به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، تاریخ معاصر ما بارها به چشم خود دیده که در بزنگاههای سخت و تندبادهای حوادث، روایتهای متفاوتی از ایستادگی خلق میشود؛ اما بیشک حماسیترین و سرنوشتسازترین این فصلها، همین جنگ اخیر و رویارویی مستقیم با جبهه استکبار به سرکردگی آمریکا و اسرائیل است. با شروع این نبرد و هجوم همهجانبه دشمن به امنیت و مرزهای این خاک، انگار نفسی تازه در روح این ملت دمیده شد و یک واژه کلیدی، شناسنامه تکتک ایرانیان را بازتعریف کرد؛ مسئولیت اجتماعی. در این روزهای پرالتهاب، تماشای مردمی که با هر عقیده و نگاهی به خیابانها میآیند، نشانهای از یک درک عمیق جمعی است. امروز دیگر کسی منتظر بخشنامه، دستور یا فراخوان اداری نمانده؛ انگار این مسئولیت اجتماعی برای هر ایرانی، از هر صنف، مذهب و سن و سالی، به یک تکلیفی عینی، ملی و شرعی بدل شده است. پیر و جوان، دانشگاهی و بازاری، همهوهمه خود را در برابر آجر به آجر این خانه مسئول میبینند و خیابانها به پویاترین سنگرهای پشتیبانی، همدلی و اعلام انزجار از دشمن تبدیل شدهاند تا هرکس هر آنچه در توان دارد، برای دفاع از وطن به میدان بیاورد.
اما در میان این غوغای حضور و در روزگاری که شبیخون و تهدیدهای دشمن نهتنها خاک، بلکه آرامش روانی جامعه را نشانه رفته، یک صنف و نگاه، نقشی بیبدیل، خطشکن و ماندگار ایفا کرد. در گزارش امروز میخواهیم سراغ کسانی برویم که حنجره، اعتبار و جان خود را وقف این مسئولیت اجتماعی کردهاند؛ مداحان از همان روز اول این نبرد، بیهیچ درنگ و عافیتطلبی به میدان آمدند. آنها در این برهه حساس، تنها به مرثیهسرایی بسنده نکردند، بلکه بهدرستی فهمیدند در زمانهای که کشور با تمام وجود درگیر یک جنگ تمامعیار رسانهای و نظامی است، هنر و صدای آنها باید پیشقراول حماسهسازی، وحدتآفرینی و ایجاد انگیزه باشد. آنها پشت تریبونها و در میانه خیابانها و میدانهای شهر، کلمات و شور حسینی را به سلاحی کاری برای بیداری، مقاومت و دفاع از کیان ایران تبدیل کردند.
مداحان با حضور خطشکن خود در صفوف مقدم این نبرد تاریخی با آمریکا و اسرائیل، روح حماسه عاشورایی را در رگهای دفاع از ایران جاری کردند. صدای حماسی آنها، شور وطندوستی و غیرت دینی را در دل جوانان و مدافعان امنیت شعلهور میسازد و به پشتوانهای محکم برای روحیهبخشی به رزمندگان خطوط نبرد تبدیل شده است. این گزارش، روایتی زنده از همان غیرت و تکلیفی است که در برابر تهدیدهای دشمن، اجازه نخواهد داد حتی یک وجب از خاک این مرزوبوم مورد تعدی دشمن قرار گیرد؛ روایتی از قابهای ماندگار و ایستادگی ستایشگرانی که با گرهزدن مسئولیت اجتماعی به عشق اهلبیت (ع)، پا به این میدان سرنوشتساز گذاشتند تا با طنین نوحهها و حماسههای روزآمدشان، راهنمای ما در صیانت از هویت، اقتدار و خاک ایران باشند.
