به گزارش خبرگزاری تسنیم، فصل آینده برای کسانی که از نوستالژی لذت میبرند، هیجانانگیز خواهد بود: کاونتری سیتی پس از 26 سال به لیگ برتر بازگشته است؛ هواداران بوندسلیگا میتوانند بار دیگر شالکه افسانهای را تحسین کنند؛ در ایتالیا، فرانسه و اسپانیا، هرچند فصلهای عادی لیگهای برتر هنوز ادامه دارد، باشگاههای بزرگی نیز برای صعود رقابت میکنند: پالرمو، سنتاتین، دپورتیوو لاکرونیا و مالاگا؛ تیمهایی که هواداران زیادی برایشان دلتنگ شدهاند.
بیایید نگاهی دقیقتر به دپورتیوو بیندازیم. اگر دستکم 30 سال دارید، احتمالاً رسیدن سوپر دپور به نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا در فصل 04-2003 را به یاد میآورید؛ همان فصلی که شاهد بازگشت تاریخی آنها بودیم: بازگشتی از شکست 4 بر یک برابر میلان با پیروزی 4 بر صفر. هواداران قدیمیتر نیز حتماً قهرمانی دپور در سال 2000 و آن قهرمانی از دست رفته شش سال پیش از آن را که با از دست رفتن یک پنالتی در دقایق پایانی روز سرنوشتساز رقم خورد، به خاطر دارند.
اکنون این باشگاه، پس از هشت سال دوری و چندین سقوط پیاپی از جمله سقوط به دسته سوم به لالیگا بازگشت.
پیش از پرداختن به دپورتیووی امروز، باید بدانیم چگونه به این نقطه رسید. افت تدریجی این تیم پس از فصل قدرتمند 04-2003 آغاز شد. دپور پنج سال در جمع سه تیم برتر باقی ماند اما سپس در مشکلات مالی فرو رفت. حتی فروش روی ماکای فوقگلزن به بایرنمونیخ و آلبرت لوکه، وینگر اسپانیایی به نیوکاسل که هر کدام حدود 20 میلیون یورو نصیب باشگاه کردند، نتوانست اوضاع را به طور جدی بهبود دهد. ستارههای دیگری نیز جدا شدند و خریدهای جدید توان جایگزینی آنها را نداشتند.
در سال 2009، در یک نشست خبری از میگل آنخل لوتینا، مربی گالیسیها خواسته شد ترکیب تیم را برای بازی پیشرو اعلام کند. او با شوخی نامهایی از سالهای درخشان گذشته را بر زبان آورد: دوناتو، دیالمینا، ماکای و دیهگو تریستان. کمتر از یک دهه از قهرمانی گذشته بود و تنها چیز باقیمانده، نوستالژی بود.
تا فصل 11-2010، دپورتیوو همچنان تیمی میانهجدولی بود و هیچگاه پایینتر از رتبه سیزدهم قرار نگرفت اما سپس به رتبه هجدهم سقوط کرد. آنها تیمی ناپایدار شدند؛ دو بار به سرعت به لالیگا بازگشتند اما دوباره سقوط کردند. در ژانویه 2013، باشگاه گالیسیایی حتی اعلام ورشکستگی کرد و اذعان داشت که قادر به بازپرداخت بدهیهایش نیست. بدهی باشگاه در مقطعی به حدود 160 میلیون یورو رسیده بود.
پس از کنارهگیری آگوستو لندویرو که 26 سال رهبری باشگاه را بر عهده داشت، دپورتیوو اعلام کرد: دلیل اصلی ورشکستگی ما، مدیریتی است که از واقعیت فاصله داشت. بدهیها و سرمایهگذاریهای نامتناسب هیچ همخوانی با وضعیت مالی واقعی ما نداشت.
باشگاه حتی مدتی تحت مدیریت موقت قرار گرفت. آنها چگونه میتوانستند به کسب نتایج مناسب فکر کنند؟ آنها فقط باید زنده میماندند و دپور این کار را انجام داد: تا فصل 18-2017 پنج سال پیاپی در لالیگا باقی ماند. بله، آنها دائماً برای بقا میجنگیدند اما با این حال اغلب از رقبای سقوطکننده خود پیشی میگرفتند:
فصل 15-2014: به لطف تساوی مقابل بارسا در هفته پایانی (تبدیل باخت 2 بر صفر به تساوی 2-2)، در جایگاهی برابر با ایبارِ سقوطکرده قرار گرفتند؛ تساوی که بر اساس قوانین تایبریک تعیین شد.
فصل 16-2015: با چهار امتیاز اختلاف نسبت به رایو وایکانو در رتبه هجدهم در لیگ ماندند و البته یکی از سنگینترین شکستهای تاریخ باشگاه را تجربه کردند: شکست 8 بر صفر برابر بارسلونا، جایی که لوئیس سوارس چهار گل زد.
