغدغههای عملی: امنیت شغلی، بیمه و مسکن در کنار نگاه کلان استراتژیک، رهبر شهید دغدغههایی بسیار جزئی و انسانی درباره معیشت کارگران داشتند.
محورهای اصلی این دغدغهها عبارت بود از:
- تضمین امنیت شغلی: تأکید بر اینکه کارگر با قناعت و نجابت کار میکند و این وظیفه مسئولین است که آینده شغلی او را تضمین کنند تا با آرامش به تولید بپردازد.
- اصلاح نظام بیمهها: اشاره به ضرورت اجرای کامل سیاستهای تأمین اجتماعی برای حمایت از کارگران و خانوادههای آنان.
- حمایت از مسکن کارگری: نگاه به مسکن به عنوان یکی از اساسیترین نیازهای جامعه کارگری برای دستیابی به ثبات اجتماعی و افزایش بهرهوری.
5. بعد انسانی؛ رمز «گلیمهای آبی»
عمیقترین لایه دغدغههای رهبر شهید، در سادگی و سکوت متجلی بود. روایت «گلیمهای آبی» در دفتر کار ایشان، گواه این مطلب است که حمایت از تولید در نگاه ایشان، تنها در دستورات رسمی نبود، بلکه در حمایت از کوچکترین صنایع دستی و خانوادههای بافنده نیز جاری بود. نگه داشتن گلیمهای دستبافت در اتاق کار، نمادی از تلاش برای «بقا»ی صنایع دستی و تضمین «نان و اشتغال» برای کسانی بود که با انگشتانی لرزان، تار و پود زندگی خود را میبافتند.
به گزارش تسنیم, میراث رهبر شهید در حوزه اشتغال، ترکیبی از «سیاستهای کلان»، «دغدغههای معیشتی» و «عشق به تولید» است. ایشان با تبدیل تولید به یک ضرورت ملی و معرفی کارگر به عنوان ستون فقرات این مسیر، الگویی را ترسیم کردند که در آن استقلال اقتصادی کشور، در گرو حمایت همهجانبه از نیروی کار و تبدیل محیطهای تولیدی به کانونهای همافزایی و کرامت انسانی است.
انتهای پیام/