به گزارش گروه امام و رهبری خبرگزاری تسنیم، حجتالاسلام دکتر احمد مبلغی عضو مجلس خبرگان رهبری و استاد حوزه و دانشگاه، در پی صدور پیام آیت الله سیدمجتبی خامنهای رهبر معظم انقلاب اسلامی، به مناسبت سالروز تشکیل اولین دوره مجلس شورای اسلامی، در یادداشتی با عنوان "احیای گفتمان وحدت ملی" نوشت:
"لازم است تکتک جانفدایانی که، دلشان برای اسلام و انقلاب یا استقلال و سربلندی ایران میتپد، از این پس، بیش از پیش، برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و بههمپیوسته ملّت، اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجّه و حتی موجّه را، به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند، و قولاً و عملاً، مظهر انسجام و یکپارچگی ملّت باشند، انشاءالله".
(بخشی از پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی)
آنگاه که کلام از مَشرق حکمت و مَشرَب دانش برمیخیزد، گویی نسیم روحنواز سحری است که بر گلشن جانها میوزد و غنچههای ادراک را میگشاید. پیام گهربار اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله سید مجتبی خامنه ای دامت برکاته، نه تنها آفاق رفیعی از اندیشه و راهبرد و رهنمود را بر دیدگان جان ملت و مسؤولان میگشاید، که هر یک از فصول آن، خود دفتر گشادهای است از حکمت و معرفت که واکاوی و تأمل مدید میطلبد.
اینک، در نگاشتهی پیشکش، باب زرّین وحدت را که یکی از درخشانترین ابواب این پیام پرمغز است، به ترازوی باریکبین تحلیل و تعمق مینهیم تا سرِّ این یگانگیبخشی و جانمایهی آن مهرآیین را، که قوام هستی جامعه در گرو آن است، به عمق جان درک کنیم و از چشمهسار زلال آن بهره برگیریم.
این فصل از پیام را به حق، «احیای گفتمان وحدت» میباید نام نهاد؛ احیایی که نه تنها در ساحت اندیشه و عرصهی سخن، که در بازآفرینی الفاظ و نوسازی ادبیات به صورت ویژه جلوهگر میشود؛ ادبیاتی که رسالت خطیر حمل بار گران انسجام ملی و قوام پیوستگی مردمی - اسلامی را بر دوش دارد.
این بازآفرینی در پیام، توانایی آن را داراست که ادراک همگانی و احساس مشترک جامعه را به اوجی فراتر از پیش، فراز آورد؛ تا همدلی قلوب با همفهمی عقول، و حس مسئولیت با همسویی افقهای دید، پیوندی ناگسستنیتر و قرابتی کارامدتر یابند.
اکنون، جلوهها و نمودهای این بازآفرینی را چنین میتوان بر قلم آورد:
1. تفکیک اختلاف موجه و غیر موجه:
این تفکیک، از دقیق ترین ظرافت های پیام است.
در نگاه های اولی، اختلاف را حق یا ناحق، صواب یا خطا پندارند؛ لیکن این پیام، در این آستان درنگ نمی کند؛ بلکه چنین می آموزد که حتی نزاعی که پشتوانه استدلال، آن را گواه است، چون از حد خویش درگذرد و به ساحت جدال و فرسایش بنیان اجتماع کشیده شود، دیگر در خدمت اسلام و انقلاب و سرفرازی ایران زمین نخواهد ماند.
هنر نزیستن در غبار تنازع، شکوه بزرگ یک ملت است؛ و این، یعنی رواست که تفاوت ها در ساحت اندیشه و سلیقه بماند تا جوانه بزند و میوه دهد، نه آنکه در میدان ستیز، تیشه بر ریشه جمع فرود آورد.
در این طریق، آن نگاه نافذ و اندیشه بلند امام خمینی (قدس سره) خود چراغ راه است. وی بر این باور استوار بود که ادله وجوب جمع شتات و زدودن پراکندگی، هرگز در محکمه رصین فقاهت، محکوم ادله دیگر نمیگردد و رتبه فروتر نمییابد؛ بلکه وحدت و رفع تفرقه، از امهات و عظایم شریعت است که فراتر از دسترس حکومت ادله دیگر، در جایگاه صدارت نشسته است.
