محمدحسن محمدی در گفتوگو با خبرنگار تسنیم در زاهدان با اشاره به ماهیت بیماری تب دنگی اظهار داشت: تب دنگی از جمله بیماریهایی است که کنترل آن صرفاً از مسیر تشخیص و درمان بیماران محقق نمیشود، بلکه برای مهار پایدار بیماری باید چرخه زندگی پشه ناقل در محیط شکسته شده و زمینههای تکثیر آن از بین برود.
مدیریت محیط حلقه مفقوده مقابله با تب دنگی
رئیس دانشگاه علوم پزشکی زاهدان با اشاره به شرایط اقلیمی جنوب سیستان و بلوچستان افزود: رطوبت هوا، بارندگیهای فصلی، وجود آبهای راکد و برخی چالشهای زیرساختی از جمله عواملی هستند که بستر مناسبی برای رشد و تکثیر پشه آئدس فراهم میکنند و به همین دلیل، مدیریت محیطی در کنار مراقبتهای درمانی از اهمیت ویژهای برخوردار است.
وی ادامه داد: حذف ظروف و مخازن بدون پوشش، جمعآوری آبهای راکد، ساماندهی پسماندها و بهسازی محیط پیرامونی از جمله اقداماتی است که میتواند به کاهش جمعیت ناقل بیماری و کنترل روند انتقال آن کمک کند.
سالمندان و مادران باردار بیشتر مراقب باشند
محمدی با اشاره به گروههای آسیبپذیر در برابر تب دنگی تصریح کرد: اگرچه بسیاری از مبتلایان، دوره بیماری را بدون بروز عوارض جدی پشت سر میگذارند، اما سالمندان، بیماران دارای بیماریهای زمینهای و مادران باردار در معرض خطر بیشتری قرار دارند و باید نسبت به علائم هشداردهنده بیماری حساسیت بیشتری داشته باشند.
وی افزود: افزایش آگاهی عمومی درباره راههای انتقال بیماری، علائم اولیه و زمان مناسب مراجعه به مراکز درمانی، میتواند نقش مهمی در پیشگیری از بروز عوارض و ارتقای سطح سلامت جامعه ایفا کند.
مشارکت مردم مؤثرترین سلاح در برابر آئدس
رئیس دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، مشارکت عمومی را یکی از ارکان اصلی موفقیت در کنترل تب دنگی دانست و گفت: مدیریت پسماند، پاکسازی محیط، حذف محلهای تجمع آب، آموزش همگانی و نظارت بر نقاط پرخطر، اقداماتی هستند که باید با همکاری دستگاههای اجرایی و همراهی مردم بهصورت مستمر دنبال شوند.
وی خاطرنشان کرد: مقابله با تب دنگی صرفاً مسئولیت نظام سلامت نیست و همه دستگاههای خدماترسان، نهادهای اجرایی، شوراها، دهیاریها و شهروندان در این زمینه مسئولیت مشترک دارند.
شناسایی سریع کانونها احتمال انتقال را کاهش میدهد
محمدی در پایان تاکید کرد: هر اندازه کانونهای تکثیر پشه آئدس سریعتر شناسایی و حذف شوند، احتمال انتقال بیماری نیز کاهش خواهد یافت؛ از این رو، استمرار برنامههای مراقبتی، اجرای اقدامات محیطی و تداوم آموزشهای عمومی باید بهصورت همزمان و بدون وقفه در دستور کار قرار گیرد.
انتهای پیام/