فصل 17-2016: تا هفته سیوهفتم در رتبه هفدهم قرار داشتند، اما با پیروزی 3 بر صفر برابرلاس پالماس در حال سقوط به رتبه شانزدهم صعود کردند.
سال 2018 آخرین سال حضور دپورتیوو در لالیگا بود. در آن فصل، سه مربی هدایت تیم را بر عهده گرفتند. کلارنس سیدورف که دوران مربیگریاش رو به پایان بود، پس از شکست 7 بر یک برابر رئال مادرید و باخت 5 بر صفر برابر رئال سوسیداد منصوب شد. در ادامه نیز تیم تحت هدایت این اسطوره میلان در 16 بازی پایانی تنها دو پیروزی دیگر کسب کرد و اختلاف سه امتیازی با منطقه سقوط را به فاصله 14 امتیاز رساند.
نکته جالب: فدریکو والورده 18 ساله نخستین تجربه خود در سطح اول فوتبال اسپانیا را در همان دپورتیوو پشتسر گذاشت. پس از آنکه او منچسترسیتی را در مرحله یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا 26-2025 شکست داد، سیدورف به همه یادآوری کرد که در واقع او کسی بوده که این بازیکن همهکاره اروگوئهای را کشف کرده است: من زمانی مربی والورده بودم که تازه به سن قانونی رسیده بود. در 15 دقیقه اول تمرین از دستیارم پرسیدم: این یارو کیست؟ و وقتی جواب را شنیدم گفتم: او را برای بازی بعدی در ترکیب اصلی میگذاریم و بعداً تکلیف بقیه شماره مهاجمان را روشن میکنیم. استعدادش آشکار بود.
مشکل اینجاست که فده فقط 203 دقیقه زیر نظر کلارنس بازی کرد. از این مقدار، تنها دو بازی را از ابتدا آغاز کرد، چهار بار به عنوان بازیکن تعویضی وارد میدان شد، هفت بازی را به دلیل مصدومیت از دست داد و در سه بازی در فهرست بود اما هرگز بازی نکرد. سیدورف واقعاً پایدار نماند.
دپور چهار سال در میان تیمهای نیمهحرفهای ضعیف گرفتار بود. بخشی از این وضعیت به ماجرای جنجالی دوران کرونا برمیگشت. بازگشت سنتی دپورتیوو تقریباً یک سال بعد رخ داد؛ اما آنها در فینال پلیآف برابر مایورکا شکست خوردند. فصل بعد، سقوط ادامه یافت. تیم نه به لالیگا صعود کرد، نه در دسته دوم باقی ماند، بلکه به پریمرا فدراسیون سقوط کرد!
در آن زمان، ویروس کرونا بیداد میکرد. دپور در حال غرق شدن بود اما این امکان را داشت که در روز تعیینکننده مسابقات نجات یابد. قرار بود تمام بازیها همزمان برگزار شود اما فوئنلابرادا با بیتوجهی به محدودیتها و بدون اطلاعرسانی، پزشک و چند بازیکن بیمار خود را به بازی خارج از خانه مقابل دپورتیوو نیاورد. با ورود آنها به گالیسیا موج گستردهای از ابتلا میان اعضای تیم و کارکنان شکل گرفت.
برای حفظ یکپارچگی رقابتها منطقی بود کل دور مسابقات به تعویق بیفتد اما تنها یک بازی، آن هم مسابقه فوئنلابرادا، جابجا شد. در نهایت، پیروزی دپورتیوو تنها یک تشریفات بود: سلام بر نخستین سقوط به دسته سوم در 30 سال گذشته. فرناندو ویدال، رئیس دپورتیوو از خشم میجوشید: این یک اشتباه جدی از سوی فدراسیون و لیگ است. ما این پرونده را به بالاترین مقامات میبریم. اصل برابری رعایت نشده است. من نمیپذیرم که ما سقوط کرده باشیم. این یک تقلب تمامعیار بود.
جالب اینکه فوئنلابرادا اخیراً به دسته پنجم سقوط کرده است؛ خبری که هواداران دپورتیوو احتمالاً با لبخند تلخی آن را شنیدهاند اما تیم محبوبشان نیز چندین سال در ردههای نیمهحرفهای گیر افتاده بود.
