به گزارش خبرگزاری تسنیم| یادداشت از زهرا سلیمی فعال رسانهای و خبرنگار| برای مردم اصفهان، زایندهرود فقط یک رودخانه نیست.بخشی از حافظه شهر است؛ بخشی از زندگی.اصفهانیها سالها با صدای آب در سیوسهپل خاطره ساختهاند، کنار زایندهرود قدم زدهاند و این رود را مثل نبض شهرشان دیدهاند.برای همین هر بار که زایندهرود خشک میشود، فقط بستر یک رودخانه خالی نمیشود؛ انگار چیزی از روح اصفهان کم میشود.
این روزها اما دوباره آب در زایندهرود جاری شده است. تصاویر آب زیر پلهای تاریخی، دوباره مردم را به حاشیه رودخانه کشانده؛ بعضیها عکس میگیرند، بعضیها قدم میزنند و بعضی دیگر فقط ایستادهاند و جریان آب را تماشا میکنند؛ انگار شهر برای مدتی کوتاه، نفس راحتی کشیده است.
اما پشت این تصویر امیدوارکننده، هنوز سؤالهای بزرگی وجود دارد. اصفهان سالهاست با بحران آب دستوپنجه نرم میکند؛ بحرانی که فقط به کمآبی ختم نمیشود. خشکشدن مقطعی زایندهرود، کاهش منابع زیرزمینی، فرونشست زمین، فشار روی کشاورزی و افزایش مصرف، همه نشان میدهد مسئله آب در اصفهان، یک بحران چندلایه است.بحرانی که حالا دیگر فقط محیطزیستی نیست؛ بلکه به اقتصاد، زندگی شهری و حتی هویت اجتماعی اصفهان گره خورده است.
در همین شرایط، پروژه انتقال آب از دریای عمان به اصفهان بهعنوان یکی از مهمترین طرحهای آبی کشور مطرح شد.طرحی که هدف اصلی آن، تأمین آب صنایع و کاهش فشار مصرف از روی زایندهرود عنوان شده است.اتفاقی که در ظاهر میتواند برای اصفهان امیدبخش باشد؛ چون سالهاست بسیاری معتقدند مصرف سنگین صنایع، یکی از عوامل فشار بر منابع آبی استان بوده است.
اما مسئله اینجاست که مردم اصفهان فقط به دنبال «جاری شدن موقت آب» نیستند. آنها دنبال اطمیناناند؛ اطمینان از اینکه زایندهرود دوباره به بخشی دائمی از زندگی شهر تبدیل میشود، نه تصویری کوتاهمدت و فصلی.واقعیت این است که زایندهرود در سالهای اخیر بارها جاری شده و دوباره خشک شده است.
همین مسئله باعث شده بسیاری از مردم، با وجود خوشحالی از بازگشت آب، هنوز با احتیاط به آینده نگاه کنند.چون اصفهان فقط با باز شدن مقطعی آب زنده نمیماند.این شهر برای بازگشت آرامش، به یک جریان پایدار نیاز دارد؛ جریانی که هم کشاورز به آن اعتماد کند، هم شهروند و هم آینده شهر.
از طرف دیگر، بحران آب در اصفهان فقط مسئله امروز نیست.کارشناسان سالهاست درباره فرونشست زمین در برخی مناطق استان هشدار میدهند؛ پدیدهای که آرام، بیصدا و خطرناک پیش میرود.شهری که روزی با زایندهرود شناخته میشد، حالا نگران آینده منابع آبی و حتی امنیت زیستمحیطی خود است.
شاید به همین دلیل است که بازگشت آب به زایندهرود، برای مردم اصفهان فقط یک اتفاق ساده نیست؛بلکه چیزی میان امید و نگرانی است.امید به اینکه شهر دوباره جان بگیرد و نگرانی از اینکه این جریان، دوباره موقتی باشد.
و حالا سؤال اصلی اینجاست؛آیا زایندهرود اینبار واقعاً به جریان پایدار نزدیک شده،یا اصفهان هنوز باید نگران روزهایی باشد که دوباره بستر رودخانه خالی میشود؟
انتهای پیام/