به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری تسنیم، پیرمردی قدخمیده را در مراسم وداع میبینم؛ با صورتی اشکبار به تابوت پیکر رهبر شهید خیره شده، بر سر میزند و بیقرار اشک میریزد.
در میانه روضه، دست از سینهزنی برمیدارد. مستأصل و مبهوت، لبه دیوار را میگیرد؛ درست مثل پدری که فرزندش را از دست داده باشد، یا مردی که عزیزش را مقابل چشمانش بدرقه کرده باشد.
نگاه این پیرمرد، امروز نگاه همه ماست؛ مایی که با وجود دیدن تابوت پیکر رهبر شهیدمان، هنوز مات و مبهوت بر سر و سینه میزنیم.
ما در برههای تلخ از تاریخ ایستادهایم؛ جایی که سید علی خامنهای را برای همیشه از دست دادیم. آیندگان، با دیدن قابهای این بیقراری، گواهی خواهند داد که ما در سوگ این فقدان، گویی بخشی از وجود خود را نیز به وداع سپردیم.
.
انتهای پیام/