به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، مشروح پیام آیتالله علیرضا اعرافی، مدیر حوزههای علمیه به همایش «حوزه علمیه سرآمد و پیشرو، از پیام راهبردی تا کنش اجتماعی مردمی» بدین شرح است:
بسماللهالرحمنالرحیم
سلام و درود خداوند متعال بر همهی شهدای انقلاب اسلامی خصوصا سیدالشهدای انقلاب اسلامی حضرت امام خامنهای رضوان الله تعالی علیه، خانواده معظم شهدا، ملت بزرگ ایران و شما فرهیختگان، فرزندان عزیز حوزههای علمیه، کنشگران مؤمن و دغدغهمند اجتماعی و صاحبان اندیشه و عمل در عرصههای مردمی.
برگزاری همایش ارزشمند «حوزه علمیه سرآمد و پیشرو؛ از پیام راهبردی تا کنش اجتماعی مردمی» را به همه برگزارکنندگان، دستاندرکاران و شرکتکنندگان گرامی تبریک عرض میکنم. این نشست، نشانهای روشن از پویایی، مسئولیتپذیری و حضور مؤثر حوزههای علمیه در متن نیازهای جامعه و در میدان خدمت به مردم عزیز ایران اسلامی است.
بیتردید، حوزههای علمیه در تاریخ خود همواره تنها نهاد آموزش و تعلیم نبودهاند، بلکه در کنار تبیین معارف الهی، در عرصههای اجتماعی، فرهنگی، اخلاقی و مردمی نیز حضوری فعال، الهامبخش و راهگشا داشتهاند.
امروز نیز بیش از هر زمان دیگر، انتظار از حوزه آن است که با حفظ اصالتهای علمی و معنوی خویش، در میدان کنش اجتماعی، حل مسائل واقعی مردم و پاسخ به نیازهای نوپدید جامعه، حضوری پیشرو، حکیمانه و اثربخش داشته باشد.
توفیق و افتخار بزرگی است که جمعی از کنشگران فعال اجتماعی حوزوی از سراسر کشور، و نیز مدیران سمنهای مردمنهاد حوزوی، در چنین مجمعی گردهم آمدهاند تا درباره نسبت میان پیام راهبردی رهبر شهید انقلاب اسلامی و کنش اجتماعی مردمی به گفتوگو و هماندیشی بپردازند.
این همنشینی، فرصتی مغتنم برای بازخوانی ظرفیتهای عظیم حوزه در عرصه سلامت اجتماعی، رفع آسیبها، تقویت سرمایه اجتماعی، و گسترش خدمترسانی مردمی است.
در این میان، چند نکته راهبردی را برای جهتدهی هرچه مؤثرتر به خدمترسانی کنشگران حوزوی یادآور میشوم:
1_نیازسنجی دقیق و مسئلهمحور بودن فعالیتها
خدمترسانی اجتماعی باید بر پایه شناخت واقعی از نیازهای جامعه، اولویتهای محلی و مسائل عینی مردم شکل بگیرد؛ نه صرفاً بر اساس سلیقه، احساس یا حرکتهای مقطعی.
2_مردمپایه بودن و پرهیز از تصدیگری غیرضرور
کنش حوزوی زمانی اثرگذارتر خواهد بود که مردم را در متن مشارکت قرار دهد، ظرفیتهای مردمی را فعال کند و از تبدیل شدن به ساختارهای سنگین و کمتحرک فاصله بگیرد.
3_همافزایی، شبکهسازی و جلوگیری از موازیکاری
یکی از ضرورتهای مهم، پیوند میان کنشگران حوزوی، سمنهای مردمی، نهادهای فرهنگی و اجتماعی و گروههای جهادی است تا ظرفیتها بهجای پراکندگی، در یک منظومه هماهنگ و هدفمند به کار گرفته شود.
4_ترکیب عقلانیت، معنویت و کارآمدی
خدمت اجتماعی حوزه باید هم از پشتوانه معرفتی و اخلاقی برخوردار باشد، هم از عقلانیت و تدبیر اجرایی، و هم از سنجشپذیری و نتیجهمحوری؛ تا اثر آن در زندگی مردم محسوس و پایدار گردد.
5_توجه به تربیت نیروهای میانی و نسل جدید کنشگران حوزوی
استمرار و توسعهی این مسیر نیازمند تربیت نیروهای مؤمن، توانمند، خلاق و آشنا با مسائل روز است تا این حرکت، وابسته به افراد معدود نماند و به یک جریان پایدار تبدیل شود.
6_اولویت دادن به مسائل واقعی و فوری جامعه
موضوعاتی همچون سلامت اجتماعی، تحکیم خانواده، آسیبهای اخلاقی، فقر، محرومیت، اعتیاد، تنهایی اجتماعی، و بحرانهای هویتی، از جمله میدانهایی است که حوزه میتواند در آنها نقشآفرینی مؤثر و مرجعیتآفرین داشته باشد.
اینجانب با وجود علاقه و اشتیاق فراوان، بهسبب شرایط پیشآمده از حضور در میان شما عزیزان و شرکت در این جلسه بسیار ارزشمند محروم ماندهام و صمیمانه آرزو داشتم که در جمع نورانی و پربرکت شما حضور یابم. با این حال، از دور، برگزاری این همایش را مایهی امید، نشاط و تقویت پیوند حوزه با جامعه میدانم و برای همه شما توفیق، اثرگذاری و موفقیت روزافزون مسئلت دارم.
امید است این نشست، سرآغاز گامهایی عالمانهتر، منسجمتر و مردمیتر در مسیر تعالی حوزههای علمیه و خدمت صادقانه به آحاد جامعه باشد و ثمرات آن در ارتقای سلامت معنوی، اجتماعی و فرهنگی کشور بهروشنی نمایان گردد.
از خدای متعال برای همه شما عزیزان، توفیق، سلامت و عزت مسئلت دارم.
انتهای پیام/