به گزارش خبرگزاری تسنیم از بوشهر، باوجود جایگاه راهبردی بوشهر در اقتصاد دریامحور کشور، شواهد و اظهارات رسمی مسئولان حوزه ساخت و توسعه راهآهن نشان میدهد پروژه راهآهن بوشهر، دستکم در برنامه اعلامی سالهای 1405 و 1406 ، در زمره اولویتهای اصلی وزارت راه و شهرسازی قرار نگرفته است.
علیرغم اهمیت راهبردی استان بوشهر به عنوان قطب انرژی کشور و دروازه تجاری ایران در سواحل جنوبی، این استان از فهرست اولویتهای ریلی دو سال آینده کشور حذف شده است. درحالی که طرحهای راهآهن در برخی استانها به عنوان پروژههای اولویتدار مورد توجه قرار گرفته است.
استان بوشهر نه تنها از شتاب توسعه ریلی عقب مانده، بلکه در برنامههای کوتاهمدت وزارت راه و شهرسازی نیز جایی ندارد. این عقبماندگی در شرایطی رقم میخورد که تکمیل کریدور ریلی بوشهر – شیراز – اصفهان میتواند تحول چشمگیری در حملونقل کالاهای اساسی، تسهیل صادرات و واردات از طریق بنادر استان و کاهش هزینههای لجستیکی کشور ایجاد کند.
به نظر میرسد نادیده گرفتن بوشهر در اولویتهای ریلی دو سال آینده، نه تنها خواست دیرینه مردم و فعالان اقتصادی این خطه را ناکام گذاشته، بلکه فرصتهای طلایی توسعه ترانزیت و تجارت در جنوب کشور را نیز به تأخیر خواهد انداخت.
عباس خطیبی، معاون ساخت و توسعه راهآهن شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حملونقل کشور، بهتازگی از «تمرکز ویژه بر چند پروژه مهم ریلی در سالهای 1405 و 1406 » خبر داده و تصریح کرده است که «هدفگذاری ما تکمیل و بهرهبرداری از حدود 850 کیلومتر خط ریلی تا پایان سال 1406 است.»
اهمیت این اظهارات فقط در عدد 850 کیلومتر نیست، بلکه در پروژههایی است که او بهطور مشخص بهعنوان محور تمرکز نام میبرد؛ از جمله خاش–ایرانشهر، چابهار–ایرانشهر به طول 325 کیلومتر، مبارکه–شهرکرد به طول 90 کیلومتر، کرمانشاه–خسروی با محوریت کرمانشاه–اسلامآباد غرب به طول 115 کیلومتر، زاهدان–یونسی در بخش بیرجند–یونسی به طول 270 کیلومتر و اتصال راهآهن سبزوار به شبکه ریلی به طول 48 کیلومتر در این فهرست بلندبالا نامی از راهآهن بوشهر وجود ندارد.
تجربه نشان داده است که در پروژههای زیرساختی، بهویژه طرحهای بزرگ ریلی، آنچه بهطور رسمی در اولویت قرار میگیرد، در تخصیص منابع، پیگیری مدیریتی، برنامهریزی زمانی و شتاب اجرا نیز دست بالا را پیدا میکند
ازاینرو وقتی مقام مسئول در سطح معاون ساخت و توسعه راهآهن، اولویتهای اجرایی دو سال آینده را با ذکر نام پروژهها اعلام میکند و بوشهر در میان آنها نیست، میتوان نتیجه گرفت که این پروژه فعلاً در سطح نخست تصمیمگیری اجرایی قرار ندارد. البته در سالهای اخیر بارها این مسئله مطرح شده بود که اتصال استان بوشهر به راهآهن سراسری جزو اولویتها قرار ندارد، اما هر بار مسئولان استانی اصرار داشتند که این مسئله گمانهزنیهای رسانهای است و بهزودی با تزریق اعتبارات لازم بالاخره انتظار دو دههای برای شنیده شدن سوت قطار در بوشهر به پایان میرسد.
البته باید یادآوری کرد که در زمان سفر وزیر راه به بوشهر در پاییز سال گذشته نیز بر همگان محرز شده بود که این پروژه هزینه بالایی دارد و تمایل و ترغیبی برای انجام آن در کوتاهمدت وجود ندارد.
این درحالی است که بوشهر به دلایل متعدد شایسته حضور در چنین فهرست اولویتهای ریلی است. این استان از یکسو به بنادر مهم و ظرفیتهای صادراتی و وارداتی متصل است و از سوی دیگر، بهواسطه استقرار صنایع بزرگ، زیرساختهای انرژی و نقش مؤثر در اقتصاد ملی، نیازمند اتصال مؤثر و پایدار به شبکه حملونقل ریلی کشور است.
شاید اکنون به دلیل محاصره دریایی نگاهها به سمت بنادر شمال سوق داده شده است اما دیر یا زود این وضعیت به پایان میرسد و کسی نمیتواند موقعیت خاص استان بوشهر را انکار کند.
راهآهن بوشهر میتواند هزینه حمل بار را کاهش دهد، پیوند بنادر با پسکرانه را تقویت کند، مزیت رقابتی تجارت دریایی را بالا ببرد و سهم استان را در شبکه لجستیکی کشور افزایش دهد. با این حال، آنچه امروز تعیینکننده است نه صرفاً اهمیت ذاتی یک پروژه، بلکه جایگاه آن در نقشه اولویتهای رسمی است. خود خطیبی نیز در همین چارچوب بر «تعیین تکلیف پروژههای نیمهتمام» و «تکمیل کریدورهای حملونقلی» تأکید کرده است؛ تعبیری که نشان میدهد وزارت راه و شهرسازی در شرایط فعلی، تمرکز خود را بر طرحهایی گذاشته که یا به مراحل اجرایی بالاتری رسیدهاند یا امکان بهرهبرداری از آنها تا پایان 1406 واقعبینانهتر است؛ بنابراین، اگرچه هیچکس نمیتواند ضرورت راهآهن بوشهر را انکار کند، اما بر پایه اظهارات رسمی موجود باید پذیرفت که این پروژه هنوز نتوانسته وارد سبد اولویتهای اعلامی دو سال آینده شود.
نویسنده: داود علیزاده از کارشناسان و فعالان رسانهای استان بوشهر
انتهای پیام/