دقیقا این سخن رهبری "... و حتی موجّه را، به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند" ذیل این منطق فقهی رصین در مکتب امام خمینی، اصابت و معنای دقیق خود را باز می یابد.
از این منظر، وحدت را باید گوهری برتر و قاعدهای مادر دانست که دیگر خیرات اجتماعی، در پناه سایهسار آن قوام میگیرند.
امام خامنه ای، قائد شهید امت (قدس سره) نیز بهویژه در مقطع اخیر حیات مبارک خویش، بارها و به تأکید، انگشت اشارت بر همین حقیقت گرانسنگ مینهادند و آحاد ملت و متصدیان امور را به حراست از حریم وحدت ملی و اسلامی فرا میخواندند.
2. هم نواسازی انگیزه های درونی با اهداف کلان هم افق:
از دیگر لطافت های درخور تامل این پیام آن است که کثرت انگیزه ها را در خدمت ایران اسلامی، به میدان تزاحم و تعارض نمی کشاند، بلکه آنان را به آیین هم آوایی می نشاند. به جای آنکه هر شوقی، عَلَمی جدا برافرازد و هر دلی قبله ای دیگر گیرد، همه را در امتداد یکدیگر می چیند؛ چنان که اختلاف مبادی در قبال ایران سربلند، به پراکندگی مقاصد نینجامد.
آنجا که سخن از دل هایی می رود که برای اسلام و انقلاب می تپد، و نیز از دل هایی که دغدغه استقلال و سربلندی ایران دارند، با تعبیری رو به رو هستیم که در ذات خود وحدت زاست.
در اینجا آن یا، نشانه جدایی و دوگانگی نیست. پلی است برای هم نشین کردن دلبستگی هایی که ممکن است در ذهن های شتاب زده، مایه تعارض پنداشته شوند.
بدین منوال، شالوده این کلام، سرمایههای عاطفی و اخلاقی جامعه را در تار و پود هم میتند و از گونهگونی انگیزهها، افقی واحد و همسو پدید میآورد.
3. گستردن دامنه مفهوم جانفدایان:
واژهی نوظهور "جانفدایان ایران" که در اقلیم زبانی ملت انقلابی ایران در جنگ تحمیلی سوم جوانه زده است، در بافت این پیام، معنایی فراختر مییابد. دیگر تنها بازتابدهندهی غریو رشادت در میدان کارزار مستقیم با دشمن نابکار نیست؛ بلکه افزون بر آن به مرتبه یک «میثاق وجودی مدام در برابر نظام سلطه جهانی» برکشیده میشود تا به وحدت جامعه، روحی یگانه و قامتی استوار ببخشد.
4. وحدت قول و عمل:
وحدت آنگاه اعتبار می یابد که هم در گفتار راست آید و هم در کردار.
اگر زبان ها مردم را به هم فراخواند و کردارها آنان را از هم براند، سخن از معنا تهی می شود و شعار به جای شعور می نشیند.
{كَبُرَ مَقْتًا عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ}
(نزد خداوند بسیار گران و ناپسند است که سخنی بگویید که خود به آن عمل نمی کنید)
گفتمان بالنده بر آرایش واژه ها تکیه نمی کند؛ بلکه در پی آن است تا میان کلام و عمل پیمانی از صداقت برقرار شود، تا وحدت از مرتبه ادعا به مقام واقعیت برسد.
باید آگاه بود که هرگاه میان حریم سخن و ساحت کردار شکافی پدید آید و قول و فعل در ترازوی حقیقت همسان ننشینند، آن ارزش والا که موضوع کلام است دستخوش استهلاک و فرسایش می گردد. و این فرسایش، آفت اعتماد است و رخنه در بنیان سرمایه اجتماعی.
این قاعده در اقلیم وحدت با ظرافتی بس شکننده و پرواضح همراه است. وحدت چونان بلوری است گرانبها و در عین حال نازک بنیاد که هر گسست در مسیر همسویی می تواند آرامش آن را به تلاطم افکند و بر پیکره این میثاق ملی ترکی عمیق و جبران ناپذیر پدید آورد.
این پیوند میان «وحدت کلامی» و «وحدت کرداری» در این پیام، یک فرایند متعالی است؛ تحولی عظیم است در متن روابط و مناسبات اجتماعی، این وحدت، نه یک مفهوم ایستا، که یک شدن مداوم است.
انتهای پیام/