خروج از باتلاق لیگ 40 تیمی پریمرا فدراسیون آسان نیست. دپورتیوو چهار سال در آنجا تقلا کرد و عمدتاً به لطف بازگشت لوکاس پرس جان گرفت. آن افسانه را به خاطر دارید؟ مهاجمی که در سال 2015 با مبلغ 1.5 میلیون یورو پس از یک قرارداد قرضی 1.2 میلیون یورویی از پائوک خریداری شد و تنها یک سال بعد با 20 میلیون یورو راهی آرسنال شد! در سال 2023 پرز برای کادیز بازی میکرد و میخواست به زادگاهش، دپورتیوو بازگردد تا تیم را به دسته دوم برگرداند.
باشگاه اسپانیایی برای انتقال او یک میلیون یورو میخواست. دپورتیوی بحرانزده چنین پولی نداشت اما لوکاس که نمیخواست داستانش نیمهتمام بماند، نیمی از مبلغ را از جیب خودش پرداخت کرد! حرکتی کاملاً قهرمانانه. او در نخستین تلاش موفق به صعود نشد اما در فصل دوم با 15 گل و 19 پاس گل در 33 بازی، از جمله سه گل در فینال پلیآف مقابل کاستِلیون (برد مجموع 6-3)، نقشی حیاتی ایفا کرد.
داستان آنها احتمالاً میتوانست ادامه یابد، اما در زمستان 2025 لوکاس ناچار شد لاکرونیا را ترک کند و راهی پیاسوی شود. والدین او که در کودکی حضانتش را به پدربزرگ و مادربزرگ سپرده بودند، پس از ثروتمند شدنش برای دریافت نفقه فرزند به دادگاه رفتند. این روند طولانی لوکاس را فرسوده کرده بود و او حمایتی را که از دپورتیوو نیاز داشت، دریافت نکرد. در هلند اما این حمایت به او ارائه شد.
پرس تنها در سه بازی برای پیاسوی بازی کرد و اکنون به کادیز کمک میکند تا در لیگ دسته دوم بماند. در همین حال، دپورتیوو یک قدم تا بازگشت به لالیگا فاصله دارد! این تیم با حضور «دییونگ جدید آرسنال»، «آگاچوف اسپانیایی» و استعدادی که توجه فابرگاس را جلب کرده، در آستانه یک صعود بزرگ ایستاده است.
گالیسیاییها فصل گذشته در رتبه پانزدهم قرار گرفتند. اکنون، با یک بازی باقیمانده تا پایان فصل پس از ریسینگ در جایگاه دوم هستند و مستقیم به لالیگا صعود کردند.
در 20 بازی سال 2026، این تیم فقط سه بار شکست خورده است. افزون بر این، از ابتدای ماه مارس تاکنون شکستناپذیر بودهاند. ارزش کل فهرست دپورتیوو 54 میلیون یورو است. این رقم دومین ارزش بالای لیگ دسته دوم به شمار میرود، به این معنا که تیم جایگاه خود را حفظ کرده است. اگرچه تقریباً نیمی از این ارزش متعلق به ارمی است، اما تیم توسط آنتونیو هیدالگو 47 ساله هدایت میشود. جالب اینکه او دستیار پیشین آندونی ایرائولا، ستاره بورنموث بوده است و این دو با هم برای توسعه AEK لارناکا همکاری کرده بودند.
هیدالگو به عنوان سرمربی تیم متوسط سابادل را پس از پنج سال دوری به لیگ دسته دوم رساند. بله، او بلافاصله سقوط کرد اما این واقعیت چیزی از آن موفقیت کم نمیکند. او همچنین در آکادمی سویا و هوئسکا کار کرده است. این نخستین فصل حضور آنتونیو در دپورتیوو است و صرفنظر از نتیجه لیگ، او با توجه به کسب رتبه پانزدهم باشگاه در فصل گذشته به موفقیت رسیده است.
صعود دپورتیوو به لالیگا نه تنها از جنبه نوستالژیک جذاب است. نخست اینکه، از دربی گالیسیایی آنها با سلتاویگو لذت خواهیم برد؛ رقابتی تلخ که نزدیک به یک قرن قدمت دارد. دوم اینکه، ورزشگاه ریازور دپورتیوو فضای فوقالعادهای دارد: حتی در لیگ برتر هم این ورزشگاه به طور میانگین بیش از 23 هزار تماشاگر را در خود جای میدهد؛ رقمی بیشتر از میانگین تماشاگران خانگیِ 9 تیم از تیمهای لالیگا. باشگاهی با چنین تاریخی نباید در حاشیه بماند.
در جدول ردهبندی 22 تیمی لالیگا 2 که دو تیم اول و دوم آن مستقیماٌ به لالیگا صعود میکند، تیمهای رسینگ با (79 امتیاز) و دپورتیوو لاکرونیا (77 امتیاز) صعود خود را قطعی کردند. تکلیف سومین تیم صعود کننده نیز پس از انجام بازیهای پلیآف میان تیمهای سوم تا ششم جدول مشخص خواهد شد.
انتهای پیام/