به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، روزنامه زیمان یسرائیل در گزارشی به ابعاد وسیع بازداشت کودکان فلسطینی در کرانه باختری توسط رژیم صهیونیستی پرداخت.
در این گزارش آمده است: بحث در مورد کشتار کودکان در کرانه باختری بدون پرداختن به دستگیری و بازداشت گسترده آنها غیرممکن است.
این دو را نمیتوان از هم جدا کرد، زیرا دستگیری کودکان بخشی از یک واقعیت واحد در کرانه باختری است: واقعیتی که در آن کودکان بیپناه هستند، جایی که کودک بودن دیگر هیچ حفاظی در برابر خشونت، ارعاب و آسیب (ساختار صهیونیستی) ارائه نمیدهد.
هر کسی که میخواهد درک بهتری از رخدادهایی که امروز در کرانه باختری به وقوع می پیوندد داشته باشد، باید تصویر کاملی را در نظر بگیرد.
از یک سو، خشونت فزاینده شهرکنشینان(صهیونیست) وجود دارد که با درک روشنی از ظلم و ستم عمل میکنند و به دنبال ایجاد یک واقعیت غیرممکن زندگی برای جوامع فلسطینی منطقه هستند.
این خشونت تصادفی یا فردی نیست، بلکه خشونت سیستماتیک است: حملات، آتشسوزی، یورش و تیراندازی. هدف صرفاً آسیب رساندن نیست، بلکه القای ترس عمیق و پایدار است، ترسی که والدین را به این سوال سوق میدهد که آیا میتوانند به بزرگ کردن فرزندانشان در اینجا ادامه دهند یا خیر؟ چون در این واقعیت، کودکان به هدف تبدیل میشوند.
در ادامه گزارش این رسانه عبری زبان اعتراف شده است: تنها از ابتدای ماه جاری میلادی، حداقل چهار کودک در اثر تیراندازی ارتش اسرائیل زخمی شدهاند.
کوچکترین آنها 12 ساله است. همین آمار به تنهایی برای شوکه کردن هر سیستم، هر جامعه و هر فردی کافی است.
اما این تنها رخداد و حادثه نیست. این بخشی از یک زنجیره پیوسته، بخشی از یک الگوی تکرارشونده است.
وقتی کودکان آسیب میبینند، آسیب تنها به آنها محدود نمیشود، بلکه به کل خانواده گسترش مییابد.
این تلاشی است برای ضربه زدن به قلب هر جامعه، به آنچه والدین عزیزترین آنها هستند. و کسانی که آن را هدف قرار میدهند دقیقاً میدانند چرا.
از سوی دیگر، یک جنبه «سیاسی» مکمل هم وجود دارد که در بازداشت کودکان دیده میشود.
در جایی که شهرکنشینان آسیبی نمیرسانند، ساختار حاکم این کار را میکند. کودکان اغلب بدون طی مراحل قانونی، بدون شفافیت و گاهی بدون اتهام در بازداشت اداری قرار میگیرند.
این یکی از ابزارهای همان سیستم ارعاب و کنترل است. کودکی که در نیمه شب از خانهاش ربوده میشود، پدری که نمیداند پسرش کجا نگهداری میشود - این همان واقعیت ناامنی وجودی است که برای فلسطینیان ایجاد می شود. این همان احساس بیپناه بودن، نداشتن مرز و نداشتن کسی برای محافظت از اوست.
زیمان یسرائیل بعد از آن اعتراف می کند: ارتباط بین این چیزها تصادفی نیست. کودک فلسطینی امروز در کرانه باختری در محیطی بزرگ میشود که از سنین بسیار پایین میآموزد که هیچ قطعیت اساسی در مورد زندگی، آزادی یا امنیت او وجود ندارد. او خشونت را در اطراف خود میبیند، درباره کشته شدن کودکان میشنود، خانوادههایی را میشناسد که فرزندانشان دستگیر شدهاند و میفهمد که هر لحظه ممکن است خودش هدف خشونت، دستگیری یا سوءظن قرار گیرد.
ترس بخشی از زندگی روزمره او میشود. خانوادهها تحت یک حس تهدید مداوم زندگی میکنند، نه تنها از آنچه ممکن است در خیابان اتفاق بیفتد، بلکه از صدای در زدن در نیمه شب نیز همواره در وحشت هستند.
بعد از آن نتیجه گیری می کند، وقتی خشونت علیه کودکان متوقف نمیشود و دستگیری آنها به امری عادی تبدیل میشود، نتیجه واقعیتی است که در آن کودکان فلسطینی بارها و بارها آسیب میبینند - از نظر جسمی، از نظر احساس امنیت و از نظر تواناییشان برای گذراندن دوران کودکی پایدار و امن دچار مشکل میشوند.
برخی دستگیر میشوند، برخی بازجویی میشوند و برخی به ضرب گلوله کشته میشوند. همه آنها در واقعیتی زندگی میکنند که در آن خودِ دوران کودکی به طور فزایندهای در حال کاهش است.
انتهای پیام/