به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، در شبهایی که خیابانهای میهن، شاهد گامهای استوار مردمی است که عکس رهبر شهید و قهرمانانشان را به سینه چسباندهاند، «روز ملی اهدای عضو» معنایی متفاوت یافته است.
این گزارش روایتی است از پیوند ایثار در جبههها با ایثار در بیمارستانها، مسیری که با فتوای تاریخی امام (ره) گشوده شد و امروز با خون پاک شهید «توحید مهرپور» تداوم یافته است.
در موج هشتاد و دوم حضور مردم در خیابان، مردم شهیدپرور شهر رشت آمدهاند تا یاد مقتدای شهیدشان را زنده نگه دارند و به جهانیان نشان دهند ایستادهاند بر سر پیمان، اما در کنار این حماسه سیاسی و مذهبی، حماسهای انسانی در جریان است، روز ملی اهدای عضو در تقویم امسال، با حماسه ملی حضور گره خورده تا پیام «زندگی میبخشم» را به «جان فدای رهبر» پیوند بزند.
شهید «توحید مهرپور» که این روزها نامش در کنار دیگر شهدای مدافع وطن میدرخشد، نمونه اعلای این پیوند است، او که جانش را در طبق اخلاص گذاشته بود، با مرگ مغزی، آخرین مأموریت خود را به سرانجام رساند: «اهدای عضو».
وقتی به چهرههای مصمم مردم در این تصاویر نگاه میکنیم، میبینیم که برای این ملت، ایثار مرزی ندارد، اگر روزی در سنگر دفاع مقدس یا دفاع از حرم جان میدادند، امروز با اهدای پارههای تن، از آرمان «ایران قوی» صیانت میکنند.
اما این فرهنگ حیاتبخش، از کجا آغاز شد؟ پاسخ را باید در میان دیوارهای آجری جماران جستجو کرد، 37 سال پیش، 31 اردیبهشت 1368، روزی بود که بنبستهای فقهی و تردیدهای پزشکی، با یک خط نورانی از قلم روحالله شکسته شد.
آن روزها، مرگ مغزی پایان قطعی همهچیز تلقی میشد و هزاران بیمار نیازمند پیوند، در انتظار معجزهای بودند که راهی به سوی نجات بیابند، دکتر ایرج فاضل، با دلی نگران، نامهای به امام امت نوشت و از رنج جانکاه این بیماران و اعضایی که زیر خاک میرفتند، سخن گفت.
امام خمینی (ره) با همان بصیرت علوی و نگاه انسانی، کمتر از نیم ساعت پس از طرح موضوع، فتوای جواز پیوند اعضا را صادر کردند. این فتوا، جرقهی انقلابی در پزشکی ایران و خاورمیانه بود که ثمره آن، امروز در زندگی دوباره هزاران ایرانی جاری است، 31 اردیبهشت 1368، نقطهی عطفی در تاریخ پزشکی و مذهب در ایران بود.
امام خمینی (ره) با شجاعتی که مختص رهبران الهی است، با درک دقیق از شرایط زمانه، راه را برای علمی گشودند که جان هزاران نفر را در دهههای بعد نجات داد، آن فتوا، ریشه تمام کارتهای اهدای عضوی است که امروز در جیب جوانان این مرز و بوم است. فتوایی که ثابت کرد اسلام، دین زندگی و بنبستشکنی است.
امروز در خیابانها، وقتی مردم عکس شهید توحید مهرپور را در کنار رهبر شهیدشان میبینند، متوجه میشوند که قهرمان یعنی کسی که حتی نفسهایش را هم به هموطنش هدیه میدهد. مهرپور با اهدای کبد و کلیههایش، در واقع در بدن چندین ایرانی به زندگی بازگشت.
حماسه حضور مردم در این شبها، پیامی روشن برای جهان دارد: «ما از مرگ نمیترسیم، چرا که آموختهایم چگونه مرگ را به آغاز زندگی تبدیل کنیم.» صفهای ثبتنام اهدای عضو، کم از صفهای اعزام به جبهه ندارد، در فضای سنگین این روزهای بیمارستانها، خانوادههایی را میبینیم که با اقتدا به صبر زینبی، از عزیز جوانشان میگذرند. شهید مهرپور با ایثار ماندگارش، به نماد «روز ملی اهدای عضو» تبدیل شده است. او نشان داد که، حتی در لحظه رفتن هم به فکر سلامت جامعه است.
مردم با دیدن عکسهای این شبهای حماسی، بیش از پیش به پیوند اعضا به عنوان یک «عمل جهادی» نگاه میکنند، شهید توحید مهرپور، که تصویرش امروز زینتبخش تجمعات مردمی است، ثمره شجره طیبهای است که امام غرس کرد، او که در رکاب رهبر شهیدش مشق شهادت میکرد، با مرگ مغزی در راه خدمت، وصیتنامهاش را با اهدای اعضایش امضا کرد.
وقتی نگاه مصمم پیر و جوان گیلانی را میبینیم که پرچم مقاومت را در کنار عکسِ شهید اهدای عضو برافراشتهاند، درمییابیم که ایثار در ایران، یک زنجیره ناگسستنی است، از جبهههای نبرد تا راهروهای بیمارستان، هدف یکی است: سربلندی ایران.
خانوادههای ایثارگر اهدای عضو، امروز در میان مردم با عزت و احترام مضاعف دیده میشوند. آنها مادران و پدرانی هستند که پارهی تنشان را به خاک نسپردند، بلکه در کالبد ایران عزیز سپردهاند تا ایرانی بماند، فتوای جماران، راه را برای علمی گشود که امروز ایران را در رتبههای نخست پیوند عضو جهان قرار داده است. اما آنچه به این علم جان میدهد، روح ایثارگری است که در رگهای جوانانی چون توحید مهرپور جریان دارد.
ما در این شبها آموختیم که رهبر شهیدمان، ملتی را تربیت کرده است که نه تنها برای آرمانهایشان جان میدهند، بلکه برای برادر و خواهر هموطنشان، از چشم و قلبِ خویش هم میگذرند. این است معنای حقیقی «امت واحده».
ما امروز مدیون آن لحظهای هستیم که قلم امام بر کاغذ چرخید و فتوای حیات را نوشت. و مدیون جوانانی چون مهرپور هستیم که آن فتوا را با ایثار خود معنا کردند، ایران 1405، در تلاطم سوگ و حماسه، محکمتر از همیشه نفس میکشد. چرا که قلبی که در سینه ایران میتپد، قلب شهیدانی است که هرگز نمیمیرند. این است میراث سرخ ایثار در دیار عاشقان، گیلان.
گزارش از: سارا ناصری
انتهای پیام/