وحدت در زیر سهرنگ پرچم
بزرگترین ویژگی جبهه فرهنگی و مذهبی ایران در مواجهه با تهدیدهای خارجی، تجلی همان مفهوم والایی است که بارها در کلام بزرگان بر آن تأکید شده است: «تنها یکپارچگی و همصدایی است که کشور را در برابر شبیخون و هجوم دشمنان متحد نگاه میدارد.» در نبرد اخیر و رویارویی مستقیم با جبهه استکبار به سرکردگی آمریکا و اسرائیل، این حقیقت درخشان یکبار دیگر در پهنه آیینهای مذهبی و تریبونهای هیئت به نمایش درآمد.با آغاز این نبرد، جبهه رسانهای هیئت یکپارچه به خط شد و تمامی صداهای ماندگار و چهرههای شاخص این عرصه بدون هیچدرنگی صفآرایی کردند. از بزرگترها و پیرغلامان این میدان گرفته تا نسل جدید ستایشگران، همهوهمه پایکار آمدند؛ نامهای پرآوازهای چون محمدرضا طاهری، عبدالرضا هلالی، حسین طاهری، حنیف طاهری، محمدحسین پویانفر، مهدی رسولی و... از همان روزهای نخست با تمام ظرفیت و اعتبار خود به میدان آمدند تا تریبون هیئت را به سنگر اول پایداری و ثبات قدم جامعه تبدیل کنند. این حضور همهجانبه و پویای مداحان، فارغ از هرگونه مرزبندی، تصویری کمنظیر از مسئولیت اجتماعی را خلق کرد؛ میدانی که در آن، پیر و جوان شانهبهشانه هم ایستادند.
طبیعی است در فضای داخلی یک جامعه، تفاوت دیدگاه، مواضع انتقادی و گلهمندیهای اجتماعی یا سیاسی وجود داشته باشد. در صنف مداحان نیز در تمام این سالها شاهد چهرههایی بودهایم که در بسترهای مختلف، لحن و موضعی انتقادی نسبت به برخی روندهای اجرایی یا ساختاری داشتهاند؛ تریبونهایی که گاه صدای گلههای مردم میشدند و رویکرد متفاوتی را پیشمیگرفتند. نامهایی چون حمید علیمی یا جواد مقدم از جمله چهرههایی هستند که مخاطبان مذهبی، آنها را با روحیهای مستقل، صریح و گاه منتقد نسبت به برخی فضاها میشناسند. اما بیداری و اصالت یک جریان فرهنگی درست در همین بزنگاهها عیار میخورد؛ زمانی که پای خاک، نام ایران و امنیت مرزها به میان میآید، تمام خطکشیهای جناحی، مواضع انتقادی و تفاوتهای فکری رنگ میبازند.
حمله دشمن به خاک کشور، خط قرمزی بود که نشان داد خون غیرت ایرانی در رگهای این تریبونها جاری است. با آغاز این نبرد، دیگر فرقی میان مداح سنتی و مدرن یا مداح همسو و منتقد باقی نماند. همه، از پیرغلامان استخوانخردکرده تا جوانان پرشور نسل جدید و حتی همان صداهای معترض و منتقد، یککلام و شعار واحد را فریاد زدند؛ دفاع از وطن. برخی از این مداحان، شاید در روزهای عادی خوانشهای متفاوتی از مسائل داشتند، اما در روز حادثه ثابت کردند میان انتقاد به خانه و سکوت در برابر دزد خانه مرز تنومندی وجود دارد. آنها با مواضع صریح، نوحههای حماسی و شورهای روزآمد خود نشان دادند وقتی پای تمامیت ارضی کشور و امنیت مردم در میان باشد، تریبون هیئت، یکپارچه سنگر مقاومت است.
این همصدایی، آب پاکی را روی دست رسانههای بیگانه ریخت؛ رسانههایی که تصور میکردند میتوانند از تفاوت دیدگاهها، رخنهای برای تضعیف اراده ملی بسازند.پایکار آمدن تمامقد این چهرهها به جامعه یادآوری کرد که شاهنامه و عاشورا، دوروی یک سکهاند؛ جایی که حکمت حماسی و غیرت دینی به هم گره میخورند تا از مرزهای کشور صیانت کنند. این وحدت کلمه در میانه جنگ اخیر، ثابت کرد جامعه مداحی ایران با درک درست از مفهوم قدرت ملی، میداند اقتدار و امنیت، زیربنای هر نقد و اصلاحی است. آنها نشان دادند در تاریکترین شبهای تهدید، حنجرههایشان چراغ راه اتحاد، وطندوستی و ایستادگی است و تا زمانی که این حماسهها همصدا خوانده میشوند، هیچدشمنی را یارای طمع به این خاک نخواهد بود.
