به گزارش خبرنگار حوزه و روحانیت خبرگزاری تسنیم، در پیشینه ایرانیان، تعارضی میان ایران و اسلام وجود نداشت ولی در سالهای اخیر شاهد هستیم که عدهای دانسته یا نادانسته، ایران و اسلام را دو جزء ناهمساز میپندارند و مدعیاند که برای آبادانی و سربلندی ایران باید اسلام را فروگذاشت و به آیین شاهنشاهی گروید؛ در این بین تلاش دارند که میان تاریخ ایران و اسلام و مفاخر آنها نیز تفکیک قائل شوند تا جایی که حتی علما و اندیشمندان و ادبا را غیرمذهبی و غیرشیعه معرفی میکنند.
کتاب «بوسه بر خاک پی حیدر(ع)» که در اواخر دهه هفتاد به قلم مرحوم حجتالاسلام علی ابوالحسنی(منذر) نگاشته شده است، با جامعیتی که دارد میتواند پاسخی در خور برای این عده باشد؛ بحثی در ایمان و آرمان فردوسی و پرتوگیری شاهنامه از قرآن و احادیث معصومین(ع) همراه با نقد نظریات و آرای برخی از شاهنامهپژوهان معاصر، به طور خلاصه بیانگر محتوای کتاب است.
در دیباچه کتاب، طرح مسأله و ضرورت بحث از فردوسی مطرح شده است و در ادامه در قالب 14 بخش، عناوینی چون حماسهسرایی که خود حماسهساز شد، اسلامستای نه اسلامستیز، گِل از چهره مهتاب فروشوییم، فردوسی، پیرو استوار رسول(ص)، جمال لفظ و کمال مضمون، مردی درست به قواره تمدن اسلامی، تابش آفتاب قرآن و عترت(ع) بر آفاق شاهنامه، جامی از چشمه خورشید، دیپاچه شاهنامه؛ برگی زرین از کلام و حکمت شیعی، شهرت فردوسی به تشیع در طول تاریخ، هجونامه؛ نوای مظلومیت از نای فردوسی، تشیع و شاهنامه؛ سرنوشت یکسان در تاریخ ایران و ابیات مدح خلفا در شاهنامه؛ اصیل یا الحاقی؟ تبیین شده است.
در واپسین بخش کتاب نیز پنج ضمیمه با عناوین «پورداود؛ قصه یک استحاله»، «نیما یوشیج؛ طعنه بر سیمرغ»، «چالش با محمود شیرانی»، «تحریف متون و مصادر کهن، توطئهای مستمر بر ضد مذهب اهلبیت(ع)» و «رفض و رافضی، نامی مستعار برای تشیع اثنی عشری» شرح داده شده است.
خبرنگار: زهرا شریعتی
انتهای پیام/