به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، صنعت کفش ایران که یکی از قدیمیترین و اشتغالزاترین صنایع کشور محسوب میشود، این روزها با مجموعهای از مشکلات انباشته دست و پنجه نرم میکند؛ مشکلاتی که از تأمین مواد اولیه آغاز شده و تا فروش، رقابتپذیری و حفظ بازار ادامه پیدا میکند. فعالان این صنعت معتقدند در شرایطی که هزینههای تولید به شکل مستمر در حال افزایش است، سیاستهای تأمین مواد اولیه و مشکلات ارزی نیز فشار مضاعفی را بر واحدهای تولیدی وارد کرده و بسیاری از تولیدکنندگان را نسبت به آینده نگران ساخته است.
اگرچه صنعت کفش طی سالهای اخیر تلاش کرده سهم بیشتری از بازار داخلی را در اختیار بگیرد و وابستگی به واردات محصول نهایی را کاهش دهد، اما چالشهای موجود باعث شده بخش مهمی از توان تولیدکنندگان صرف حل مشکلات روزمره تأمین مواد اولیه و نقدینگی شود؛ موضوعی که در نهایت بر قیمت تمامشده و توان رقابتی تولیدات داخلی اثرگذار است.
در همین رابطه عرب یکی از تولیدکنندگان کفش، در گفتوگو با خبرنگار تسنیم مهمترین مشکل فعلی این صنعت را نحوه تخصیص مواد اولیه و سهمیهبندیهای موجود عنوان میکند.
به گفته وی، در شرایط فعلی بخشی از سهمیههای مواد اولیه به واحدهایی اختصاص پیدا میکند که یا ظرفیت تولید چندانی ندارند یا اساساً فعالیت قابل توجهی انجام نمیدهند، در حالی که واحدهای فعال و دارای سفارش تولید برای تأمین مواد اولیه مورد نیاز خود با محدودیت روبهرو هستند.
به اعتقاد وی، در شرایطی که عرضه مواد اولیه محدود است، ضروری است تخصیصها بر مبنای عملکرد واقعی واحدهای تولیدی انجام شود تا مواد اولیه به دست کارخانههایی برسد که در حال تولید و اشتغالآفرینی هستند.
این تولیدکننده کفش در ادامه به موضوع ارز و صادرات اشاره کرده و معتقد است دولت باید سیاستهای تشویقی بیشتری برای ارز حاصل از صادرات در نظر بگیرد.
به گفته او، بخشی از مشکلات فعلی تولیدکنندگان با تسهیل بازگشت ارز صادراتی و امکان استفاده آسانتر از آن برای واردات مواد اولیه قابل حل است.موضوعی که اهمیت آن زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم بخشی از مواد اولیه صنعت کفش همچنان از خارج کشور تأمین میشود.
عرب تصریح کرد: برآورد فعالان این صنعت نشان میدهد بین 15 تا 20 درصد مواد اولیه مورد نیاز تولیدکنندگان وارداتی است و تأخیر در تخصیص ارز یا مشکلات ثبت سفارش، مستقیماً بر روند تولید اثر میگذارد.
این تولیدکننده کفش میگوید بسیاری از واحدهای تولیدی طی ماههای اخیر از ذخایر انبارهای خود استفاده کردهاند. به گفته وی، برخی تولیدکنندگان اکنون حدود چهار ماه است که از ذخایر مواد اولیهای استفاده میکنند که در شش ماه گذشته تأمین شده بود، اما نگرانی اصلی مربوط به ماههای آینده است؛ زیرا مشخص نیست در صورت تداوم شرایط فعلی، مواد اولیه مورد نیاز تولید از چه مسیری و با چه هزینهای تأمین خواهد شد.
سهم بالای مواد اولیه در قیمت تمامشده
یکی دیگر از چالشهای اصلی صنعت کفش، افزایش هزینههای تولید است. در سالهای اخیر رشد قیمت مواد اولیه، دستمزدها، هزینه حملونقل، انرژی و سایر هزینههای جانبی باعث شده بهای تمامشده تولید به شکل محسوسی افزایش پیدا کند.
این تولیدکننده کفش با اشاره به ساختار هزینهها میگوید حدود 50 درصد قیمت تمامشده یک جفت کفش مربوط به مواد اولیه است، 30 درصد به هزینههای نیروی انسانی اختصاص دارد و تنها 20 درصد به عنوان سود تولیدکننده در نظر گرفته میشود؛ آن هم در شرایطی که بسیاری از واحدها هنوز به سود واقعی دست پیدا نکردهاند و افزایش هزینهها بخش عمده حاشیه سود را از بین برده است.
به گفته وی، تولیدکنندگان ناچار شدهاند قیمت محصولات خود را حدود 40 درصد افزایش دهند، اما این افزایش قیمت نیز نتوانسته تمام هزینههای تحمیلشده به تولید را جبران کند.
قاچاق؛ رقیبی که همچنان در بازار حضور دارد
در کنار مشکلات تولید، فعالان صنعت کفش از تداوم قاچاق نیز گلایه دارند. هرچند طی سالهای گذشته اقدامات متعددی برای کنترل ورود غیرقانونی کالا انجام شده، اما تولیدکنندگان معتقدند همچنان حجم قابل توجهی از کفشهای خارجی از مسیرهای غیررسمی وارد بازار میشود.
عرب در این باره میگوید حتی در برخی موارد کفشهای قاچاق تحت عنوان کالاهای اسقاطی یا از مسیرهای مختلف وارد کشور شده و از طریق پلتفرمهای فروش کالا بهصورت رسمی به دست مصرفکنندگان میرسد.
به اعتقاد فعالان صنعت کفش، این وضعیت موجب شده بازار تولیدات داخلی کوچکتر شود و تولیدکنندگان در شرایطی که با افزایش هزینههای تولید مواجه هستند، برای فروش محصولات خود نیز با دشواری بیشتری روبهرو شوند.
رکود بازار در کنار افزایش هزینهها
بررسی وضعیت بازار کفش نشان میدهد صنعت کفش نیز مانند بسیاری از صنایع مصرفی با کاهش قدرت خرید خانوارها مواجه شده است. افزایش قیمتها موجب شده بخشی از تقاضای مصرفی به تعویق بیفتد و خانوارها خرید کفش را در اولویتهای پایینتری قرار دهند.
در چنین شرایطی تولیدکنندگان از یک سو با رشد هزینههای تولید و از سوی دیگر با محدودیت بازار فروش روبهرو هستند؛ وضعیتی که تداوم آن میتواند بر سرمایهگذاری، اشتغال و ظرفیت تولید این صنعت اثرگذار باشد.
کارشناسان معتقدند حل مشکلات صنعت کفش نیازمند مجموعهای از اقدامات همزمان است؛ از اصلاح نظام تخصیص مواد اولیه و تسریع در تأمین ارز گرفته تا حمایت از صادرات، مقابله مؤثر با قاچاق و ایجاد ثبات در بازار مواد اولیه. در غیر این صورت، صنعتی که هزاران نفر بهصورت مستقیم و غیرمستقیم در آن مشغول فعالیت هستند، با چالشهای بیشتری در مسیر تولید و حفظ بازار مواجه خواهد شد.
انتهای پیام/