قطبنمای حرکت
یکی از مهمترین عوامل پویایی، اثرگذاری و انسجام جبهه فرهنگی و آیینهای مذهبی در ایران، نگاه تشکیلاتی و راهبردی است که هدایت کلان جامعه را بر عهده دارد. در صدر این نگاه، دیدارهای مستمر و بیواسطه رهبر شهید انقلاب با مداحان بود؛ جلساتی که چیزی فراتر از یک دیدار صمیمانه یا تجدید عهد سالانه است. این نشستها حکم یک مجمع راهبردی را داشت که در آن، خطوط اصلی صیانت از فرهنگ و هویت ملی تبیین میشد.
رهبر شهید در این دیدارها، همواره با اشراف دقیق بر تحولات جامعه و نقشه دشمن، توصیههای راهبردی و صریحی را به مداحان ارائه میدادند تا چراغ راه و قطبنمای حرکت این گروه پرمخاطب همواره روشن بماند. از نگاه ایشان، تریبون هیئت تنها یک فضای سنتی برای مرثیهسرایی نبود، بلکه رسانهای منحصربهفرد، تمدنساز و با عمق استراتژیک که میتواند افکار عمومی را در برابر تکانههای فرهنگی و سیاسی بیمه کند. به همین دلیل، توصیههای ایشان همیشه معطوف به ارتقای سطح معرفت، استفاده از شعر متقن و اصیل و پیوندزدن معارف عاشورایی با مسائل روز کشور بود.
در همین جلسات بود که ایشان بارها مفهوم جهاد تبیین و مسئولیت اجتماعی را گوشزد میکردند و میگفتند مداح باید نبض زمانه را در دست داشته باشد. رهبر شهید با هدایت هوشمندانه خود، به مداحان آموختند که چگونه شور و شعور را در آمیزند تا نوحهها و فریادهایشان، در روز آرامش مایه تزریق اخلاق و اخوت در جامعه باشد و در روز حادثه و جنگ، کلماتشان در قامت یک سلاح حماسی، جوانان را برای دفاع از وطن و مرزهای هویت ملی بسیج کند.امروز اگر میبینیم در میانه نبرد مستقیم با جبهه استکبار، جامعه مداحی ایران اینگونه آگاهانه، منسجم و همصدا به میدان آمده و فارغ از تفاوتهای دیدگاه، دفاع از خاک را خط قرمز خود میداند، حاصل همین آموزشهای مستمر و راهبردی است. نقشه راهی که در این دیدارهای سالانه ترسیم شد، از تریبون هیئت یک سنگر زنده و بیدار ساخت؛ سنگری که مداحانش میدانند چگونه در شبهای تهدید، با اتکا به همان رهنمودها، امید و ایستادگی را در دل مردم زنده نگه دارند.
تپش قلب پایتخت در میان حماسه
میدان انقلاب تهران این شبها به یکی از پرشورترین، پویاترین و زندهترین نقاط پایتخت تبدیل شده است؛ بارقهای از ایستادگی جمعی که در دل خود روایتی بینظیر از همبستگی ملی را به نمایش میگذارد. در این میدان تاریخی، هیچ خطکشی و مرزبندی تصنعی رنگی ندارد. نگاهی کوتاه به جمعیت نشان میدهد همه مدل عقیده، سبک زندگی و دیدگاهی کنار هم ایستادهاند. از جوانانی با ظاهر مدرن و امروزی تا چهرههای سنتی و مذهبی، همه در یک جغرافیا همراه بیم و امیدهای این روزها شدهاند. واکنشهای مردم در این میدان به اتفاقات روز و تحولات جنگ، آمیزهای از هوشیاری، غیرت و شجاعت است؛ گویی هر تنش و تهدیدی از سوی دشمن، بهجای ایجاد هراس، گره اتحاد این دلها را محکمتر میکند.در این میان، نقش تریبونهای میدانی در هدایت این انرژی زنده و سرمایه اجتماعی بسیار حیاتی است. کاری که این شبها حسین طاهری در میدان انقلاب انجام میدهد، مصداق بارز آوردن رسانه هیئت به دل متن جامعه و خیابان است.
شعارهایی که در این میدان ساخته و توسط هزاران حنجره فریاد زده میشود، دیگر یک مرثیه یا شور معمولی نیست؛ اینها بیانیههای حماسی یک ملت بیدارند. وقتی کلمات پرشور او با همصدایی این جمعیت متنوع پیوند میخورد، موجی از اقتدار و اراده خلق میشود که فرسنگها دورتر از مرزها، قاب ایستادگی ایران را به رخ جهانیان میکشد.این حضور بیواسطه و چهرهبهچهره مردم در خیابان، از چند جهت دارای اهمیت است؛ انعکاس قدرت واقعی جامعه، خط بطلانی میکشد بر تمام تصویرسازیهای کاذب رسانههای بیگانه که تلاش دارند جامعه ایران را مضطرب، پراکنده و گسسته نشان دهند. تزریق روحیه و امید؛ تماشای این سیل جمعیت متحد، به رزمندگان و مدافعان امنیت در خطوط مقدم نبرد این پیام صریح را میدهد که پشتجبههها، محکمتر از همیشه به اتکای مردم پابرجاست. حضور مردم در میدان انقلاب ثابت میکند که خیابانهای ما سنگر آگاهی و غیرت ملی است. میدان انقلاب این شبها به ما یادآوری میکند وقتی پای نام بلند ایران و دفاع از وطن در میان باشد، تفاوت در نگاهها به یک ثروت فرهنگی تبدیل میشود که خروجی آن، فریاد یکپارچه شجاعت است. این پویایی میدانی، همان جریان زنده و متصلی است که نشان میدهد هویت ایرانی چطور در سختترین روزها، زیباترین جلوههای اتحاد را خلق میکند.
وقتی خیابان، آینه همبستگی ملی میشود
حضور پرشور در کف خیابان، یک کارکرد حیاتی و بیبدیل دارد که فراتر از هرگونه تحلیل نظامی یا سیاسی است و آن چیزی نیست جز تجلی یک «اتحاد نشکستنی.» در روزهای عادی، تکثر دیدگاهها، تفاوت در سبک زندگی و حتی انتقادها و گلهمندیها در بطن جامعه جریان دارد؛ اما جادوی حضور در خیابانهای این نبرد، ذوبشدن تمام این تفاوتها در یک دیگ بزرگ غیرت ملی است. این شبها کف خیابان، بهویژه در نقاط کلیدی مثل میدان انقلاب، ثابت کرد وقتی پای تهدید بیرونی و نام مقدس ایران در میان باشد، جامعه به یک انسجام پولادین دست مییابد؛ اتحادی که انگار با هیچ ابزار رسانهای، پروپاگاندای غربی و تهدید نظامی شکسته نمیشود. این اتحاد خیابانی از دو زاویه خط بطلانی بر نقشههای دشمن میکشد:
ناامیدی اتاقهای فکر استکبار
دشمن همواره روی گسستهای اجتماعی و تفاوت دیدگاهها در داخل ایران حساب باز میکند، اما همسنگر شدن آدمهایی با عقاید و ظواهر کاملاً متفاوت در خیابان، نشان میدهد لایههای عمیق هویت ایرانی چقدر مستحکم و نفوذناپذیر است.
امنیتآفرینی روانی
وقتی مردم در خیابان این حجم از همبستگی و شجاعت را در چشمان یکدیگر میبینند، هراس ناشی از جنگ جای خود را به یک آرامش و اقتدار جمعی میدهد. این حس که ما در کنار هم هستیم و هیچکس عقب ننشسته است، قویترین پدافند غیرعامل در برابر شبیخون روانی دشمن است.کف خیابان در این شبهای پر التهاب جنگ رمضان بهخوبی نشان داد که عشق به خاک و حس مسئولیت اجتماعی، اتحادی است که به دست هیچ بیگانهای گسسته نخواهد شد. پیشقراول و علمدار این پیوند نشکستنی، حضور چشمگیر و خطشکن مداحان در کنار مردم بود؛ کسانی که با آوردن صدای حماسه به میان تودهها، ثابت کردند تریبون هیئت در روز حادثه، همان تریبون دفاع از وطن است. این حضور همدلانه و یکپارچه، پیامی صریح و روشن به دنیا مخابره کرد؛ ایران، خانهای است که اهل آن با تمام تفاوت در دیدگاهها، مواضع انتقادی و چالشهای فکری در روز حادثه، پای پرچم سهرنگ این کشور و سلحشوری عاشورایی، یکپارچه سدی میشوند سدید در برابر دزد خانه، تا حنجره و جانشان سپری برای صیانت از این خاک باشد.
منبع: فرهیختگان
انتهای پیام/